thumb|300px|Plemiona bałtyjskie około 1200 roku thumb|350px|Krainy Prus Skalowia – kraina pruska, jej nazwa oznaczała prawdopodobnie jakieś określenie lasu. Znajdowała się po obu stronach dolnego biegu Niemna od ujścia Mitawy do Zalewu Kurońskiego.
Najstarsza wzmianka o Skalowii znajduje się w zbiorze dokumentów Liber Census Daniae (ok. 1210–1231) duńskiego króla Waldemara II Zwycięskiego, który w 1210 wyprawił się do Prus i je sobie czasowo podporządkował.
Skalowia została podbita przez Krzyżaków w 1277 po upadku głównego grodu Skalowów – późniejszej krzyżackiej Ragnety. Tego samego roku trzej wodzowie wojenni Skalowów: Surbantz, Swisdeta i Swedeta przeszli na chrześcijaństwo ze swoimi rodzinami i opuścili swoje majątki.
Tak przedstawił to wydarzenie Piotr z Dusburga w Kronice ziemi Pruskiej, Toruń 2004:
W 1289 potwierdzony został podział ziem między mistrzów zakonu krzyżackiego i inflanckiego i wymieniono m.in. ziemię Skalowia (Schalwen), Karsowia (Karsowe), Twery (Twerkiten)http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Komunikaty_Mazursko_Warminskie/Komunikaty_Mazursko_Warminskie-r2011-t4_(274)/Komunikaty_Mazursko_Warminskie-r2011-t4_(274)-s669-678/Komunikaty_Mazursko_Warminskie-r2011-t4_(274)-s669-678.pdf. Od tego czasu Skalowia wchodziła w skład komturstwa z centrum w Ragnecie. Od XVI wieku leżąca na terenie tzw. Litwy Mniejszej.
Obecnie Skalowia jest podzielona pomiędzy Republikę Litewską i Obwód królewiecki (Rosja).
Przypisy
Kategoria:Plemiona pruskie Kategoria:Historia zakonu krzyżackiego Kategoria:Historia Litwy