thumb Pępkolejkówka czerwonawa (Bonomyces sinopicus (Fr.) Vizzini) – gatunek grzybów z rzędu pieczarkowców (Agaricales).

Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Bonomyces, Pseudoclitocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1818 r. Elias Fries, nadając mu nazwę Agaricus sinoppicus. W 1871 r. Paul Kummer przeniósł go do rodzaju Clitocybe, nadając mu nazwę Clitocybe sinopica, i pod taką nazwą gatunek ten znany był w Polsce. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał mu w 2014 r. Alfredo Vizzini przenosząc go do rodzaju Bonomyces.

Synonimy naukowe:

Władysław Wojewoda w 2000 r. nadał polską nazwę lejkówka czerwonawa dla Clitocybe sinopica. Po przeniesieniu gatunku do rodzaju Bonomyces stała się ona niespójna z nazwą naukową. W 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała używanie nazwy pępkolejkówka czerwonawa.

Morfologia Kapelusz Średnica 3–9 cm, kształt młodych owocników łukowaty, później płaski, u starszych lejkowato wklęsły. Powierzchnia gładka, matowa, niehigrofaniczna, u młodych owocników czerwonobrązowa, u starszych wypłowiała, brązowa lub ochrowopomarańczowa. Brzeg gładki, u młodych owocników słabo podwinięty, szybko wyprostowany i pofalowany. Blaszki Szerokie, słabo zbiegające, początkowo białawe, potem żółtoochrowe. Trzon Wysokość 3–6 cm, grubość 0,5–1,5 cm. Powierzchnia gładka, podłużnie włóknista, tej samej barwy co kapelusz. Jest pełny, u podstawy wyrastają białawe sznury grzybni. Miąższ U młodych owocników białawy, u starszych brązowawy. Ma stęchły zapach i mączny smak. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki szeroko elipsoidalne o rozmiarach 6–8 × 3–4 μm. Gatunki podobne lejkówka modrzewiowa (Rhizocybe vermicularis) – nie posiada mącznego zapachu lejkówka łuseczkowata (Infundibulicybe squamulosa) na kapeluszu ma delikatne łuseczki gąsówka rudawa (Paralepista flaccida). Jest większa, ma gęściejsze blaszki i występuje dopiero jesienią.

Występowanie Opisano występowanie lejkówki czerwonawej w Ameryce Północnej, Środkowej, Europie i Japonii. W Polsce jest dość częsta

Naziemny saprotrof. Występuje w lasach iglastych i na ich obrzeżach, w zaroślach, na obrzeżach dróg, w trawnikach, na wypaleniskach (grzyb wypaleniskowy). Rośnie na trawie, wśród mchów lub na nagiej ziemi. Pojawia się wcześnie, czasami nawet w kwietniu, główny okres występowania to miesiące maj i czerwiec, ale czasami występuje do października.

Znaczenie Jest grzybem jadalnym, jednak odradza się jego zbieranie w celach spożywczych, gdyż łatwo go pomylić z innymi, niejadalnymi, a nawet trującymi lejkówkami.

Przypisy

Kategoria:Grzyby wypaleniskowe Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pseudoclitocybaceae