thumb|Grób gen. Ksawerego Floryanowicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Ksawery Franciszek Floryanowicz (ur. 14 stycznia 1898 w Nicei we Francji, zm. 12 października 1984 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Ksawerego i Lubomiry z Rekoszów. W drużynach Sokoła przeszedł szkolenie i w 1914 jako ochotnik zgłosił się do pułku dragonów rosyjskich. Podchorąży w rosyjskiej Oficerskiej Szkole Artylerii w 1917 i w tym samym roku wstąpił do Korpusu Dowbora Muśnickiego, początkowo w 3 pułku ułanów, a następnie w 2 baterii 1 dywizjonu artylerii konnej. Walczył w obronie Lwowa i na Froncie Południowym jako dowódca zwiadu i adiutant 1 dak. Ukończył w latach 1921–1922 kurs dowódców szwadronów w Toruniu i w Rembertowie kurs dowódców baterii. Otrzymał dowództwo baterii w 1922, a w 1926 po skończeniu kursu kwatermistrzowskiego został w 2 Dywizji Kawalerii oficerem sztabu.

Z dniem 5 stycznia 1931 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do Dowództwa 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach na stanowisko pierwszego oficera sztabu. W 1934 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii generała dywizji Mieczysława Norwid-Neugebauera z siedzibą w Toruniu. W 1938 został skierowany na praktykę liniową na stanowisku dowódcy I dywizjonu w 26 pułku artylerii lekkiej w Skierniewicach. Po zakończeniu praktyki ponownie w Inspektoracie Armii w Toruniu.

W czasie kampanii wrześniowej dowodził Legią Oficerską i Podoficerską w oblężonej Warszawie. Dostał się do niewoli niemieckiej (Oflag II C Woldenberg), w której przebywał do 1945. Po wojnie zgłosił się do ludowego Wojska Polskiego, gdzie został szefem Wydziału Organizacyjnego, później szefem sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr II. Od września 1946 do maja 1947 dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii. W 1947 zastępca szefa Departamentu Piechoty i Kawalerii MON. Komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie od października 1947 do lipca 1948, a do października 1950 szef sztabu Dowództwa Okręgu Pomorze. Będąc w dyspozycji MON został aresztowany, a następnie w 1956 roku zwolniony i przeniesiony w stan spoczynku. W tym samym roku został mianowany zastępcą dyrektora Państwowych Torów Wyścigów Konnych.

Na emeryturę przeszedł w 1968, a od 1981 był przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego Budowy Pomnika Jazdy Polskiej. Zmarł 12 października 1984 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B4-7-3).

W 1926 ożenił się z Jadwigą Stefanią z Kiełkiewiczów (1896–1958)Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A-H, Toruń 2010, s. 397, wdową po Wincentym Herse (1894–1923), poruczniku artylerii, koledze z okresu wspólnej służby w 1 dak. Jego pasierbani byli synowie Wincentego i Jadwigi Herse: Jerzy (1917–1976) i Tomasz (1918–1985).

Awanse podporucznik – 1919 kapitan – 3 maja 1926 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 124. lokatą w korpusie oficerów artylerii major – 27 czerwca 1935 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 33. lokatą w korpusie oficerów artylerii pułkownik – luty 1945 generał brygady – 1947

Ordery i odznaczenia Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945) Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3096 (1921)Dz. Pers. MSWojsk. Nr 2 z 18 lutego 1922 r., s. 105. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1975) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1959) Krzyż Walecznych (1921) Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 11 listopada 1937 „za zasługi w służbie wojskowej”., 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”.) Medal Niepodległości – 13 września 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal za Warszawę 1939–1945 Odznaka za Rany i Kontuzje Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (12 maja 1936) Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 240 - jako Ksawery Florjanowicz. Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1981)150 żołnierzy Września otrzymało medale "Za udział w wojnie obronnej 1939" /w/ Trybuna Robotnicza, nr 175, 2 września 1981, s. 2

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dowódcy 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Ludzie urodzeni w Nicei Kategoria:Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Oficerowie 26 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie dowództwa Armii „Pomorze” Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Żołnierze 1 Dywizjonu Artylerii Konnej Kategoria:Żołnierze I Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918