mały|Grób prof. Wacława Strażewicza na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu Wacław Jan Strażewicz (ur. 2 maja 1889 w Sakniewie, zm. 5 sierpnia 1950 w Drewnicy) – polski farmaceuta i botanik, wykładowca Uniwersytetu Stefana Batorego i Uniwersytetu Poznańskiego, popularyzator zielarstwa i ziołolecznictwa, organizator i pierwszy dyrektor Państwowego Instytutu Naukowego Leczniczych Surowców Roślinnych w Poznaniu.

Życiorys Urodził się 2 maja 1889 (wg kalendarza gregoriańskiego: 14 maja) we wsi Sakniewo w ówczesnym powiecie sejneńskim, w rolniczej rodzinie Kazimierza i Bronisławy z Żytkowskich. Uczył się w 3-oddziałowej szkole rosyjskiej w Mereczu, a od 1904 roku w tajnej polskiej szkole Heleny Szabłowskiej w Wilnie. W 1906 uzyskał w Petersburgu stopień ucznia aptekarskiego. Po odbyciu stażu aptecznego, otrzymał stopień pomocnika aptekarskiego na uniwersytecie w Tomsku. Od 1913 prowadził apteki, kolejno w guberni tomskiej oraz miejscowości Czemał na Ałtaju. Do Polski powrócił w 1922. Najpierw prowadził uprawę ziół w 100-hektarowym gospodarstwie w Santoce k. Wilna, następnie został inspektorem Ogrodu Roślin Leczniczych Uniwersytetu Stefana Batorego. Równolegle podjął studia farmaceutyczne, w 1926 uzyskując dyplom magistra. Pozostał na uniwersytecie jako pracownik naukowy Wydziału Farmaceutycznego, kierowanego przez profesora Jana Muszyńskiego. W 1931 roku uzyskał stopień doktora farmacji, w 1934 habilitację. W tym okresie publikował zarówno prace naukowe, jak i popularyzujące zielarstwo i ziołolecznictwo. Był redaktorem naczelnym czasopisma „Rośliny Lecznicze i Przemysłowe”, ściśle współpracował z „Wiadomościami Zielarskimi”. W 1937 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Poznańskiego.

Okres okupacji hitlerowskiej spędził w Santoce, gdzie prowadził doświadczenia uprawowe celem wyselekcjonowania nowych odmian roślin leczniczych, m.in. pokrzyku wilczej jagody, soi, żeńszenia i kruszyny kanadyjskiej. Na początku 1945 został aresztowany przez NKWD i trafił do więzienia na Łukiszkach, po kilku miesiącach został zwolniony. Przed powrotem do Polski starał się przekazać Uniwersytetowi w Kownie swoje plantacje roślin leczniczych, ale bez powodzenia.

Po zakończeniu wojny powrócił do Poznania, gdzie zorganizował Zakład Farmakognozji. Współuczestniczył również w organizacji Wydziału Farmaceutycznego Akademii Lekarskiej w Gdańsku. W 1946 został prodziekanem Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Poznańskiego. W 1947 z jego inicjatywy powstał w Poznaniu Państwowy Instytut Naukowy Leczniczych Surowców Roślinnych, którego został pierwszym dyrektorem. Był członkiem Komisji Farmaceutycznej Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Polskiego Komitetu Zielarskiego oraz Państwowej Rady Zdrowia. 22 lipca 1949 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w dziedzinie służby zdrowia”..

Od 1917 był mężem Zofii z d. Bagraniec (1891–1955).

Zmarł 5 sierpnia 1950 podczas urlopu wypoczynkowego w Drewnicy. Pochowany 9 sierpnia 1950 na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu (kwatera L-0f-41).

Upamiętnienie W Poznaniu i Plewiskach znajdują się ulice jego imienia.

Przypisy

Bibliografia

Urszula Uszyńska-Nowicka: Wspomnienie o Profesorze Wacławie J. Strażewiczu. „Medycyna i Zdrowie”. 1/2009.

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Członkowie Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziałów Lekarskiego i Farmaceutycznego Uniwersytetu Poznańskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie więzienia na Łukiszkach (okupacja radziecka) Kategoria:Polscy botanicy Kategoria:Polscy farmaceuci Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1950