Elżbieta Maria Zimmermann, z domu Holtorp (ur. 14 grudnia 1943 w Warszawie, zm. 14 listopada 2007 w Dreźnie) – polska germanistka, mecenas polskiej sztuki i kultury, propagator pojednania niemiecko-polskiego.
Życiorys i działalność Elżbieta Maria Holtorp urodziła się w Warszawie podczas niemieckiej okupacji. Dorastała w Warszawie oraz przez krótki okres w Berlinie, gdzie zdała egzamin maturalny. W latach 1963–1967 studiowała germanistykę na Uniwersytecie Warszawskim, między innymi u prof. Emila Adlera. Ukończyła studia pisząc pracę magisterską „Obraz człowieka w utworach Heinricha Bölla”.
Jako germanistka podjęła pracę w Centrum Informacji i Kultury NRD, gdzie w roku 1969 poznała niemieckiego kompozytora Uda Zimmermanna, którego poślubiła w roku 1970. Pozostała w tym związku aż do swojej śmierci w 2007 roku. W 1970 r. przeniosła się na stałe do Drezna. Od 1972 do 1982 roku pracowała jako lektorka języka polskiego na Uniwersytecie Ludowym w Dreźnie. Pracę lektora traktowała nie tylko jako nauczanie języka, ale przede wszystkim jako propagowanie polskiej kultury i możliwość budowania nowych więzi pomiędzy Polakami i Niemcami. Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce w roku 1981 władze NRD zabroniły dalszego prowadzenia tego typu działalności. Elżbieta Zimmermann wycofała się z dotychczasowej pracy zawodowej i postanowiła organizować spotkania ludzi zainteresowanych językiem i kulturą polską na gruncie prywatnym.
Z jej inicjatywy, w 1988 r., powstało w Dreźnie „Koło przyjaciół języka i kultury polskiej”Maria Diersch: Gründung und Wirken der Deutsch-Polnischen Gesellschaft Sachsen e.V., 1992. biblioteka online fundacji Friedricha Eberta. [dostęp 2013-12-03].. Władze NRD zaakceptowały powstanie tego koła, ponieważ w Dreźnie zezwolono już na utworzenie „Koła przyjaciół języka i kultury francuskiej”, o ile „Koło przyjaciół języka i kultury polskiej” musiało być integrowane w . Pod przewodnictwem Elżbiety Zimmermann „Koło Przyjaciół” organizowało spotkania z polskimi ludźmi sztuki, np. z reżyserami filmowymi Radosławem Piwowarskim i Krzysztofem Zanussim oraz z aktorami i muzykami.
15 stycznia 1992 roku w drezdeńskim Muzeum Kraszewskiego zostało utworzone „Niemiecko-Polskie Towarzystwo Saksonii – Towarzystwo współpracy saksońsko-polskiej”, którego prezesem-założycielem była Elżbieta ZimmermannWitryna Towarzystwa Niemiecko-Polskiego Saksonii. [dostęp 2013-12-03].. Stowarzyszenie to stało się istotnym promotorem niemiecko-polskiego pojednania na terenie Saksonii, organizowało podróże studyjne, wymianę kulturalną oraz uczestniczyło w niemiecko-polskiej wymianie młodzieży. Elżbieta Zimmermann osobiście angażowała się w pojednanie niemiecko-polskie poprzez dedykowane projekty, związane szczególnie z historią saksońsko-polską. Między innymi brała udział w działaniach zmierzających do restauracji „Domu Jakuba Boehmego”Dom Jakuba Böhmego – internetowa informacja turystyczna miasta Zgorzelec. [dostęp 2013-12-03]. w Zgorzelcu. W roku 1994 została współzałożycielką polskiego stowarzyszenia „Euroopera”. [dostęp 2013-12-03].. [dostęp 2013-12-03]. z siedzibą w „Domu Jakuba Boehmego” w Zgorzelcu.
W 1997 roku Elżbieta Zimmermann, jako członek międzynarodowej grupy roboczej, : Unter einer Krone: Kunst und Kultur des Sächsisch-Polnischen Union, Edition Leipzig, Leipzig 1997, , s. 14.. [dostęp 2013-12-03]., współpracowała przy tworzeniu międzynarodowej wystawy „Pod jedną koroną”, związanej z 300. rocznicą personalnej unii saksońsko-polskiej. Była, między innymi, autorem koncepcji i kuratorem wystawy „Architektura Warszawy w dobie saskiej i jej dalsze losy”, która pomyślana jako fotograficzna wystawa objazdowa eksponowana była w latach 1997–1999 w Dreźnie, Zgorzelcu, Berlinie, Lipsku, a we wrześniu 1999 roku, w 60. rocznicę napadu Niemiec na Polskę, w warszawskim Zamku Ujazdowskim„Gazeta wyborcza” z dn. 3-09.1999. [dostęp 2013-12-14]..
