Decimus Claudius Nero Drusus Germanicus (ur. 14 stycznia 38 p.n.e., zm. 14 września 9 p.n.e.) – syn Tyberiusza Klaudiusza Nerona i Liwii, brat cesarza Tyberiusza. Urodzony już po rozwodzie Liwii z Tyberiuszem Klaudiuszem Neronem i trzy miesiące po ślubie z Augustem.

Charakterystyka Druzus był jednym z wybitniejszych ludzi swoich czasów. Jego przyjazne maniery, ujmujący wygląd, a przede wszystkim błyskotliwe talenty militarne zapewniły mu uznanie i przywiązanie legionistów. Był wybitnym wodzem, co wykazał licznymi zwycięstwami odniesionymi nad Germanami. Jawnie okazywana sympatia dla zasad republikańskich zjednała mu uznanie w szerokich kręgach. Uważano, że może się przyczynić do przywrócenia republiki. thumb|200px|Kampanie Druzusa Starszego w Germanii w latach 12-9 n.e. Kampania nad Dunajem W 15 p.n.e. bracia Tyberiusz i Druzus, który sprawował funkcję gubernatora z władzą pretora w trzech prowincjach galijskich, poprowadzili udaną kampanię przeciw galickim plemionom Retów i Windelików. Retowie zamieszkiwali Alpy pomiędzy rzekami Renem i Inn, a Windelikowie zajmowali terytoria na północ od nich aż do samego Dunaju. Po uciążliwych walkach w górskim terenie wojska rzymskie odniosły ostateczne zwycięstwo. Na podbitym obszarze zorganizowano nową prowincję – Recję, której stolicą zostało później miasto Augusta Vindelicorum (dzisiejszy Augsburg).

Namiestnictwo w Galii W 13 p.n.e. cesarz August opuszczając Galię zostawił tam Druzusa jako swego zastępcę i namiestnika nowozorganizowanej prowincji Trzech Galii. Narastające niezadowolenie w prowincji zażegnał on przeprowadzając ponowne naliczenie podatków i zwołując zebranie przedstawicieli plemion galijskich w Lugdunum (dzisiejszym Lyonie) dla rozpatrzenia skarg. Założył „concilium Galliarum”, czyli radę prowincji galijskich, która spośród swoich członków wybierała kapłana odpowiedzialnego za doroczne igrzyska poświęcone Rzymowi i Augustowi. W sierpniu 12 p.n.e. podczas wielkiej ceremonii, przed ołtarzem poświęconym Romie i Augustowi zgromadzili się przedstawiciele wszystkich plemion galijskich i złożono uroczystą ofiarę. Pacyfikacja nastrojów w Galii miała doniosłe znaczenie, dając Rzymianom możliwość skoncentrowania się na walkach z Germanami.

Pierwsza kampania w Germanii W 12 p.n.e. zamieszkujący prawy brzeg Renu Sugambrowie przekroczyli rzekę. Druzus odrzucił ich z powrotem i spustoszył ich własne terytoria. Płynąc następnie w dół Renu podporządkował sobie Fryzów. Dla ułatwienia operacji wojskowych rozkazał zbudowanie kanału łączącego Ren z zalewem Zuyder See. Flota rzymska wypłynęła na Morze Północne posuwając się wzdłuż wybrzeża na wschód. U ujścia rzeki Ems w bitwie morskiej rozbito flotę Brukterów, a u ujścia Wezery spustoszono ziemie plemienia Chauków. Nadchodząca zima zakończyła kampanię. Wracająca flota ugrzęzła na mieliznach, lecz z pomocą Fryzów zdołano ją uwolnić. Druzus wrócił do Rzymu w chwale pierwszego dowódcy, który dotarł do wybrzeży Morza Północnego. thumb|Germańskie trofea na monecie Druzusa Kolejne walki w Germanii W 11 p.n.e. ponownie poprowadził wojska za Ren. Pokonał plemiona Usipetów, Sugambrów, Chattów i doszedł do Wezery, gdzie odniósł zwycięstwo nad Cheruskami. W drodze powrotnej założył pierwsze za Renem stałe forty rzymskie. W 10 p.n.e. Chattowie i Sugambrowie znów się zbuntowali. Po odniesieniu kilku pomniejszych sukcesów Druzus wraz z Tyberiuszem i Augustem powrócił do Rzymu, gdzie wybrano go konsulem na następny rok. Jednakże już jesienią był z powrotem przy legionach zimujących nad Renem, przygotowując się do kampanii w roku następnym.

Ostatnia kampania Wiosną 9 p.n.e. Druzus, tym razem jako konsul, znów poprowadził wojska w głąb Germanii. Zaatakował i pokonał Chattów, Szwabów, Markomanów i Cherusków. Przekroczył Wezerę i dotarł do Łaby. Był to najdalszy punkt na terenie Germanii, do jakiego kiedykolwiek dotarła rzymska armia. Dla utrwalenia zdobyczy podjął wiele środków: budował fortece wzdłuż Łaby, Wezery i Mozy, zorganizował stałą flotyllę na Renie. Podobno od przekroczenia Łaby odwiodło go tylko widzenie, w którym nadnaturalnej wielkości zjawa kobiety przepowiedziała mu zbliżającą się śmierć. W drodze powrotnej uległ wypadkowi: upadek z konia spowodował złamanie nogi. Po 30 dniach zmarł w obecności brata, Tyberiusza, który na wieść o wypadku szybko podążył do obozu. Eskortował potem mary ze zwłokami brata, które przewieziono do Rzymu. Prochy złożono w Mauzoleum Augusta.

Potomkowie Mąż Antonii Młodszej (córki triumwira – Marka Antoniusza i siostry cesarza Augusta – Oktawii). Miał z nią troje dzieci: Klaudia Julia Liwilla (Claudia Iulia Livilla) Julia Helena (Iulia Helena) Rubeliusz Plaut (Sergius Rubellius Plautus) Rubellia (Rubellia) Tyberiusz Klaudiusz Gemellus (Tiberius Claudius Gemellus) Klaudiusz Germanik (Claudius Germanicus) Germanik (Gaius Claudius Drusus Caesar Germanicus) Klaudiusz (Claudius) Klaudia (Claudia) Klaudiusz Neron Juliusz Cezar (Claudius Nero Iulius Caesar) Druzus III (Claudius Drusus) Kaligula (Gaius Iulius Caesar Caligula) Julia Druzylla (Iulia Drusilla) Juliusz (Iulius) Agrypina Młodsza (Iulia Agrippina Minor) Neron (Nero Claudius Augustus) Klaudia Augusta (Claudia Augusta) Julia Druzylla (Iulia Drusilla) Julia Liwilla (Iulia Livilla) Klaudiusz (Tiberius Claudius Caesar Augustus) Druzus IV (Claudius Drusus) Klaudia (Claudia) Klaudia Antonia (Claudia Antonia) Cornelius Sulla Oktawia (Octavia) Brytanik (Tiberius Claudius Britannicus)

Zobacz też Drzewo genealogiczne Klaudiuszów Neronów

Przypisy

Kategoria:Członkowie rodzin władców starożytnego Rzymu Kategoria:Rzymscy namiestnicy Galii Kategoria:Dynastia julijsko-klaudyjska Kategoria:Klaudiusze Kategoria:Urodzeni w 38 p.n.e. Kategoria:Zmarli w 9 p.n.e. Kategoria:Konsulowie Cesarstwa Rzymskiego