Półprzewodnik półmagnetyczny – związek półprzewodnikowy, zazwyczaj trójskładnikowy, w którym część kationów jest niemagnetyczna, a część (zazwyczaj mniejszość) magnetyczna. Materiał taki wykazuje właściwości zarówno półprzewodnikowe, jak i magnetyczne. Dodanie jonów magnetycznych do półprzewodnika powoduje wzmocnienie efektów fizycznych obserwowanych w pomiarach magneto-transportowych i magneto-optycznych, np. gigantycznego efektu Zeemana (czyli wzmocnionego efektu Zeemana) i gigantycznego efektu Faradaya (czyli wzmocnionego zjawiska Faradaya). Półprzewodniki półmagnetyczne wykazują wiele właściwości przydatnych w spintronice.
Najczęściej jako jonu magnetycznego używa się manganu ze względu na wysoki spin S = 5/2 Mn2+. Inne używane jony magnetyczne to np. metale przejściowe: żelazo, kobalt, chrom. Najpopularniejszymi półprzewodnikami półmagnetycznymi są (Cd,Mn)Te, czyli tellurek kadmu z manganem oraz ferromagnetyczny półprzewodnik półmagnetyczny (Ga,Mn)As, czyli arsenek galu z manganem. Stosuje się także zapis Cd1-xMnxTe i Ga1-xMnxAs, wtedy x oznacza ułamek molowy jonów magnetycznych (typowo 0.1%<x<10%) w stosunku do wszystkich kationów.
Rozpowszechniony zarówno w języku polskim, jak i angielskim skrót oznaczający półprzewodniki półmagnetyczne to DMS (). Czasem używa się także w języku angielskim terminów magnetic semiconductor, semimagnetic semiconductors.
Przypisy
Bibliografia J. Kossut, J. A. Gaj, „Introduction to the Physics of Diluted Magnetic Semiconductors”, Springer Series in Materials Science 144. Springer, Berlin, 2010.
Linki zewnętrzne Jan Gaj „Półprzewodniki półmagnetyczne – przygoda mojego życia (naukowego)” – referat wygłoszony na XXXII Zjeździe Fizyków Polskich w Krakowie, we wrześniu 1993 r.
Kategoria:Półprzewodniki Kategoria:Spintronika