thumb|Siedziba Wyższej Szkoły Wojennej od 1923, Warszawa, ul. Koszykowa 79 thumb|Louis Faury, Franciszek Kleeberg i mjr Pillegand, Wyższa Szkoła Wojenna 1926 thumb|Współczesny widok siedziby Wyższej Szkoły Wojennej thumb|Dyplom oficera sztabu generalnego thumb|Kadra i absolwenci Wyższej Szkoły Wojennej w 1926 Wyższa Szkoła Wojenna (W.S.Woj.) – wyższa szkoła wojskowa Sił Zbrojnych II RP szkoląca i dokształcająca oficerów sztabów. W latach 1923–1939 siedziba szkoły znajdowała się w Warszawie, przy ul. Koszykowej 79.

Historia Pierwszą wyższą uczelnią wojskową w armii przedwrześniowej była utworzona w czerwcu 1919 Wojenna Szkoła Sztabu Generalnego. Powstała ona na podstawie Dodatku Tajnego nr 10 do Dziennika Rozkazów Wojskowych. Komendantem Szkoły został wyznaczony generał porucznik Stanisław Puchalski, a jego doradcą francuski generał Spire. Wykładowców dla Uczelni dostarczyła Francuska Misja Wojskowa. W 1919 Uczelnia wykształciła 65 oficerów na pięciomiesięcznych kursach. W 1920 działalność Uczelni została przerwana ze względu na wojnę polsko-bolszewicką. Naukę wznowiono w styczniu 1921. Rozpoczęło ją 65 oficerów. Jesienią 1921 naukę w szkole przedłużono do dwóch lat.

Wyższa Szkoła Wojenna powstała latem 1922 w Warszawie na podstawie przemianowania Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego, zgodnie z Tajnym Rozkazem Szkolnym z 16.08.1922. Tymczasowy Statut Wyższej Szkoły Wojennej był zawarty w Dzienniku Rozkazów Wojskowych nr 28 z 11.08.1922. Szkoła zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów była uznana za wyższy zakład naukowy. Uczelnia kontynuowała tradycje:

Kursu wojennego oficerów Sztabu Generalnego w Warszawie (1917) Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie (1919–1921) Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie (1921–1922)

Zadania Uczelni określono w następujący sposób; Celem szkoły jest wyłącznie fachowe wyszkolenie oficerów Sztabu Generalnego przez wpojenie szczególnie uzdolnionym i doświadczonym w służbie oficerom zawodowym o ustalonym silnym charakterze wyższego wojskowego wykształcenia teoretycznego i praktycznego, potrzebnego do służby w Sztabie Generalnym (z Tymczasowego Statutu). Na początku swojej działalności uczelnia kształciła i doszkalała w większości oficerów sztabowych i starszych (kapitan-rotmistrz). W kolejnych latach zwiększyła się liczba oficerów młodszych (poruczników). Porucznicy służby stałej, którzy ukończyli WSWoj byli mianowani kapitanami (rotmistrzami) przy najbliższych mianowaniach. Pozostałych oficerów, którzy ukończyli WSWoj można było mianować na kolejny stopień rok wcześniej aniżeli wymagała tego pragmatyka np. kapitan w korpusie oficerów broni by awansować na majora musiał przesłużyć w tym stopniu cztery lata, jeżeli w tym czasie ukończył wyższą szkołę wojskową mógł awansować po trzech latach służby w stopniu kapitana.

Do szkoły przyjmowano również hospitantów z innych armii, głównie Gruzinów, Ukraińców, Estończyków, Łotyszy oraz jednego Japończyka i Francuza.

Kurs normalny trwał dwa lata. Absolwenci uzyskiwali dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego, od 1929 dyplom naukowy oficera dyplomowanego, a od 1933 tytuł naukowy oficera dyplomowanego. Do 1939 szkołę ukończyło ponad tysiąc absolwentów, a w latach 1941–1946 wypromowano dalszych 296.