W 2001 roku za swoją działalność „Niemiecko-Polskie Towarzystwo Saksonii” zostało uhonorowane Nagrodą Polsko-Niemiecką Republiki Federalnej Niemiec i Rzeczypospolitej PolskiejNagroda Polsko-Niemiecka – witryna ambasady RP w Berlinie. [dostęp 2013-12-14].Der Deutsch-Polnische Preis – witryna Ministerstwa Spraw Zagranicznych Niemiec. [dostęp 2013-12-03].. W tym samym roku Elżbieta Zimmermann zrzekła się stanowiska prezesa „Niemiecko-Polskiego Towarzystwa Saksonii”, ponieważ wraz ze swoim mężem przeniosła swoje miejsce zamieszkania i działalności do Berlina. Również w tym roku „Niemiecko-Polskie Towarzystwo Saksonii” w uznaniu zasług nadało jej tytuł Honorowego Prezesa. W Berlinie, we własnym mieszkaniu, przy ulicy Nassauische Strasse otworzyła galerię pod nazwą „Wohngalerie Elżbieta Zimmermann” poświęconą współczesnej sztuce polskiej. W 2002 roku na wystawie „MEBLARIUM I” pokazała dzieła architekta, rzeźbiarza i designera Pawła Grunertaspis wystaw Pawła Grunerta – witryna internetowego domu aukcyjnego ARTNET.com. [dostęp 2013-12-03]..
W połowie 2003 roku, ze względu na zły stan zdrowia, Elżbieta Zmmermann zmuszona była do zrezygnowania zarówno z prowadzenia berlińskiej galerii, jak też pełnienia różnych funkcji i urzędów. Mimo że od maja 2004 roku chorowała na chorobę nowotworową, to udało się jej jeszcze 14 grudnia 2006 roku ufundować na cmentarzu wojskowym w brandenburgskim Neuburxdorfie pamiątkową płytę nagrobną ku czci swojego dziadka, polskiego oficera, lekarza wojskowego Wilhelma Borkowskiego, uwięzionego w stalagu IVB Mühlberg nad Łabą, zmarłego tam 14 grudnia 1941 rokuBettina Broneske: Elzbieta Zimmermann setzt ihrem Großvater ein Denkmal. w online, 16 grudnia 2006. [dostęp 2013-12-03]..
mały|Nagrobek w Dreźnie
Elżbieta Zimmermann zmarła 14 listopada 2007 roku. 19 listopada pochowana została na Starym Katolickim Cmentarzu w Dreźnie. 23 listopada 2007 roku, w katolickiej katedrze Świętej Trójcy (tak zwany „Kościół Dworski”, niem. Hofkirche) odprawione zostało Requiem, celebrowane przez biskupa Drezna i Miśni Joachima ReineltaNekrolog w Der Tagesspiegel, Berlin, 18 listopada 2007..
Z małżeństwa z Udo Zimmermannem pochodzą dwaj synowie Robert i Romeo Alexander: Udo Zimmermann. Bouvier, Bonn 1992, , s. 11, 12..
Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia 1997 – Dyplom Uznania Ministra Spraw Zagranicznych RP za Wybitne Zasługi dla Kultury Polskiej w świecie 2001 – Nadanie tytułu Honorowego Prezesa Niemiecko-Polskiego Towarzystwa Saksonii 2002 – Medal Miasta Zgorzelec 2002 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Wspomnienia Peter Zacher, Gelebte deutsch-polnische Aussöhnung – ein Nachruf, w: „”, Drezno, 19 listopada 2007. „Nowiny Jeleniogórskie”, nr 35/2008 (26 VIII 2008). [dostęp 2013-12-03]. Wspomnienie w edycji „Spotkanie” wydawane przez Towarzystwo Niemiecko-Polskie w Berlinie, grudzień 2007, s. 8.
Przypisy
Linki zewnętrzne . [dostęp 2013-12-03] Baza osób polskich i z Polską związanych. [dostęp 2013-12-03]
Kategoria:Pochowani na Starym Cmentarzu Katolickim w Dreźnie Kategoria:Polscy germaniści Kategoria:Polscy działacze kulturalni Kategoria:Polscy mecenasi sztuki Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Zmarli w 2007 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie