Nowozelandzka reprezentacja na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994 liczyła siedmiu sportowców – dwie kobiety i pięciu mężczyzn – którzy wystąpili w dwóch z dwunastu rozegranych dyscyplin. Chorążym reprezentacji był występujący w short tracku Tony Smith.
Najstarszym zawodnikiem reprezentacji był trzydziestoczteroletni łyżwiarz Tony Smith, najmłodszą zaś niespełna osiemnastoletnia narciarka alpejska Claudia Riegler. Była ona jednocześnie jedyną debiutantką na zawodach tej rangi, Simon Wi Rutene występował po raz czwarty, dla pozostałych zawodników natomiast były to drugie zimowe igrzyska. Dodatkowo Chris Nicholson został trzykrotnym olimpijczykiem, wystąpił bowiem w kolarskim wyścigu drużynowym na czas podczas letnich igrzysk w Barcelonie.
Nowozelandzki Komitet Olimpijski, powstały w 1911 roku i uznany przez MKOl w roku 1919, po raz pierwszy wysłał zawodników na zimowe igrzyska w 1952 roku, następnie w roku 1960, a od 1968 roku sportowcy z tego kraju regularnie uczestniczą w tych zawodach. Igrzyska w Lillehammer były zatem dziesiątym startem Nowozelandczyków – w poprzednich dziewięciu występach reprezentanci tego kraju zdobyli jeden medal. Autorką tego osiągnięcia była Annelise Coberger, która dwa lata wcześniej, w Albertville, zdobyła w slalomie historyczny srebrny medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Nowej Zelandii.
Statystyki według dyscyplin Spośród dwunastu dyscyplin sportowych, które Międzynarodowy Komitet Olimpijski włączył do kalendarza igrzysk, reprezentacja Nowej Zelandii wzięła udział w dwóch. Najliczniejszą reprezentację kraj ten wystawił w short tracku, gdzie wystąpiło czterech zawodników.
Lp Sport Mężczyźni Kobiety Łącznie 1 Narciarstwo alpejskie 1 2 3 2 Short track 4 – 4Łącznie 5 2 7
Konkurencje 30px Narciarstwo alpejskie
Nową Zelandię w narciarstwie alpejskim reprezentowało troje zawodników – jeden mężczyzna i dwie kobiety. Wystąpili oni w czterech z pięciu konkurencji zaliczając łącznie sześć startów.
Simon Wi Rutene, dla którego były to już czwarte igrzyska, wystartował w czterech konkurencjach. W kombinacji alpejskiej, której sześć lat wcześniej nie ukończył, zajął ostatecznie 20. miejsce – plasując się 14 lutego na 39. pozycji w zjeździe, a dzień później na 20. i 17. w dwóch przejazdach slalomowych. Pozostałych trzech konkurencji – supergiganta, slalomu giganta oraz slalomu – rozegranych odpowiednio 17, 23 i 27 lutego – nie ukończył. W konkurencjach tych zwyciężyli Lasse Kjus, dwukrotnie Markus Wasmeier oraz Thomas Stangassinger.
Obydwie reprezentantki Nowej Zelandii zaprezentowały się w żeńskim slalomie 26 lutego. Zarówno broniąca tytułu wicemistrzowskiego Annelise Coberger, jak i debiutująca Claudia Riegler nie ukończyły swoich przejazdów. Triumfatorką tej konkurencji została Vreni Schneider.
Mężczyźni Simon Wi Rutene
WydarzenieZawodnikZjazd 1.Msc. 1.Zjazd 2.Msc. 2.Zjazd 3.Msc. 3.SumaMiejsceKombinacjaSimon Wi Rutene1:41,8839.53,4120.50,1917.3:25,4820.Supergigantcolspan=2 colspan=4 –Slalom gigantcolspan=2 colspan=2 colspan=2 –Slalomcolspan=2 colspan=2 colspan=2 –
Kobiety Annelise Coberger Claudia Riegler
WydarzenieZawodniczkaZjazd 1.Msc. 1.Zjazd 2.Msc. 2.SumaMiejsceSlalomAnnelise Cobergercolspan=2 colspan=2 –Claudia Riegler1:02,2625.colspan=2 –
50px Short track
Nową Zelandię w tej dyscyplinie reprezentowało czterech sportowców. Nowozelandzcy zawodnicy wystartowali we wszystkich trzech rozegranych wówczas męskich konkurencjach – cała czwórka w rywalizacji sztafet na 5000 metrów oraz trzech z nich w biegach na 500 i 1000 metrów.
Michael McMillen, Andrew Nicholson oraz Chris Nicholson wystartowali w obu konkurencjach indywidualnych. W zawodach na 1000 metrów rozegranych 22 lutego wszyscy trzej zajęli ostatnie miejsca w swoich wyścigach eliminacyjnych zajmując ostatecznie miejsca 25, 27 i 28. Tytuł mistrzowski sprzed dwóch lat obronił Koreańczyk Kim Ki-hoon. Również dwa dni później, w wyścigu na 500 metrów, zawodnicy ci odpadli w pierwszej rundzie, plasując się odpowiednio na miejscach 18, 28 i 29 w klasyfikacji końcowej. Zwyciężył natomiast Koreańczyk Chae Ji-hoon.
W rozegranym 24 lutego półfinale sztafet na 5000 metrów Nowozelandczycy zajęli ostatnie, czwarte miejsce. W finale B, który odbył się dwa dni później, zostali zaś zdyskwalifikowani i ostatecznie sklasyfikowani na ósmym miejscu zawodów, w których zwyciężył zespół Włoch.
Mężczyźni Michael McMillen Chris Nicholson Andrew Nicholson Tony Smith
WydarzenieZawodnikKwalifikacjeĆwierćfinałPółfinałFinałWynikCzasPozycjaCzasPozycjaCzasPozycjaCzasPozycjaCzasPozycjaBieg na 1000 mMichael McMillen1:32,654.W drugim biegucolspan=6 –25.Andrew Nicholson1:34,184.W piątym biegucolspan=6 –27.Chris Nicholson1:34,914.W ósmym biegucolspan=6 –28.Bieg na 500 mAndrew Nicholson54,214.colspan=6 –28.Michael McMillen44,983.W siódmym biegucolspan=6 –18.Chris Nicholson1:03,434.colspan=6 –29.Sztafeta 5000 mMichael McMillenChris NicholsonAndrew NicholsonTony Smithcolspan=4 7:21,584.DQFinał B–8.
Uwagi
Przypisy
1994 Kategoria:Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994 Kategoria:1994 w Nowej Zelandii