22 grudnia 1928 Minister Spraw Wojskowych zmienił dotychczasową nazwę „Sztab Generalny” na „Sztab Główny” oraz tytuł „Oficer Sztabu Generalnego” na „Oficer dyplomowany”, a ponadto przyznał oficerom dyplomowanym wszystkich stopni prawo noszenia dotychczasowych oznak oficerów Sztabu GeneralnegoDziennik Rozkazów M.S.Wojsk. z 22 grudnia 1928 r. Nr 36, poz. 396..

Początkowo program nauczania oparty był na wzorach francuskich. Olbrzymi wpływ na proces kształcenia miała francuska misja wojskowa, a szczególnie płk Ludwik Faury. W latach 1928–1939 komendantem WSWoj był generał Tadeusz Kutrzeba.

15 grudnia 1920 Minister Spraw Wojskowych przekazał „ogólne kierownictwo Szkołą Sztabu Generalnego i wszystkie z nią związane sprawy Szefowi Sztabu Generalnego”Dziennik Rozkazów Wojskowych z 21 grudnia 1920 r. Nr 48.. W sprawach kwaterunkowych, gospodarczych, sanitarnych i dyscypliny szkoła podlegała dowódcy Okręgu Korpusu nr I.

W pierwszej dekadzie marca 1923 do dawnych rosyjskich koszar artylerii przy Filtrach przy ul. Koszykowej 79 róg Suchej (dziś Krzywickiego), przeniesiono siedzibę szkoły z tymczasowej siedziby przy al. J.Ch. Szucha 23 i z koszar kawalerii przy ówczesnej Huzarskiej 1/5, z wyjątkiem kursów doszkalających, które do 1925 prowadzono w gmachu Szkoły Podchorążych Piechoty, Al. Ujazdowskie 1/7.

19 marca 1923, w Święto szkoły, odbyła się ceremonia poświęcenia gmachu przy ulicy Koszykowej 79. W uroczystości wziął udział Prezydent RP Stanisław Wojciechowski, Prezes Rady Ministrów, gen. dyw. Władysław Sikorski, w zastępstwie chorego Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Aleksander Osiński, Wiceminister Spraw Wojskowych, dr Jan Waygart, I zastępca szefa Sztabu Generalnego, gen. bryg. Józef Rybak, zastępca dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, gen. bryg. Eugeniusz Pogorzelski, komendant miasta stołecznego Warszawy, gen. bryg. Stefan Suszyński, Generalny Inspektor Jazdy, gen. broni Tadeusz Rozwadowski i szef francuskiej Misji Wojskowej, gen. dyw. Charles Joseph DupontPolska Zbrojna z 20 marca 1923 r. Nr 78, s. 4..

W piątek 4 maja 1923 szkołę wizytował marszałek Francji i marszałek Polski Ferdynand FochDrugi dzień pobytu Marszałka Focha, Polska Zbrojna Nr 121 z 5 maja 1923 r., s. 3..

W 1932 uczelnia została podporządkowana Generalnemu Inspektorowi Sił Zbrojnych.

Powołany został Komitet Wyższej Szkoły Wojennej. W jego skład weszli: gen. Kazimierz Sosnkowski – przewodniczący gen Edward Śmigły-Rydz gen. Kazimierz Fabrycy – I wiceminister gen. Tadeusz Kutrzeba – komendant WSWoj gen. Janusz Gąsiorowski – szef Sztabu Głównego

W ramach uczelni funkcjonowała także: Wyższa Szkoła Intendentury – od 1 listopada 1921, Wyższa Szkoła Lotnicza – od 1936. Szkoła prowadziła także kursy dokształcające i specjalistyczne oraz współpracowała z Centrum Wyższych Studiów Wojskowych.

Po wojnie budynek został przekazany Politechnice Warszawskiej i dziś mieści Szkołę Biznesu i część Wydziału Transportu Politechniki Warszawskiej.

