Antoine de Lalouvère, także Antonius Lalovera (ur. 24 sierpnia 1600 w Rieux, zm. 2 września 1664 w Tuluzie) – francuski matematyk i jezuita. Jest uważany za jednego z prekursorów rachunku całkowegoMacDonnell Jospeh, Jesuit Geometers: A Study of Fifty-Six Prominent Jesuit Geometers During the First Two Centuries of Jesuit History, Inst of Jesuit Sources, 1989. Jego najważniejszą pracą była Quadratura circuli w której opisywał metody obliczania powierzchni i środka geometrycznego brył otrzymanych za pomocą odwróconego twierdzenia Pappusa-Guldina. Znana jest również jego dyskusja z Pascalem na temat ruletki. Był pierwszym matematykiem który tak wnikliwie studiował zagadnienia związane z liniami śrubowymiRouse Ball W. W., A Short Account of the History of Mathematics, Dover Publications, 2010. Zajmował się także teologią.
Życiorys Lalouvére wstąpił do zakonu jezuitów w Tuluzie, w 1620 roku. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel wykładając przedmioty humanistyczne, retorykę, hebrajski, teologię i matematykę. Zajmował się również nauką przy czym interesowała go głównie klasyczna geometria. Cieszył się uznaniem ze strony innych uczonych, stale korespondował między innymi z Pierre'em de Fermatem, znajdował się również w zażyłych stosunkach z Pardiesem i Wallisem. Jego najważniejszą pracą jest Quadratura circuli, wydana w 1651 roku. Wykorzystał tam osiągnięcia innych jezuickich matematyków, takich jak Jean-Charles della Faille, Paul Guldin i Grégoire de Saint-Vincent. Używając metod opracowanych przez Archimedesa odkrył sposób na obliczanie objętości i środka geometrycznego brył powstałych w wyniku obrotu, walców i brył zdefiniowanych przez krzywe. Doprowadziło go to do stworzenia metody znajdowania centrum geometrycznego przekroju brył powstałych w wyniku obrotu, która miała wpływ na powstanie rachunku całkowego"Lalouvère, Antoine De." Complete Dictionary of Scientific Biography. 2008. Po tej publikacji Lalouvère powrócił do nauczania teologii.
W 1658 roku Pascal ogłosił konkurs dotyczący niektórych problemów związanych z cykloidami. Lalouvère wysłał Pascalowi swoje rozwiązanie już po dziesięciu dniach. Znajdował się w nich wprawdzie jeden błąd ale Pascal i tak ich nie uznał, twierdząc że Antoine zaczerpnął swoje pomysły z prac Gilles'a de Roberval. Wydarzenie to wywołało falę dyskusji między uczonymi i sprawiło, że Lalouvère ponownie zajął się naukami ścisłymi. Zainteresował go zwłaszcza temat swobodnego spadku ciał. W swoich publikacjach doszukał się również błędów i niedokładności w obserwacjach prowadzonych przez Gassendiego. W 1660 roku opublikował Veterum Geometrica promota in septem de Cycloide Libris et in duobus adjectis Apprendicibus (avec Arnaldum Colomerium), która była pierwszą pracą tak dokładnie opisującą kwestie związane z liniami śrubowymi.
Prace thumb|Veterum geometria promota in septem de cycloide libris, 1660
Quadratura Circuli Et Hyperbolae Segmentorum, Tuluza, 1651 De Cycloide Galilaei et Torricelli propositions viginli Tuluza, 1658 Responsio ad duplicem quaestionem moralem, Tuluza, 1658 Veterum Geometrica promota in septem de Cycloide Libris et in duobus adjectis Apprendicibus (avec Arnaldum Colomerium), Tuluza, 1660
Bibliografia "Lalouvère, Antoine De." Complete Dictionary of Scientific Biography. 2008 MacDonnell Jospeh, Jesuit Geometers: A Study of Fifty-Six Prominent Jesuit Geometers During the First Two Centuries of Jesuit History, Inst of Jesuit Sources, 1989
Przypisy
Kategoria:Francuscy jezuici Kategoria:Francuscy matematycy XVII wieku Kategoria:Urodzeni w 1600 Kategoria:Zmarli w 1664