Luiza Piccarreta (ur. 23 kwietnia 1865 w Corato, zm. 4 marca 1947) – włoska tercjarka dominikańska, mistyczka, stygmatyczka, znana jako Mała Córeczka Woli Bożej. W swoim najbardziej obszernym dziele (36 tomów) The Book of Heaven zawarła przesłanie Daru Życia w Woli Bożej.
Życiorys Luiza Piccarreta nazywana „Świętą Luizą” urodziła się w Corato 23 kwietnia 1865 w Niedzielę in albis, którą 130 lat później Jan Paweł II ogłosił Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Rodzicami Luizy byli Rosa Tarantino i Vito Nicola Piccarreta. Rosa Tarantino nie odczuwała bólów porodowych przy narodzeniu córki. Tego samego dnia Piccarreta została ochrzczona. Była czwartą spośród pięciu córek.
Luiza w dzieciństwie miała cierpieć z powodu ataków szatana, który dręczył ją również fizycznie. W wieku 9 lat przyjęła Pierwszą Komunię Świętą i bierzmowanie. Od tamtego czasu miała zacząć słyszeć wewnętrzny głos, który przypisała Jezusowi i godzinami modliła się przed Najświętszym Sakramentem. W wieku 13 lat miała doznać pierwszej wizji Chrystusa niosącego krzyż i błagającego ją o pomoc słowami „Duszo pomóż mi”.
Luiza w tym czasie zaczęła popadać w niewyjaśniony stan zesztywnienia. Jej ciało choć dawało oznaki życia, zachowywało się jak martwe. Rodzina chciała ją leczyć biorąc ten stan za chorobę, jednak nie udawało się znaleźć medycznego uzasadnienia dla jej stanu. Ostatecznie rodzina zwróciła się o pomoc do zakonnika o. Cosmy Loiodicego. Ten uwolnił Luizę z tej przypadłości za pomocą znaku krzyża. Fakt, że codziennie rano musiał zjawiać się kapłan, aby znakiem krzyża uwolnić ją ze stanu zesztywnienia był powodem wielkich cierpień dla Luizy. Kapłani nie dowierzali autentyczności tego zjawiska, dlatego raz została pozostawiona w tym stanie na ponad dwadzieścia dni. Z drugiej strony niezbędna obecność księdza spowodowała, że Luiza przez całe swoje życie była pod opieką kapłańską.
Arcybiskup Giuseppe Bianchi Dottula po rozeznaniu sprawy, postanowił przyznać Luizie specjalnego spowiednika. Został nim o. Michele De Benedictis. Od szesnastego roku życia Luiza przyjęła stan duszy ofiarnej i była sporadycznie przykuta do łóżka. Kilka lat później, od 1889 roku, przyjęła ten stan na stałe i pozostała unieruchomiona przez kolejne pięćdziesiąt osiem lat. W 1883 roku, gdy miała 18 lat, została przyjęta do III Zakonu Dominikańskiego, przyjmując imię Magdalena. W wieku 63 lat Luiza przeniosła się do Sierocińca Sióstr Boskiej Gorliwości w Corato. Pozostała tam przez 10 lat, potem została przeniesiona do domu na ulicy Via Magdalena i tam pozostała do końca życia.
Ks. Benedetto Calvi, ostatni spowiednik Luizy, pozostawił o niej takie świadectwo:
Cuda i proroctwa Luizie przypisuje się wiele cudów i spełnionych proroctw, które miały miejsce za jej życia i po śmierci. Wśród proroctw m.in.: trzęsienie ziemi w Mesynie, dnia 28 grudnia 1908 i zakończenie wojny w Afryce. Wśród cudownych uzdrowień odnotowano m.in.: uzdrowienie z epilepsji, raka, paraliżu, krwotoku a także guza. Odnotowano przypadki wskrzeszeń. Luiza miała znać szczegóły z przyszłości wielu ludzi.
Luiza przez około siedemdziesiąt lat prawie nie piła i nie jadła. Gdy z posłuszeństwa wobec swoich spowiedników spożywała raz dziennie bardzo skromny posiłek, był on natychmiast zwracany. Niezwykłość tego zjawiska polegała na tym, że całe zwymiotowane jedzenie było w nienaruszonym stanie, jakby nigdy nie zostało zjedzone i wydzielało przyjemny zapach. W swoim dzienniku odnotowała, że Jezus objawił jej, że przygotowywał ją do tego, aby żyła wyłącznie Jego Wolą, która razem z codzienną Komunią Świętą miała stanowić jej chleb codzienny.
Luiza posiadała ukryte stygmaty, które trzymane były w tajemnicy, a które czasami krwawiły. Gdy o. Bernardino Giuseppe Bucci, krewny Rosarii Buccii, która zajmowała się Luizą przez czterdzieści lat wyraził zdziwienie co do posiadania przez Luizę stygmatów, ponieważ nigdy ich nie widział na jej rękach, otrzymał następującą odpowiedź:
Jej śmierć i pogrzeb nosiły znamiona cudowności. Ciało nie dostąpiło stężenia pośmiertnego, pozostawała w pozycji siedzącej.
