Fluorek strontu, – nieorganiczny związek chemiczny z grupy fluorków, sól kwasu fluorowodorowego i strontu. Jest kruchą, białą substancją krystaliczną, bardzo słabo rozpuszczalną w wodzie (Ksp = 4,33).
Budowa Fluorek strontu krystalizuje w układzie regularnym (fluorytu). W fazie gazowej ma budowę nieliniową, z kątem pomiędzy wiązaniami wyznaczonym metodą spektroskopii rotacyjnej wynoszącym 100,8° i długością wiązania re 1,590 Å. Jest to niezgodne z modelem VSEPR, według którego cząsteczka powinna mieć budowę liniową. Tłumaczone jest to udziałem orbitalu 4d w tworzeniu wiązania, jak również zniekształceniem zrębu atomowego prowadzącego do niesymetrycznego rozkładu ładunku i oddziaływaniem tak otrzymanego indukowanego dipola na jonie metalu z anionami fluorkowymi.
Otrzymywanie Można go otrzymać w reakcji chlorku strontu z gazowym fluorem lub przez działanie kwasu fluorowodorowego na węglan strontu.
Strąca się jako łatwy do sączenia produkt.
Zastosowania Fluorek strontu wykorzystuje się jako materiał optyczny do specyficznych zastosowań, na przykład jako powłoki na soczewkach optycznych oraz jako kryształ termoluminescencyjny. Innym zastosowaniem jest nośnik radioizotopu strontu-90 w generatorach termoelektrycznych izotopów promieniotwórczych.
Przypisy
Bibliografia
Strontu, fluorek Kategoria:Nieorganiczne sole strontu