Lepka podłoga – termin opisujący zjawisko należące do szerszego problemu dyskryminacji na rynku pracy ze względu na płeć, mający zastosowanie głównie do statusu kobiet – pracownic. Używany jest do określenia sytuacji, w której nie istnieje lub rzadko istnieje możliwość awansu na wyższe stanowisko. Pracownice tkwią „przylepione” do obecnej funkcji, nie mając możliwości awansu i rozwoju zawodowego.
O ile zjawisko szklanego sufitu dotyczy przede wszystkim kobiet na wyższych stanowiskach i wykonujących pracę biurową, o tyle lepka podłoga dotyczy zwłaszcza zawodów o niskim statusie społecznym, takich jak np. krawcowa, sprzątaczka lub urzędniczka, które często są także silniej sfeminizowane, niż zawody umożliwiające normalną ścieżkę awansu. Szklany sufit wiąże się z barierami awansowymi dla kobiet (mimo istniejących ścieżek kariery), natomiast lepka podłoga zazwyczaj odnosi się do sytuacji, w których tych ścieżek kariery w ogóle brakWright E.O. i Baxter J. (2000) The glass ceiling hypothesis: A reply to critics. Gender and Society, nr 14(6), str. 814-821Laabs J. (1993) The sticky floor beneath the glass ceiling. Personnel Journal nr 72(5), str. 35-38.
Przypisy
Kategoria:Seksizm Kategoria:Socjologia pracy