mały|Persefona pilnująca skazanego Syzyfa, toczącego kamień w Tartarze (malowidło z greckiej amfory, kon. VI w. p.n.e.) Tartar (gr. Tártaros, łac. Tartarus) – w mitologii greckiej najmroczniejsza i najniższa część krainy podziemia, w której przebywały dusze skazanych na wieczne cierpienie.
Odległość Tartaru od Hadesu była równa odległości między niebem a ziemią (Hezjod podajeTheogonia, 807., że kowadło z brązu zrzucone z nieba spadnie na ziemię po dziewięciu nocach i dniach). Na męki w Tartarze skazani byli m.in.: Syzyf, Tantal, Iksjon, Tytios, Danaidy i Side.
W niektórych podaniach Tartar to syn Gai i Etera (Ajtera), ojciec Tyfona i Echidny, bóg personifikujący otchłanie podziemi i ich najstarszy opiekun (Protogenoi), obalony przez Hadesa.
Mianem pater Tartarus określony jest sam bóg Hades (w mitologii Rzymian bardziej znany jako Pluton) w eposie Waleriusza Flakkusa (Argonautyki IV, 258)William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. London: John Murray, 1848..
Określenie „Tartar” występuje również w niektórych przekładach biblijnych (2 P 2,4).
Zobacz też
Ereb
Przypisy
Kategoria:Personifikacje w mitologii greckiej Kategoria:Geografia mitologii greckiej Kategoria:Życie po życiu