Edward Łakomy (ur. 10 października 1894 w Czerlejnie, zm. 14 listopada 1939 w Piaśnicy) – major piechoty Wojska Polskiego, uczestnik walk o granice w latach 1918–1921, wójt gminy Wejherowo-Wieś, ofiara zbrodni w Piaśnicy.
Życiorys Urodził się 10 października 1894 w wielkopolskiej wsi Czerlejno. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w I wojnie światowej.
Walczył w powstaniu wielkopolskim. 16 maja 1919 roku na wniosek głównodowodzącego Komisariat Naczelnej Rady Ludowej przyjął go do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z byłej armii niemieckiej w stopniu sierżanta i mianował podporucznikiem w piechocieTygodnik Urzędowy Naczelnej Rady Ludowej Nr 15 z 2 czerwca 1919 roku..
Po jego zakończeniu wstąpił w szeregi odrodzonego Wojska Polskiego i wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Służbę pełnił w 68 pułku piechoty we WrześniSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 193, 745.. 19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, „w grupie oficerów byłej armii niemieckiej”Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, poz. 789.. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 796. lokatą w korpusie oficerów piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 51.. W latach 1923-1924 pełnił obowiązki dowódcy I batalionu 68 pp.
3 maja 1926 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 81. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 126.. W 1928 roku był dowódcą III batalionu 41 Suwalskiego pułku piechoty w Suwałkach. W 1932 roku był komendantem placu Dęblin. 15 listopada 1932 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska z pozostawieniem bez przynależności służbowej i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 15 listopada 1932 roku, s. 397.. Z dniem 30 kwietnia 1933 roku został przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 20 maja 1933 roku, s. 122.. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Gdynia. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VIII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W 1935 roku objął funkcję wójta gminy Wejherowo-Wieś, którą piastował do września 1939 roku. Był aktywnym działaczem Polskiego Związku Zachodniego oraz innych organizacji społecznych i kombatanckich. Delegat Związku Weteranów Powstań Narodowych R.P. 14/19 w 1934 rokuRocznik Związku Weteranów Powstań Narodowych R. P. 1914/19 w Poznaniu Cz.2: Sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Weteranów Powstań Narodowych R. P. 1914/19 za rok 1935, s. 167.. Pełnił także funkcję wiceprezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w Wejherowie.
Po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na Polskę wraz z innymi przedstawicielami władz samorządowych Wejherowa (m.in. starostą Antonim Potockim i burmistrzem Teodorem Bolduanem) udał się do Gdyni, aby złożyć dokumenty służbowe w tamtejszym Komisariacie Rządu (8 września 1939). Po zajęciu miasta przez oddziały niemieckie (14 września) został aresztowany. Po pewnym czasie przewieziono go do więzienia w Wejherowie, a następnie zamordowano w masowej egzekucji w lesie piaśnickim (14 listopada 1939). Podczas prac ekshumacyjnych prowadzonych na miejscu kaźni w październiku 1946 roku udało się odnaleźć i zidentyfikować zwłoki majora. Nosiły one ślady brutalnych tortur. Strażnik Schramm z wejherowskiego więzienia twierdził, że podczas egzekucji Łakomy nie mogąc znieść widoku mordowanych dzieci rzucił się na przywódcę wejherowskiego Selbstschutzu – Hansa Söhna – i złamał mu rękę w czasie szamotaniny (świadkowie wspominali, że w tym okresie Söhn rzeczywiście nosił przez jakiś czas rękę na temblaku). W odwecie miał zostać skatowany i zastrzelony.
Odnalezione ciało Łakomego zostało pochowane przez rodzinę na cmentarzu parafialnym w Wejherowie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 „Polska Swemu Obrońcy” Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Kategoria:Członkowie Ochotniczej Straży Pożarnej Kategoria:Członkowie Polskiego Związku Zachodniego Kategoria:Członkowie Związku Weteranów Powstań Narodowych R.P. 14/19 Kategoria:Ludzie związani z Wejherowem Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Ofiary zbrodni w Piaśnicy Kategoria:Pochowani w Wejherowie Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Wójtowie gmin wiejskich II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1939 Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej Kategoria:Oficerowie 68 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy batalionów 41 Suwalskiego Pułku Piechoty