Turak kameruński (Tauraco bannermani) – gatunek ptaka z rodziny turakowatych (Musophagidae) występującego w Kamerunie, gdzie jest endemitem. Bliski zagrożenia wyginięciem. Charakterystyczne dla tego i kilku spokrewnionych z nim gatunków jest występowanie w piórach unikatowych barwników: zielonej turakowerdyny i czerwonej turacyny, niespotykanych u prawie żadnych innych zwierząt.
Odkrycie, występowanie Jest to najpóźniej odkryty gatunek turaka, opisany dopiero w roku 1923 przez George’a Latimera Batesa. Występuje na bardzo ograniczonym obszarze zachodniego Kamerunu, gdzie zasięg jego występowania ma wyraźnie reliktowy charakter i obejmuje wyżynne i górskie partie Zachodniego Płaskowyżu, który jest częścią tzw. Pasma Kameruńskiego. Obecnie ptak ten występuje tylko w wyższych partiach płaskowyżu: od 1700 do 2950 m n.p.m. (Góry Bamenda-Banso).
Opis gatunku mały|lewo|Rysunek z czasopisma „Ibis” (1924) Upierzeniem przypomina bardzo turaka angolskiego, z którym jest łączony w jeden nadgatunek. W barwie piór, podobnie jak u większości gatunków z rodzaju Tauraco, przeważają barwy zielona i niebieska, choć u turaka kameruńskiego ta pierwsza zdecydowanie dominuje. Jasnozielona szyja, pierś i grzbiet przechodzą w ciemniejsze, metalicznie zielone pióra pokrywowe na skrzydłach i dopiero na końcu ciała, głównie na ogonie, znajdują się pióra niebieskie. Lotki czerwone, widoczne dobrze dopiero podczas lotu. Głowę zdobi czerwony czub, jednak w odróżnieniu od turaka angolskiego nie wieńczy go biała krawędź. Białe „policzki” wokół oczu są mniejsze niż u pokrewnego gatunku z Angoli. Najbardziej charakterystyczną cechą tego turaka jest jego dwukolorowy dziób: na górze czerwony, w środku i od dołu żółty. Wydaje odgłosy podobne do turaka zielonoczubego (donośne „kou-kou-kou”), jednak o wyższym tonie i z charakterystyczną pauzą między pierwszą a kolejnymi sylabami „pieśni”.
Średnie wymiary Długość ciała: 40–45 cm (wraz z długim ogonem). Masa ciała: 200–250 g.
Biotop Preferuje tylko gęste tropikalne wilgotne lasy górskie. Najlepiej czuje się w lasach pierwotnych, nieprzekształconych przez człowieka, jakkolwiek jest w stanie się utrzymać w lasach wykorzystanych gospodarczo tak długo, jak długo znajduje tam stare, wysokie drzewa owocujące, które dostarczają mu pożywienia.
Pożywienie Podstawą diety są owoce.
Rozmnażanie Lęgi w naturze są wciąż słabo poznane.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2025 roku uznaje turaka kameruńskiego za gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened); wcześniej, od 2000 roku był on klasyfikowany jako gatunek zagrożony (EN, Endangered), a od 1994 roku jako gatunek narażony (VU, Vulnerable). Liczebność populacji szacuje się na 4800 – 14 000 dorosłych osobników. BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako spadkowy.
Głównym zagrożeniem dla gatunku jest utrata, fragmentacja i degradacja siedlisk. Szacuje się, że 96,5% pierwotnych lasów górskich i podgórskich w górach Bamenda zostało utraconych w wyniku wycinki (stan w 2023). Siedliska gatunku są nadal wycinane na potrzeby rolnictwa i pozyskiwania drewna. Na tereny leśne wkraczają zwierzęta gospodarskie, takie jak kozy i owce. Istotne zagrożenie stanowią także polowania na te ptaki – dla mięsa, piór (wykorzystywanych jako ozdoba ubrań i kapeluszy) i z przeznaczeniem na handel.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Turakowate Kategoria:Fauna endemiczna Kamerunu Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1923 roku