Dudley Sargent DeGroot (ur. 20 listopada 1899 w Chicago, zm. 5 maja 1970 w El Cajon) – amerykański trener, sportowiec, olimpijczyk, zdobywca złotego medalu w turnieju rugby union na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1924 roku w Paryżu.
W latach 1951–53 był przewodniczącym Komitetu Etyki American Football Coaches Association.
Jego nazwiskiem sygnowane jest jedno ze stypendiów sportowych na San Jose State University.
Kariera sportowa Podczas studiów na Uniwersytecie Stanforda reprezentował barwy Stanford Cardinal w koszykówce, pływaniu, piłce wodnej i futbolu amerykańskim. W latach 1923–1924 był mistrzem Intercollegiate Association of Amateur Athletes of America w pływaniu stylem grzbietowym. Trzyletnie występy w futbolowej drużynie uczelni, której został kapitanem w 1922 roku, przyniosły mu natomiast miejsce w Stanford Athletic Hall of Fame.
Z reprezentacją Stanów Zjednoczonych zagrał w turnieju rugby union na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924. Wystąpił w jednym meczu tych zawodów – 18 maja Amerykanie pokonali na Stade de Colombes Francuzów 17–3. Wygrywając oba pojedynki Amerykanie zwyciężyli w turnieju zdobywając tym samym złote medale igrzysk.
Był to jego jedyny występ w reprezentacji kraju, a wraz z pozostałymi amerykańskimi złotymi medalistami w rugby union został w 2012 roku przyjęty do IRB Hall of Fame.
Kariera trenerska Tuż po ukończeniu studiów z zakresu ornitologii podjął się pracy asystenta trenera na macierzystej uczelni, pisując wówczas również felietony dla kalifornijskich gazet. W kolejnych latach pracował z sukcesami w junior college'ach, Santa Barbara State College i Menlo Junior College, jako trener futbolu oraz dyrektor wychowania fizycznego.
W 1932 roku objął stanowisko trenera w San Jose State University. Podczas ośmiu sezonów zespół Spartans trzykrotnie zdobył tytuł mistrzów konferencji osiągając ogólny wynik 59–19–8Statystyki futbolu amerykańskiego przedstawiają kolejno zwycięstwa, porażki i remisy.. Pracę z zespołem zakończył w 1939 roku pierwszym w historii Spartans sezonem samych zwycięstw. Doradcą DeGroota w San Jose był jego trener ze Stanford, Pop Warner.
Do University of Rochester został ściągnięty w 1940 roku przez ówczesnego rektora tej uczelni, Alana Valentine, z którym wspólnie zdobyli złoty medal paryskich igrzysk olimpijskich. Prócz nominacji na głównego trenera futbolu amerykańskiego otrzymał również etat wykładowcy wychowania fizycznego, a kontrakt został podpisany na 11 lat. W tym samym roku otrzymał również tytuł doktora za pracę A history of physical education in California (1848–1939). Drużyna, która w poprzednich trzech sezonach odniosła łącznie dwa zwycięstwa, odrodziła się pod przewodnictwem DeGroota. W latach 1940–1943 Yellowjackets osiągnęli kolejno rezultaty 4–3–0, 6–1–0, 7–1–0 i ponownie 6–1–0.
Jego osiągnięcia w futbolu akademickim zwróciły na niego uwagę włodarzy ligi zawodowej. Otrzymawszy propozycję przejęcia posady szkoleniowca Washington Redskins, poprosił o zwolnienie z kontraktu w Rochester, na co władze uczelni niechętnie wyraziły zgodę. Związawszy się ze stołeczną drużyną pięcioletnim kontraktemWashington Redskins: The Complete Illustrated History, s. 36, w pierwszym sezonie osiągnął rezultat 6–3–1, w drugim natomiast z wynikiem 8–3–0 doprowadził ją do zwycięstwa w dywizji wschodniej National Football League ulegając jednak w walce o mistrzostwo NFL sezonu 1945 zespołowi Cleveland Rams 15–14. Po dwóch latach pracy w wyniku konfliktu z władzami klubuWashington Redskins: The Complete Illustrated History, s. 40–41 odszedł do nowo powstałej All-America Football Conference obejmując tam rolę trenera Los Angeles Dons. Inauguracyjny sezon drużyna zakończyła bilansem 7–5–2, w trakcie drugiego DeGroot został zaś zwolniony.
Powrócił następnie do trenowania drużyn akademickich. Przez dwa lata spędzone na Uniwersytecie Wirginii Zachodniej zespół Mountaineers osiągnął wynik 13–9–1, zdobywając dodatkowo 1 stycznia 1949 roku Sun Bowl. W lutym 1950 roku zatrudniony został jako trener New Mexico Lobos z University of New Mexico, skąd został zwolniony w marcu 1953 roku z powodu konfliktu odnośnie do przyszłości futbolu na tej uczelni. Wyniki w tych trzech sezonach (2–8–0, 4–7–0 i 7–2–0) dały mu tytuł najlepszego trenera konferencji oraz miejsce w UNM Athletics Hall of Honor.
Wyjechał następnie do Norymbergi, by nadzorować sportowy program USAREUR. Zmarł w swym domu w El Cajon w wieku siedemdziesięciu lat.
Życie prywatne Był członkiem Phi Beta Kappa; żonaty z Alice, czwórka dzieci.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Amerykańscy trenerzy Kategoria:Amerykańscy koszykarze Kategoria:Amerykańscy zawodnicy rugby union Kategoria:Amerykańscy medaliści olimpijscy Kategoria:Koszykarze Stanford Cardinals Kategoria:Amerykańscy olimpijczycy (Paryż 1924) Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1924 Kategoria:Medaliści letnich igrzysk olimpijskich w rugby union Kategoria:Zawodnicy rugby union na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924 Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1970 Kategoria:Ludzie urodzeni w Chicago