Jan Branicki (ur. 11 grudnia 1878Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 322. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 86. W Roczniku Oficerskim 1928, s. 882, jako datę urodzenia podano 24 grudnia 1877 roku. w Wilnie, zm. 2 czerwca 1941 w Warszawie) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Jana. 5 listopada 1899 roku wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego. 14 kwietnia 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i przydzielony do dyspozycji dowódcy Okręgu Generalnego „Lublin”Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 24 kwietnia 1920 roku, poz. 467, 472. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny..., s. 86 błędnie podał, że Jan Branicki został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 21 marca 1920 roku.. 8 lipca 1920 roku został przydzielony do V Lubelskiego batalionu etapowego na stanowisko dowódcy. 20 sierpnia 1920 roku objął dowództwo nad 46 pułkiem Strzelców Kresowych, który po bitwie pod Radzyminem został „czasowo rozwiązany” i skierowany do odwodu, do Twierdzy Brzeskiej. We wrześniu i październiku 1920 roku dowodzony przez niego oddział zrehabilitował się w walkach z bolszewikami w związku z czym ówczesny Minister Spraw Wojskowych, generał porucznik Kazimierz Sosnkowski anulował rozkaz o czasowym rozwiązaniu jednostki. 1 października 1921 roku, 46 pułk Strzelców Kresowych został przemianowany na 5 pułk strzelców podhalańskichWojciech Moś, 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej, Biblioteka Historyczna Sztabu Generalnego WP, Pruszków 1996, s. 10–12..

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 roku pełnił obowiązki dowódcy 5 psp w Przemyślu. 31 marca 1924 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty i został zatwierdzony na stanowisku dowódcy pułku.

19 marca 1927 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w PoznaniuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 19 marca 1927 roku, s. 94.. Z dniem 30 kwietnia 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 21.. Zamieszkał w Przemyślu. W 1932 roku jako tytularny generał brygady bezskutecznie zabiegał o posadę cywilną w WP.

Zmarł 2 czerwca 1941 roku w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Czerniakowskim.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4680 (1921)Dekret Wodza Naczelnego L. 3134 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 9) Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.

Przypisy

Bibliografia

Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.

Kategoria:Dowódcy 5 Pułku Strzelców Podhalańskich (II RP) Kategoria:Dowódcy piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Tytularni generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Wojskowi związani z Przemyślem Kategoria:Zmarli w 1941