O. Bucci naoczny świadek jej pogrzebu relacjonował tak:
Wiele cudownych wydarzeń i uzdrowień mających mieć miejsce w jej życiu, zgodnie z jej wolą, nie zostało ujawnionych.
Cuda miały nie ustać po śmierci Luizy. Świadectwa uzdrowień przesyłane są do Sekretariatu Stowarzyszenia Luiza Piccarreta – Piccoli Figli della Divina Volontà. Współczesne najbardziej znane uzdrowienia dotyczą Marii Margarity Chavez chorej na zapalenie płuc z licznymi powikłaniami, której lekarze nie dawali więcej niż 24 godziny życia, Laudira Floriana Waloski, który doznał poważnego urazu głowy po upadku z drabiny i uzdrowienia z raka.
Ojciec Pio w życiu Luizy Luiza i ojciec Pio nigdy się nie widzieli jednak znali się i darzyli wzajemnie szacunkiem. Federico Abresch, który dostąpił nawrócenia za sprawą ojca Pio, został przez niego wysłany do domu Luizy, gdy jej trzy pisma zostały umieszczone na indeksie ksiąg zakazanych ze słowami: „Droga Luizo, święci służą dla dobra dusz, ale ich cierpienie nie zna granic”. Znane są również słowa ojca Pio kierowane do przyjeżdżających do niego mieszkańców Corato: „Po co tu przyjechaliście? Macie Luizę, idźcie do niej” oraz „Luiza będzie znana na całym świecie”. Federico Abresch został Apostołem Woli Bożej. Wraz z duchową córką ojca Pio Adrianną Pallotti otworzył w San Giovanni Rotondo Dom Woli Bożej i rozprzestrzeniał duchowość Życia w Woli Bożej.
Spowiednicy Luizy o. Cosma Loiodice – pierwszy spowiednik ks. Michele De Benedictis – oficjalny spowiednik w latach 1884–1898. Był spowiednikiem Luizy w dzieciństwie. Zezwolił jej na permanentny stan ofiary oraz nakazał jeść przynajmniej raz dziennie. ks. Gennaro di Gennaro – spowiednik w latach 1898–1922. Z jego nakazu Luiza zaczęła spisywać otrzymywane objawienia w swoim dzienniku. ks. Hannibal Maria Di Francia (święty) – spowiednik nadzwyczajny w latach 1919 – 1927. Prosił Luizę o spisanie wspomnień z dzieciństwa. Wydał niektóre z jej dzieł np. czterokrotnie The twenty-four hours of the Passion (24 Godziny Męki Pańskiej). Na jego życzenie przeniosła się do Sierocińca Sióstr Boskiej Gorliwości. ks. Francesco De Benedictis – spowiednik w latach 1922–1926 ks. Ciccio Bevilacqua – spowiednik okazjonalny Koadiutor Luca Mazzilli – spowiednik okazjonalny ks. Benedetto Calvi – ostatni, stały spowiednik w latach 1926 – 1947.
Śmierć i uroczystości pogrzebowe Luiza Piccarreta zmarła, po ciężkim zapaleniu płuc, 4 marca 1947 r. Była to jedyna zdiagnozowana choroba w jej życiu. Ciało Luizy, przez trzy dni, pozostawało wystawione na widok publiczny, by można było oddać mu cześć. Jej ciało nie uległo stężeniu pośmiertnemu a sama Luiza wyglądała jakby spała. Jej kończyny były elastyczne a kilka sztywnych kręgów kręgosłupa, spowodowało, że złożenie jej w trumnie było niemożliwe. Zbudowano specjalną, oszkloną trumnę, w której została złożona w pozycji siedzącej. Tysiące ludzi uczestniczyło w jej pogrzebie, zarówno z Corato jak i spoza miasta, w tym liczne zakony i niezliczona liczba księży. Luizę pochowano w rodzinnej kaplicy Don Benedetto Calvi 3 lipca 1963 r. Kilka lat później jej doczesne szczątki spoczęły w kościele parafialnym Santa Maria Greca.
Doktryna Życia w Woli Bożej
Luiza posiadała tylko podstawowe wykształcenie i ograniczone słownictwo. Poprzez te ograniczenia Jezus miał ukazać, że doktryna, która jest zawarta w jej pismach nie pochodzi od niej samej, ale od Boga, który jest pierwszorzędnym autorem jej pism. Życie w Woli Bożej, które jest darem, jest najważniejszym przesłaniem płynącym z życia i pism Luizy Piccarrety. Stanowi ono wypełnienie modlitwy Ojcze nasz a dokładnie prośby "Bądź Wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi".
Życie w Woli Bożej to „panowanie” z Chrystusem. Dusza żyje jak „syn”, „posiada” Wolę Bożą i Nią dysponuje. Jest to stan bardzo podobny do życia błogosławionych w niebie. Życie w Woli Bożej dusza otrzymuje jako dar. Jezus miał objawić Luizie, że nie ma większego daru, niż posiadanie Jego Woli i życie w Niej. Natomiast życie zgodne z Wolą Bożą to „czynienie Woli Bożej” i przypomina życie „sługi”, który przestrzega Bożych rozkazów.
