Nikołaj Nikołajewicz Biernacki, ros. Николай Николаевич Бернацкий (ur. 12 kwietnia 1860 w guberni riazańskiej, zm. 13 stycznia 1941 w Warszawie) – rosyjski wojskowy (generał major), emigrant.
W 1878 ukończył gimnazjum wojskowe w Orle, po czym wstąpił do armii rosyjskiej. W 1880 ukończył aleksandrowską szkołę wojskową. Służył w stopniu praporszczika w 3 Grenadierskiej Brygadzie Artylerii. W 1882 awansował do stopnia podporucznika, zaś w 1884 r. porucznika. W 1891 ukończył aleksandrowską wojskową akademię prawniczą, otrzymując stopień sztabskapitana. W 1893 mianowano go kapitanem. Od 1896 pełnił funkcję zastępcy prokuratora wojskowego. W 1896 awansował na podpułkownika, zaś w 1900 pułkownika. W 1901 został śledczym wojskowym warszawskiego wojskowego sądu okręgowego. W latach 1904–1905 brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Od 1908 w stopniu generała majora był sędzią wojskowym wileńskiego wojskowego sądu okręgowego. W 1916 został sędzią wojskowym dźwińskiego wojskowego sądu okręgowego. W 1918 wstąpił do armii Hetmanatu. Pod koniec listopada tego roku objął funkcję przewodniczącego sądu 11 Dywizji. W 1919 przeszedł do wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. Pod koniec 1919 wraz z pozostałymi wojskowymi ewakuował się na Krym, skąd w maju 1920 r. wyjechał do Królestwa SHS. W 1936 zamieszkał w Polsce.
Linki zewnętrzne Biografia Nikołaja N. Biernackiego (jęz. rosyjski)
Kategoria:Generałowie majorowie armii Imperium Rosyjskiego Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Rosyjscy emigranci w II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1860 Kategoria:Zmarli w 1941