Alfons Babich

Alfons Babich (ur. 21 października 1855 w Jeziornej, zm. 10 października 1932 w Ostrołęce) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 21 października 1855 w Jeziornej. Ukończył pięć klas Gimnazjum III w Warszawie wstąpił tamże 3 października 1873 do Szkoły Junkrów. Następnie w 1897 ukończył Oficerską Szkołę Strzelecką w Oranienbaumie. Służył m.in. w 21 Muromskim pułku piechoty w Ostrołęce. W końcu XIX wieku był jednym z czołowych działaczy konspiracyjnych w Ostrołęce. Uczestniczył w tajnych zebraniach, w domu burmistrza Ostrołęki Zygmunta Butkiewicza ps. „Jastrzębiec”.

W czasie wojny rosyjsko-japońskiej, od 6 października 1904 do 22 lutego 1905 dowodził batalionem 35 Wschodniosyberyjskiego pułku strzelców. W 1908 otrzymał awans na pułkownika i przeszedł na emeryturę.

Podczas I wojny światowej, 19 lipca 1914 ponownie wstąpił do armii rosyjskiej. Od 16 sierpnia 1914 do 20 grudnia 1917 był dowódcą oddzielnego batalionu pospolitego ruszenia 255. pieszej Samarstkiej drużyny, wraz z którą walczył na froncie galicyjskim i rumuńskim.

Od 20 grudnia 1917 służył w 4 Dywizji Strzelców Polskich, gdzie 26 grudnia tego roku został dowódcą 4. polskiego zapasowego pułku. W 1918 wyznaczono go na sędziego śledczego w II Korpusie Polskim w Rosji gen. Józefa Hallera. 11 maja 1918 wyróżnił się męstwem i odwagą biorąc udział w bitwie pod Kaniowem, gdzie mimo, że „był sędzią śledczym, sam wziął karabin i walczył jak szeregowiec”, za co w 1921 otrzymał Krzyż Walecznych.

12 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika piechoty, i przydzielony do Krajowego Inspektoratu Zaciągu. 27 grudnia 1918 został wyznaczony na stanowisko komendanta XVII Powiatowej Komendy Uzupełnień w CieszynieDz. Rozk. Wojsk. Nr 14 z 30 grudnia 1918, s. 235, 243, 257.. 12 grudnia 1919 został szefem Oddziału V Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin” w Lublinie. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Był wówczas komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień Będzin. Z dniem 1 maja 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu pułkownika piechoty, z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała brygady. Na emeryturze zamieszkał w Ostrołęce. Tam zmarł 10 października 1932.

Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych – 1921 „za męstwo i odwagę, wykazane w bitwie kaniowskiej w składzie byłego II Korpusu Wschodniego w dniu 11 maja 1918 roku” Medal Zwycięstwa – 12 grudnia 1921

Przypisy

Bibliografia

Kulik Mariusz, Polacy wśród wyższych oficerów armii rosyjskiej Warszawskiego Okręgu Wojskowego (1865–1914), Wydawnictwo Neriton, 2008.

Wrocławskie studia wschodnie, tomy 10-11, Uniwersytet Wrocławski. Ośrodek Badań Wschodnich, 2006.

Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Ostrołęką Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie dowództwa II Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Kaniowem (1918) Kategoria:Urodzeni w 1855 Kategoria:Zmarli w 1932