Jantar Ustka (Miejski Klub Sportowy Jantar Ustka) – polski klub piłkarski z siedzibą w Ustce.
Historia klubu Początki usteckiego klubu Na przełomie lat 1945/46 odbywają się pierwsze imprezy sportowe, jeszcze w formie niezorganizowanej. Rozgrywane są głównie mecze piłki nożnej na szczeblu miasta, pomiędzy ludnością cywilną a wojskiem radzieckim tutaj stacjonującym. Mecz ten wygrała drużyna ustecka 4:1. W tym czasie rozegrano jeszcze wiele innych spotkań, m.in. z Potęgowem. Działo się to za sprawą kilku fanatyków futbolu, słusznie przekonanych o tworzeniu tego rodzaju sportu. Mecze te, choć nie cechowała ich walka o punkty, angażowały emocjonalnie nieliczne wtedy społeczeństwo Ustki. Zawody odbywały się na boisku przy ul. Westerplatte (obecnie teren magazynów Stoczni „Ustka”).
Lata 1945-47 to lata, kiedy nie można było rozdzielić ról działaczy i sportowców. Wszyscy organizują i wszyscy grają. W 1946 S. Prokopiuk zaczął organizować pierwszy klub sportowy „Jantar”. Jego prezesem został ówczesny burmistrz miasta Ustki K. Kotarski. Jeden z pierwszych składów K.S. Ustka – 1946. Mordaka F., Zięcina, Konopka A., Trąbka W., Rojek E., Szostopal W., Romaniak J., Muszyński E. Rękosiewicz. W 1947 na walnym Zebraniu klubowi sportowemu „Jantar” nadano nową nazwę – Klub Sportowy „Ustka” z sekcjami: piłki nożnej i lekkoatletycznej. W tym okresie drużyna piłkarska odnosiła wiele sukcesów jak: zdobycie 1. miejsca w klasie „C” w swojej grupie okręgu szczecińskiego, zwyciężając II- ligową Gwardię Słupsk 3:0. Wszystkie mecze rozgrywane były na boisku w pobliżu Stoczni „Ustka”. Działacze dostrzegali jego liczne mankamenty i starali się o przydział dogodniejszego terenu.
Wreszcie władze administracyjne przydzieliły plac przy ul. Grunwaldzkiej 8/10. Przystąpiono energicznie do budowy stadionu. Dzięki ofiarności działaczy, sportowców, kibiców i społeczności miasta powstał nowy stadion.
Działalność sportowa w latach 1947-49 związana była z trudnościami. Klub nie posiadał żadnych dotacji, środków finansowych, transportu. Sprzęt kupowali zawodnicy za własne pieniądze, a wszystkie koszty związane z utrzymaniem klubu pokrywane były przez: L. Lipowicza, E. Rojka, Z. Rękosiewicza, J. Łyska, S. Prokopiuka, A. Drążkowskiego i innych.
Rok 1950 przyniósł jeszcze większe zainteresowanie ruchem sportowym. Działacze doszli do porozumienia i utworzyli jeden klub sportowy „Związkowiec” przy Federacji Sportowej „Transportowiec”. Prezesem wybrano W. Szarejko. Klub ten posiadał silne sekcje sportowe: boks w klasie „A”, tenis stołowy w klasie „A”, piłkę siatkową w klasie „B”, piłkę nożną w klasie „B” oraz sekcję tenisa ziemnego.
Tak działał klub do 1951, bowiem w tym roku zlikwidowano Zrzeszenie Sportowe "Transportowiec”. Na miejsce jednego, prężnego ośrodka, powstały małe klubiki: Klub Sportowy „Kolejarz” przy Federacji Sportowej „Kolejarz”, Klub Sportowy „Stal” przy Stoczni „Ustka”, Garnizonowy Wojskowy Klub Sportowy „Flota”.
