29 eskadra towarzysząca – pododdział lotnictwa Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Formowanie i zmiany organizacyjne 29 eskadra towarzysząca została sformowana na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych L.dz. 4359/tjn. z dnia 19 lipca 1937 na przełomie października i listopada 1937. Powstała na lotnisku Rakowice w Krakowie, na bazie 26 eskadry towarzyszącej. Organizacyjnie weszła w skład II dywizjonu towarzyszącego 2 pułku lotniczego Pododdział został wyposażony w samoloty towarzyszące Lublin R.XIIIC, które w maju 1939 roku wymieniono na samoloty tego samego typu, lecz w wersji „D”.
23 sierpnia 1939 zarządzona została mobilizacja jednostek grupy brązowej z wyjątkiem podgrupy 4 (wojska kolejowe). Początek mobilizacji wyznaczono na godzinę 6.00 dnia 24 sierpnia 1939 roku. Zgodnie z założeniami planu mobilizacyjnego „W” 29 eskadra towarzysząca została rozformowana, a jej personel, uzbrojenie i wyposażenie został przeznaczony na uzupełnienie 23 i 26 eskadry towarzyszącej do etatu wojennego.
Personel eskadry Dowódcy eskadry: kpt. pil. Stefan Sudek (1937 – I 1939) por. / kpt. obs. Zbigniew Jan Halkiewicz (I – VIII 1939) dowódcy I plutonu: por. obs. Zbigniew Jan Halkiewicz (1937 – I 1939) por. obs. Zbigniew Kazimierz Staerz (I – VIII 1939) dowódca II plutonu por. obs. Jan Teofil Waciński pozostali obserwator – por. Jan Józef Konikowski (III 1939) obserwator – por. Władysław Kazimierz Rogalski (III 1939) szef eskadry – chor. Karol Suterski szef mechaników – st. majster wojsk. Leonard Broszkiewicz
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Eskadry lotnictwa towarzyszącego II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Krakowie Kategoria:Eskadry 2 Pułku Lotniczego