Kadra Wyższej Szkoły Wojennej thumb|upright|gen. bryg. Tadeusz Kutrzeba thumb|upright|Dyrektor nauk WSWoj płk Sztabu Generalnego Armii Francuskiej Louis Faury

Dowódcy i komendanci szkoły gen. por. Stanisław Puchalski (10 VI 1919 – 10 II 1920Dekrety Naczelnego Wodza L. 1907 i 1908 z 10 lutego 1920 r. o zwolnieniu ze stanowiska gen. Stanisława Puchalskiego i mianowaniu gen. Stefana Majewskiego w: Dziennik Personalny M.S.Wojsk z 21 lutego 1920 r. Nr 6.) gen. ppor. Stefan Majewski (10 II 1920 – 6 VII 1921) gen. dyw. Gustaw Zygadłowicz (6 VII 1921 – 2 X 1922) tyt. gen. dyw. w st. spocz. Aureli Serda-Teodorski (1 XI 1922 – 21 X 192521 października 1925 Prezydent RP zwolnił tytularnego generała dywizji w stanie spoczynku Aurelego Serdę-Teodorskiego ze stanowiska komendanta W.S.Woj., a mianował na to stanowisko gen. dyw. Kazimierza Dzierżanowskiego, dotychczasowego dowódcę 28 DP (Dziennik Personalny M.S.Wojsk. z 23 października 1925 r. Nr 110).) gen. dyw. Kazimierz Dzierżanowski (21 X 1925 – 3 VIII 1926) gen. bryg. Edmund Kessler (20 IX 1926 – 30 X 1928) gen. dyw. Tadeusz Kutrzeba (1928–1939) płk dypl. Józef Smoleński (IX 1942–III 1943) płk dypl. Marian Korewo (III 1943–IX 1944) płk dypl. Roman Władysław Szymański (IX 1944–VII 1946)

Pozostałe osoby funkcyjne Zastępcy komendanta gen. bryg. Józef Kalicki (do 3 XII 1924Dziennik Personalny M.S.Wojsk. z 20 grudnia 1924 r. Nr 132.) płk dypl. Adam Nieniewski (IV–X 1925)

Dyrektor nauk płk Louis Faury

II dyrektorzy nauk płk SG Franciszek Kleeberg (XI 1925–III 1927) ppłk SG Tadeusz Zieleniewski (p.o. od XI 1927)

Zastępcy dyrektora nauk płk rez. powoł. do sł. czyn. SG Jan Bezard (od 1 XII 1925) ppłk SG Tadeusz Alf-Tarczyński (od X 1927Dziennik Personalny M.S.Wojsk. z 31 października 1927 r., Nr 25.)

Kierownicy kursów (roczników) ppłk dypl. Stefan Mossor mjr dypl. Tadeusz Tomaszewski (do I 1930)

Kierownicy katedr ppłk SG Roman Abraham (katedra taktyki ogólnej) płk dypl. Jerzy Grobicki (katedra taktyki kawalerii I 1930–XI 1931) ppłk dypl. Aleksander Pragłowski (katedra taktyki ogólnej 1926–1927 i 1927–1929) ppłk dypl. Władysław Frączek (katedra taktyki ogólnej 1929–1931) ppłk dypl. Stanisław Sosabowski (katedra taktyki operacyjnej służby sztabów) thumb|upright=1.2|Popiersie Napoleona przed wejściem do Wyższej Szkoły Wojennej. Obecnie w Muzeum Wojska Polskiego

