Bernard Nowacki (ur. 14 lipca 1908 we Lwowie, zm. 3 czerwca 1995 we Wrocławiu) – polski śpiewak operowy, baryton.
Kariera Nowacki rozpoczął naukę śpiewu u aktorki i śpiewaczki Andy Kitschman. Na przedmioty teoretyczne uczęszczał do szkoły muzycznej im. Ignacego Paderewskiego. W 1930 r. został przyjęty do chóru Opery Lwowskiej, a w 1939 został jej solistą.
Systematycznie uczył się śpiewu u prof. Różyckiej. W latach 1942–1945 występował jako solista w ukraińskim zespole chóralnym „Trembita”.
Wstąpił do Teatru Muzycznego dyrektora Sylwestra Czosnowskiego i z nim przeniósł się do Polski w 1946 r. Do 1952 r. grał w Teatrze Dramatycznym w Szczecinie, gdzie wystąpił w kilku znaczących rolach, m.in. Boguckiego w Pannie Maliczewskiej, leśniczego i autora w Dwóch teatrach Jerzego Szaniawskiego i w Teatrze Małym.
Śpiewał również w operze objazdowej Franciszki Platówny w roli Janusza w spektaklu Halka.
Został zaangażowany przez dyrektora szczecińskiego ARTOS-u (poprzednika agencji koncertowej Estrada Szczecińska) Janusza Cegiełłę w charakterze aktora i śpiewaka.
Po udanym przesłuchaniu pod koniec 1952 r. otrzymał angaż do Opery Wrocławskiej i w charakterze solisty występował do końca 1983 r., wykonując w tym czasie około 40 ról pierwszoplanowych. Jednocześnie prowadził działalność koncertową, uczestniczył w festiwalach muzyki poważnej i operowej, gościł na wielu scenach operowych w kraju i za granicą.
Wojciech Dzieduszycki (śpiewak operowy zajmujący się również pisaniem tekstów o spektaklach operowych do „miesięcznika Odra”) opisał jeden z występów Biernackiego w 1966 r. (opera Kniaź Igor):
Bernard Nowacki nagrał wiele muzycznych audycji radiowych oraz telewizyjnych spektakli operowych.
Był jednym z nielicznych artystów - śpiewaków operowych, których kariera artystyczna trwała tak długo - obchodził on dwa zaszczytne jubileusze: 30-lecia pracy w Operze Wrocławskiej i 50-lecia pracy artystycznej.
Jego żona była śpiewaczką Operetki Śląskiej, a syn Aleksander Nowacki jest piosenkarzem, kompozytorem i producentem muzyki rozrywkowej.
Nagrody i odznaczenia Za swoje osiągnięcia artystyczne był wielokrotnie nagradzany i odznaczany, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi, odznaką Zasłużonego Działacza Kultury (1965 r.), Budowniczego Miasta Wrocławia (1965 r.), Medalem 40-lecia PRL, odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego, nagrodą Ministra Kultury i sztuki za 50-lecie działalności artystycznej. Był aktywnym działaczem i członkiem władz SPATIF i ZASP.
W 1975 otrzymał odznaczenie „Zasłużony Działacz Związków Zawodowych”, a w 1976 nagrodę miasta Wrocławia.
Role Największe role operowe: Straszny dwór – Miecznik Halka – Janusz Wesołe kumoszki z Windsoru – Fluth Madame Butterfly – konsul Jenufa – Młynarz Eugeniusz Oniegin – Oniegin Dama pikowa – Jelecki Don Pasquale – Malatesta Traviata – Germont Goplana – Kostryn Pajace – Prolog, Tonio, Sylvio Fra Diavolo – Kockburn Manon Lescaut – Lescaut Łucja z Lammermooru – Enrico Cyrulik sewilski – Figaro Trubadur – De Luna Faust – Walenty Così fan tutte – Guglielmo Kniaź Igor – Kniaź Igor Maria Stuarda – Miecznik Stara Baśń, Legenda Bałtyku – Bojmir Carmen – Torreador Aida – Amonasro Don Juan – Don Juan Rigoletto – Rigoletto Makbet – Macbeth Verbum nobile – Marcin Don Carlos – Posa Tamango – Czarownik Opowieści Hoffmanna – cztery postacie Borys Godunow – Szczekałkow Albert Herring – Pastor Szerszeń – Doktor
Przypisy
Kategoria:Polskie barytony Kategoria:Polscy śpiewacy operowi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1995 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu