Liga Nacional de Fútbol de Guatemala (ze względów sponsorskich Liga Bantrab) – najwyższa klasa rozgrywkowa piłki nożnej mężczyzn w Gwatemali. Występuje w niej dwanaście profesjonalnych klubów, z których najlepszy zostaje mistrzem Gwatemali.
Rozgrywki są toczone systemem ligowo-pucharowym. Po zakończeniu regularnego sezonu osiem najlepszych zespołów kwalifikuje się do ćwierćfinałów fazy play-off. Zwycięzca fazy play-off zdobywa tytuł mistrzowski. W ciągu roku rozgrywane są dwa niezależne półroczne sezony – jesienią Apertura, natomiast wiosną Clausura. Co roku dwie najsłabsze drużyny z sumarycznej tabeli regularnych sezonów Apertury i Clausury spadają do drugiej ligi. Trzy najlepsze gwatemalskie zespoły co roku kwalifikują się do rozgrywek Pucharu Ameryki Centralnej CONCACAF, które stanowią eliminacje do Pucharu Mistrzów CONCACAF.
Aktualny skład +Liga Nos Une 2025/2026KlubMiastoZałożenieStadionPojemność Achuapa El Progreso 1932 Municipal Manuel Ariza 2 773 miejsc Antigua GFC Antigua Guatemala 1958 Pensativo 10 000 miejsc Aurora Gwatemala 1945 Guillermo Slowing 8 000 miejsc Cobán Imperial Cobán 1936 Verapaz (José Ángel Rossi) 7 500 miejsc Comunicaciones Gwatemala 1949 Doroteo Guamuch Flores 27 000 miejsc Guastatoya Guastatoya 2004 David Cordón Hichos 2 800 miejsc Malacateco Malacatán 1962 Santa Lucía 8 000 miejsc Marquense San Marcos 1958 Marquesa de la Ensenada 11 000 miejsc Mixco Mixco 1964 Santo Domingo 2 000 miejsc Municipal Gwatemala 1936 El Trébol (Manuel Felipe Carrera) 8 500 miejsc Xelajú MC Quetzaltenango 1942 Mario Camposeco 12 500 miejsc Zacapa Zacapa 1951 David Ordóñez Bardales 9 000 miejsc
Historia Amatorska liga gwatemalska została zapoczątkowana w 1919 roku, kiedy to po raz pierwszy odbyły się rozgrywki o nazwie Liga Capitalina. Wzięły w niej udział cztery zespoły ze stołecznego miasta Gwatemala; Allies, Hércules, Nacional i ABC, a premierowym mistrzem została pierwsza z wymienionych drużyn. W formacie Liga Capitalina rozgrywki w Gwatemali toczyły się regularnie w latach 1919–1941, z wyjątkiem 1921 roku, kiedy to sezon nie odbył się z powodu turnieju piłkarskiego Juegos del Centenario z udziałem reprezentacji Gwatemali, Hondurasu, Salwadoru i Kostaryki, który miał miejsce na stołecznym Campo de Marte i rozegrano go podczas obchodzenia setnej rocznicy niepodległości Ameryki Środkowej. Równolegle do Liga Capitalina odbywało się kilka innych piłkarskich rozgrywek; w latach 1919–1923 Campeonato Nacional, w których występowały głównie reprezentacje poszczególnych stanów gwatemalskich, a w latach 1931–1941 Campeonato de la República, jednak później uznano, iż tylko zwycięzcy Liga Capitalina są uznawani za mistrzów kraju. Liga gwatemalska została przekwalifikowana na profesjonalną w 1942 roku.
Format rozgrywek ligi gwatemalskiej wielokrotnie zmieniał się na przestrzeni lat. W 1989 roku zdecydowano się wprowadzić na stałe system jesień-wiosna, a dziesięć lat później, wzorem innych latynoamerykańskich państw, dotychczasowy roczny sezon podzielono na dwie niezależne i trwające po pół roku fazy; jesienną Apertura i wiosenną Clausura. Zwycięzca każdej z nich zostaje mistrzem Gwatemali. Później wprowadzono również fazę play-off. Triumfator dwumeczu finałowego play-off zdobywa automatycznie mistrzostwo kraju.
Od początku powstania profesjonalnej ligi gwatemalskiej rozgrywki były zdominowane przez dwa kluby ze stołecznego miasta Gwatemala – Comunicaciones FC i CSD Municipal. Są to najbardziej utytułowane i cieszące się największą popularnością drużyny w kraju, a spotkania między nimi są uznawane za narodowe derby i noszą nazwę El Clásico Chapin. Najlepszym strzelcem w historii Liga Nacional de Fútbol jest legendarny napastnik Municipalu, Juan Carlos Plata, z 303 bramkami na koncie.
Triumfatorzy