Feliks Płażek (ur. 30 maja 1882, Złoczów – zm. 11 września 1950, Kraków) – polski dramaturg i pisarz.
Był synem Edwina Teodora Płażka i Stefanii z domu Wesołowskiej. Brat Edwina. Studiował prawo w Wiedniu. Mieszkał we Lwowie i Krakowie. Publikował w „Czasie”, „Przeglądzie Polskim”, „Przeglądzie Współczesnym”, „Gazecie Literackiej”. Tworzył dramaty odwołujące się do wątków antycznych i poetyki Wyspiańskiego, Słowackiego i Maeterlincka. W twórczości nawiązywał również do historii Bizancjum oraz legendarnych dziejów Polski. Spoczywa na Cmentarzu Salwatorskim (sektor SC14, rząd 1, nr grobu 16).
mały|Grób Feliksa Płażka na Cmentarzu Salwatorskim Wybrane dzieła: Elektra (1904) Święta wiosna (1904) Pogrom (1906) Eire (1907) Legenda o królowej Alestis (1914) Powrót (1919) Ardea (1925) Napięty łuk (1931) Zburzenie Trebizondy (1936) Ifigenia (1937) Topór (1938)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pisarze Młodej Polski Kategoria:Polscy pisarze dwudziestolecia międzywojennego Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Polscy dramaturdzy Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Złoczowie