Wykładowcy i asystenci Mieczysław Biernacki (taktyka kawalerii) Antoni Chruściel (taktyka) Ludwik Jacek Ciba (artyleria) Wacław Dahlen (taktyka łączności) Orest Teodor Dżułyński Józef Ekkert (wykładowca) Władysław Frączek (operacyjna służba sztabów) Władysław Eugeniusz Heller (taktyka lotnictwa) Jan Hyc (operacyjna służba sztabów) Stanisław Jasiński (taktyka lotnictwa) Juliusz Kleeberg (taktyka) Marian Kukiel (historia wojskowości) Leon Mitkiewicz-Żółłtek Aleksander Zygmunt Myszkowski Julian Marian Piasecki Bronisław Rakowski (taktyka kawalerii) Stanisław Rola-Arciszewski (taktyka ogólna) Marian Romeyko (taktyka lotnictwa) Klemens Rudnicki Stanisław Sadowski (wykładowca) Stefan Józef Springer Wacław Stachiewicz Czesław Szystowski (asystent) Józef Teslar (tłumacz jęz. franc.) Władysław Weryho (od X 1933) Marceli Rewieński Jan Kosina (geografia wojenna)

Obsada personalna szkoły w marcu 1939 Komenda Szkoły komendant – gen. dyw. Tadeusz Kutrzeba oficer ordynansowy – rtm. adm. Jan II Pniewski w dyspozycji komendanta – gen. dyw. kontr. Aleksander Zakariadze pomocnik komendanta – ppłk dypl. kaw. Adam Mniszek (1 IX 1932 – 1 IX 1939 → komendant Kwatery Głównej NW) naczelny lekarz medycyny – mjr lek. dr Mikołaj Kiszkiel instruktor jazdy konnej – mjr adm. (kaw.) Zygmunt Cierpicki oficer mobilizacyjny – kpt. adm. (piech.) Mikołaj II Kamiński referent personalny – kpt. adm. (piech.) Stanisław II Jackowski oficer techniczny budynków szkoły – kpt. adm. (piech.) Stanisław Jan Raszek kierownik kancelarii głównej – kpt. adm. (piech.) Kazimierz II Kujawski pomocnik komendanta do spraw gospodarczych – mjr kaw. Jerzy Telesfor Suryn oficer gospodarczy – kpt. int. Bolesław Karwowski oficer materiałowy – kpt. int. Aleksander II Górski dowódca szwadronu luzaków – rtm. Edmund Kuchcicki †1940 Charków

Dział Nauk kierownik I kursu – płk dypl. piech. Marian Porwit kierownik II kursu – płk dypl. piech. Tadeusz Klimecki sekretariat kierowników kursów – rtm. adm. Stanisław Świderski kierownik przedmiotu historia wojen – płk dypl. kaw. Witold Radecki-Mikulicz wykładowca – mjr dypl. kaw. dr inż. Władysław Dziewanowski kierownik przedmiotu służby sztabów I kursu – ppłk dypl. piech. Witold Barlog wykładowca – mjr dypl. kaw. Edmund Leopold Chełmiński wykładowca – mjr dypl. piech. Stanisław Sielecki †7 IX 1952 wykładowca – kpt. dypl. piech. Stanisław Niewiarowski kierownik przedmiotu służby sztabów I kursu – ppłk dypl. piech. Włodzimierz Brayczewski wykładowca – mjr dypl. kaw. Michał Kłopotowski †1940 Charków wykładowca – mjr dypl. art. Zygmunt Pieńkowski wykładowca – mjr dypl. sap. Stefan II Piotrowski kierownik przedmiotu taktyka ogólna I kursu – ppłk dypl. piech. Kazimierz Władysław Sabatowski wykładowca – ppłk dypl. piech. Bohdan Geisler wykładowca – ppłk dypl. art. Stanisław XII Nowicki wykładowca – mjr dypl. kaw. Jerzy Falkowski wykładowca – mjr dypl. art. Stanisław Wincenty Zaleski kierownik przedmiotu taktyka ogólna I kursu – ppłk dypl. piech. Feliks Robakiewicz wykładowca – ppłk dypl. piech. Władysław II Krawczyk wykładowca – mjr dypl. piech. Filip Jan Dubeński wykładowca – mjr dypl. piech. Zygmunt Stefan Kazimierz Jarski wykładowca – mjr dypl. piech. Eryk Migula kierownik przedmiotu taktyki piechoty – ppłk dypl. piech. Ignacy Wądołkowski wykładowca – ppłk dypl. piech. Józef Ullman