K.S. „Kolejarz” posiadał sekcję piłki nożnej i piłki siatkowej. K.S. „Stal” sekcję piłki nożnej w klasie „B”, tenisa stołowego oraz szachów. GWKS „Flota” posiadał sekcję piłki nożnej w klasie wojewódzkiej i w tym czasie uzyskał 2. miejsce w rozgrywkach o „Puchar Polski” na szczeblu wojewódzkim, przegrywając w finale z „Budowlanymi” Człuchów 3:1. Po likwidacji WGKS „Flota” powstał Klub Sportowy „Gwardia” przy WOP Ustka.
5 stycznia 1957 r., celem uzdrowienia stosunków sportowych, zebrali się działacze sportowi: Z. Rekosiewicz, E. Rojek, H. Wagner, J. Szymański, E. Konik, B. Litewka, W. Trąbka, J. Łysiak, J. Kotarski, S. Stasiński, Motyka i Chmielowski. Stwierdzono, że należy stworzyć jeden silny klub, który by skupiał wszystkich zawodników z poszczególnych klubów m. Ustki. Miałby on też wszechstronną działalność wśród młodzież szkolnej i pozaszkolnej.
Dnia 22 stycznia 1957 r. doszło do walnego, sprawozdawczo-wyborczego zebrania Koła Sportowego „Stal” i „Kolejarz”. Jednomyślnie uchwalono, że powstaje jeden klub na terenie Ustki o nazwie: Towarzyski Kolejowy Klub Sportowy „Ustka”.
Składy drużyny Towarzyskiego Klubu Sportowego „Ustka”. Są to zawodnicy: Trąbka, Gudz, Jagodziński, Ciosek, Rudnicki, Stasiński, Olińsk, Banach, Hołubiec, Suliński, Drąg.
Prezesem został Z. Rękosiewicz. Na zebraniu uchwalono Statut Klubu, który był prawną podstawą jego działalności. Od tego momentu obserwuje się prężny rozwój, zwłaszcza sekcji piłki nożnej i wioślarskiej. Wioślarze nie mieli wtedy równych sobie w okręgu koszalińskim. Kierował nimi p. Wagner.
Dzięki pomocy PPiUR „Korab” został zakupiony sprzęt wysokiej klasy, dający szansę wygranej z najlepszymi. Sekcja piłki nożnej w 1957 uzyskała awans do klasy „A” woj. Koszalińskiego.
Rok 1957. Mecz Wisła Kraków – T.K.S. Ustka. Wynik meczu 4:1, (3:0). Bramkę dla Ustki zdobył J. Charczuk. Skład: J. Szymeński, Bąkowski, Jagodziński, Ciosek, Drąg, Charczuk, Trąbka, Konik, Klęcza, Stasiński, Wroniecki.
Nieco podupadły inne sekcje złożone spontanicznie, lub tylko w oparciu o zawodników wojskowych. Sekcja podnoszenia ciężarów przeszła do K.S. „Flota”, Gdynia.
W 1958 prezesem klubu został Bugajewski. Poprawiły się też warunki finansowe. Skończyły się czasy wyjazdów na mecze ciągnikami z zapasem kilkudziesięciu kanapek, w miejsce nieznanych wówczas diet sportowych.
Rozpoczął się okres lepszego sportu w dziejach Ustki. TKKS gdyż tak brzmiała oficjalna nazwa tego klubu, zdobył popularność w cały województwie. Na imprezy przychodziły rzesze kibiców. Dużym osiągnięciem była reprezentacja sekcji piłki nożnej w lidze okręgowej w 1958 r.
W 1973 przy Stoczni „Ustka” w Ustce powstał nowy klub. Był to LZS „Stoczniowiec”. Własnymi siłami wybudowali stadion. Działalność tego Klubu umożliwiła organizację meczów piłki nożnej, tenisa stołowego, piłki siatkowej i brydża sportowego. Klub ten posiadał duże oparcie w Stoczni „Ustka”, dlatego też awans jego zespołów następował błyskawicznie. Zdobył rzesze sympatyków i stworzył nowe grono działaczy.
Władze miejskie i klubowe doszły do przekonania, że działalność dwóch klubów w jednym małym mieście obniża wartość wyczynową sportu. W 1975 na wspólnym posiedzeniu Zarządów Klubów i władz miejskich zapadła decyzja o połączeniu i powstaniu nowego klubu MZKS „Jantar” Ustka. Klub od tego czasu rozpoczął nowy okres w dziejach miasta. Działał w oparciu o silną bazę organizacyjno-sportową przy poparciu wszystkich zakładów i instytucji.
Sezon po sezonie Lata 70. W sezonie 1976/77 MZKS „Jantar” Ustka występował w klasie „A” w grupie w grupie północnej pod kierunkiem Brunona Cejrowskiego zajęli 2. miejsce. Zgromadzili 26 punktów w stosunku bramek 38:19.
W sezonie 1977/78 piłkarze z Ustki zajęli 6. miejsce zdobyli 29 punktów w bramkach 40:30
W następnym sezonie 1978/79 MZKS „Jantar” Ustka był bliski awansu do III ligi. Zajął drugie miejsce ustępując dwoma punktami Pogoni Lębork. Zdobycz Jantara to 39 punktów, 64:19 w bramkach. Sukces odnieśli juniorzy starsi zajmując 2. miejsce, ustępując jedynie Gryfowi Słupsk.
W reprezentacji juniorów województwa słupskiego w tym sezonie było dwóch reprezentantów z usteckiego klubu: Waldemar Kubica i Jerzy Wólczyński. Reprezentacja okręgu pod kierownictwem trenera Józefa Przysiaznika zajęła 1. miejsce w silnie osadzonym turnieju w Szczecinku pozostawiając za sobą takie ośrodki jak: Łódź, Gdańsk, Szczecin, Poznań, Olsztyn, Koszalin i Zielona Góra.
Sezon 1979/80 Seniorzy „Jantara” zajmują 4. miejsce w klasie „A” zdobywając 26 punktów w bramkach 33:21. W tym sezonie juniorzy starsi nie odnieśli większego sukcesu, natomiast juniorzy młodsi zostali wicemistrzami województwa ustępując Gryfowi Słupsk.
Lata 80. W Sezonie 1981/82 zawodnicy pod wodzą nowego trenera Wiesława Ostrzyckiegp zajęli 2. miejsce w klasie wojewódzkiej zdobywając 33 punkty, 35:21 w bramkach. Awans do III ligi wywalczyli zawodnicy Czarnych Słupsk. Juniorzy starsi Jantara zdobyli mistrzostwo województwa słupskiego, wyprzedzając juniorów Gryfa Słupsk.
Długie lata piłkarze usteccy walczyli o miejsce w III lidze. Pierwszy historyczny awans piłkarze odnieśli w sezonie 1982/83 po zdobyciu mistrzostwa województwa słupskiego i barażowym dwumeczu z KS „Kotwica” Kołobrzeg.
26 czerwca 1983 w Ustce było 1:1 a 3 lipca w Kołobrzegu „Jantar” wygrał 3:1 po dogrywce. Awans do III ligi był zasługą zawodników: Krzysztofa Siódmaka, Marka Mordaka, Bogdana Tworka, Stefana Gruszczyńskiego, Zdzisława Skwarczaka, Jerzego Wólczyńskiego, Marka Chatyna, Jerzego Mazura, Wojciecha Pytlaka, Waldemara Kubicy, Jacka Chrapka, Stanisława Tomasa, Mirosława Margola, Andrzeja Łachwy, Zdzisława Lewandowskiego, Andrzeja Romaniaka, Marka Wojdy. Trenerem był Wiesław Ostrzycki, drugim trenerem Czesław Bujak, kierownikiem sekcji Andrzej Łakota, kierownikiem drużyny Jerzy Wacławski.
W III lidze występowali tylko jeden sezon 1983/84 gdzie zdobyli 4 punkty, strzelili 9 bramek a stracili aż 79.
Po spadku z III ligi piłkarzy „Jantara” dopadł kryzys w klasie wojewódzkiej w sezonie 1984/85 drużyna zajęła dopiero 8. miejsce, co jest najsłabszym wynikiem „Jantara” w historii tych rozgrywek. Juniorzy młodsi zajęli II miejsce w lidze wojewódzkiej.
Usteccy piłkarze ponownie awansowali do III ligi po sezonie 1985/86. Pod wodzą Romana Cejrowskiego wywalczyli mistrzostwo klasy wojewódzkiej z dorobkiem 39 punktów i stosunkiem bramek 78:24. Tym razem pobyty w III lidze przedłużył się do 3 sezonów. Oprócz awansu do III ligi „Jantar” zdobył Puchar Polski Województwa Słupskiego wygrywając w finale z „Pogonią” Lębork 3:0.
W Sezonie 1986/87 „Jantar” w III lidze zajął 9. miejsce zdobywając 16 punktów z dorobkiem bramkowym 30:45. Kolejnym sukcesem tego sezonu było zajęcie 1. miejsca przez juniorów starszych i awans do Pomorskiej Ligi Międzywojewódzkiej Juniorów.
Sezon 1987/88 to zajęcie 8. miejsca w III lidze zdobycie 29 punktów, natomiast juniorzy starsi zajęli VII miejsce charakteryzując się dorobkiem 27:25 punktów.
Sezon 1988/88 to słabsze wyniki, które spowodowały zajęcie 11. miejsce z dorobkiem 16 punktów i 11:15 bramek, a co za tym idzie opuszczenie III ligi. Także juniorzy starsi spadli z ligi międzywojewódzkiej gdzie zajęli X miejsce.
W następnym sezonie 1989/90 „Jantar” przeszedł do rozgrywek w klasie międzywojewódzkiej makroregionu pomorskiej grupy I (słupskiej), w której zajął 5. miejsce, zdobywając 27 punktów w stosunku bramek 36:24. Juniorzy starsi zajęli 1. miejsce i zdobyli mistrzostwo województwa słupskiego.
Lata 1990-1995 W Sezonie 1990/91 pod kierunkiem trenera Edwarda Raniszewskiego zdobyli trzeci tytuł słupskiego OZPN klasy okręgowej, a tym samym awansując do III ligi. Prezesem klubu został Tomasz Wszółkowski, który piastował funkcję prezesa przez 8 lat.
W Sezonie 1991/92 piłkarze z Ustki zajęli w III lidze 11. miejsce zdobywając 28 punktów i 38:40 w bramkach, W tym okresie w „Jantarze” grał Tomasz Iwan wielokrotny reprezentant kraju. Juniorzy młodsi w tym sezonie zdobyli wicemistrzostwo województwa.
Sezon 1992/93
Jantar spadł z III Ligi gdzie zajął 12. miejsce, oraz zdobył Wojewódzki Puchar Polski pokonując w finale Start Miastko 5:0. Juniorzy młodsi wygrali rozgrywki w klasie wojewódzkiej.
Sezon 1993/94 i 1994/95 zawodnicy „Jantara” występowali pod kierunkiem nowego trenera Wiesława Ćwirko. W obu tych sezonach zajęli 2. miejsce. Juniorów starszych objął trener Edmund Raniszewski, który w sezonie 1993/94 zdobył mistrzostwo województwa i awansował do Makroregionu Pomorze, gdzie zdobył 8. miejsce.
Lata 1995-2000 W tym czasie trenerem pierwszego zespołu zostaje Tadeusz Spionek. Pierwszy sezon nie jest zbytnio udany, ponieważ drużyny „Jantara” nie ma nawet w pierwszej trójce rozgrywek słupskiej klasy okręgowej. Dopiero w sezonie 1996/97 „Jantar” zdobyła 1. miejsce w słupskiej klasie okręgowej i awansowała do III Ligi.