Pisma Luizy służą poznaniu prawd o darze Życia w Woli Bożej. Kolejno poznanie, pragnienie i prośba o ten dar, ma na celu doprowadzenie do życia w Bożej Woli. Żyjąc w Woli Bożej, dusza oddaje Bogu należną mu chwałę w imieniu wszystkich dusz przeszłych, teraźniejszych i przyszłych i wyprasza nadejście Królestwa Woli Bożej. Dzięki Życiu w Woli Bożej stworzenie może powrócić do pierwotnej świętości i jedności z Bogiem jaką posiadali przed upadkiem Adam i Ewa czyli do porządku, miejsca i celu dla jakiego stworzenie zostało pierwotnie stworzone przez Boga.
Pisma i ich historia Stanowisko Kościoła wobec pism Luizy 20 listopada 1994 – W święto Chrystusa Króla, kardynał Joseph Ratzinger wydał zezwolenie arcybiskupowi Carmelo Cassati by formalnie otworzył diecezjalny proces w sprawie życia, cnót i opinii świętości Luizy Piccarrety. Tym samym unieważnił wcześniejsze potępienie pism Luizy. 1997 – Ks. Antonio Resta i ks. Cosimo Reho, stwierdzili, że pisma Luizy nie zawierają niczego sprzecznego z wiarą lub moralnością katolicką. 2010 – Mianowani przez Stolicę Apostolską cenzorzy teologiczni, wyrazili swoją aprobatę dla pism Luizy, zapewniając, że nie ma w nich nic co sprzeciwia się wierze lub moralności. 2012 – Arcybiskup Trani stwierdził w notyfikacji „Pragnę zwrócić się do wszystkich, którzy twierdzą, że te pisma zawierają błędy doktrynalne. Do tej pory nie zostało to nigdy potwierdzone żadnym oświadczeniem Stolicy Apostolskiej ani przeze mnie osobiście". 2012 – Zatwierdzenie rozprawy doktorskiej o. Josepha Iannuzziego przez Papieski Uniwersytet Gregoriański w Rzymie zatytułowanej Życie w Woli Bożej w pismach Luizy Piccarrety – badanie wczesnych soborów ekumenicznych oraz teologii patrystycznej, scholastycznej i współczesnej . Rozprawa jest systematyczną teologiczną prezentacją na temat oddania się Woli Bożej w ramach Tradycji Kościoła i nauczania Magisterium. 2013 – Imprimatur dla książki Stephena Pattona: A Guide to the Book of Heaven: Luisa Piccarreta's Writings Evaluated in the Light of Catholic Doctrine (Przewodnik po Księdze Nieba: Pisma Luisy Piccarrety ocenione w świetle doktryny katolickiej). 8 lipca 2024 – Wydanie Nihil obstat dla beatyfikacji Luizy Piccarrety. Wznowienie procesu beatyfikacyjnego i potwierdzenie, że pisma Luizy nie zawierają błędów doktrynalnych
Rękopisy Lista:
Diary – The Kingdom of my Divine Will in the midst of creatures. Book of Heaven. The Recall of the creature to the Order, to the Place and to the Purpose for which he was created by God (Królestwo Mojej Bożej Woli pośród stworzeń. Księga Nieba. Przywołanie stworzenia do Porządku, Miejsca i Celu, dla którego zostało stworzone przez Boga). Jest to najbardziej obszerne dzieło Luizy; zawiera 36 tomów. Tomy 1-12 – zawierają opisy Męki Jezusa Chrystusa i Jego dzieła Zbawienia Tomy 13-24 – opisują dzieło stworzenia świata przez Boga Ojca Tomy 25-36 – opisują dzieło uświęcenia dokonywane przez Boga Ducha Świętego The Virgin Mary in the Kingdom of the Divine Will (Dziewica Maryja w Królestwie Woli Bożej) The twenty-four hours of the Passion (24 Godziny Męki Pańskiej) Childhood Memories (Wspomnienia z Dzieciństwa) Letters (Listy) Wśród licznych listów, które napisała Luiza znajduje się 70 napisanych do Hannibala di Franci, który był jej spowiednikiem, 239 opublikowanych listów do różnych adresatów i inne odkryte niedawno nieopublikowane listy. Prayers (Modlitwy) The Pilgrimage of the Soul in the Divine Will (Pielgrzymka Duszy w Woli Bożej) 3 Appeals (3 Apele) Apel Jezusa Chrystusa Króla, Apel Królowej Nieba, Apel Luizy 3 Consecrations (3 Konsekracje) The Seven Sorrows of Mary (Siedem Boleści Maryi) The Visits to Jesus in the Blessed Sacrament (Nawiedzenia Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie) Yearnings for Holiness (Tęsknota za Świętością)