Stanisław Świnarski (ur. 7 lipca 1900 w Przywózkach, w pow. sokołowskim, zm. 26 czerwca 1961 w Warszawie) – magister inżynier fortyfikacji, generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Pochodził z Podlasia. Szkołę średnią zakończył w Sokołowie. Po ukończeniu Szkoły Morskiej w Tczewie w 1921 powołany do zasadniczej służby wojskowej. Następnie podchorąży Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 1 października 1925 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 6. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów oraz przydzielony do 7 Pułku Saperów Wielkopolskich w Poznaniu na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie dowódcy kompanii saperów. Porucznik ze starszeństwem z 1 lipca 1927. W latach 1928–1929 był członkiem zespołu prowadzącego fortyfikacyjne studium terenu Polesia i opracowania planu rozbudowy umocnień fortyfikacyjnych. Za wykonane zadanie został wyróżniony przez ówczesnego szefa Sztabu Głównego, gen. dyw. Tadeusza Piskora. W latach 1929–1936 był dowódcą kompanii reflektorów przeciwlotniczych w batalionie elektrotechnicznym w Nowym Dworze Mazowieckim. W okresie tym studiował zaocznie na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Ukończył osiem semestrów. 27 czerwca 1935 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 34. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W latach 1936–1938 był słuchaczem Wyższej Szkoły Inżynierii w Warszawie. Następnie został przydzielony do rezerwy personalnej oficerów przy Inspektorze Saperów na stanowisko wykonawcy studiów. Prace fortyfikacyjne wykonywał na terenie Śląska.
W kampanii wrześniowej wziął udział w obronie Warszawy. Walczył na stanowisku dowódcy saperów pododcinka „Południe” (Mokotów). Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w oflagach: XI A Osterode, II A Prenzlau i II C Woldenberg. Był tam współorganizatorem kursów dokształcających i wykładowca przedmiotów technicznych. Po uwolnieniu z niewoli pracował w Stołecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym jako inżynier.
Następnie zgłosił się do służby w Wojsku Polskim. 19 września 1945 został przyjęty do służby zawodowej i skierowany do Departamentu Inżynierii i Saperów WP na stanowisko szefa wydziału technicznego. W latach 1948–1951 był na stanowisku dyrektora nauk Oficerskiej Szkoły Inżynierii i Saperów we Wrocławiu. Wniósł wiele nowego w proces dydaktyczny i rozwój bazy szkoleniowej. W 1951 został przeniesiony do organizowanej Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie organizował fakultet inżynieryjno-saperski. Był kierownikiem kursu, a następnie zastępcą szefa i szefem Oddziału Naukowo-Badawczego. Wykładał także geologię i fortyfikację na Fakultecie Wojsk Inżynieryjnych. Po październiku 1956 został wyznaczony na szefa Wojsk Inżynieryjnych MON i mianowany generałem brygady. Mocno przeżywał prowadzoną w tym czasie redukcję Wojsk Inżynieryjnych. Zmarł na zawał serca w czasie pełnienia obowiązków, w czasie ćwiczeń dowódczo-sztabowych na Mazurach. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim - wojskowym (kwatera 29A-półkole-12)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Życie prywatne Był synem Juliana, rolnika i Bronisławy z Bielińskich. Był trzykrotnie żonaty: z Czesławą z domu Augustyniak (ślub 1928, rozwód 1946), z Anną Korzeniewską (ślub 1947, rozwód 1953) oraz z Marią Ireną Chodosowską (1911-1985; ślub 1955). Miał córkęJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 108-110.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski - 1958 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski - 1946. Złoty Krzyż Zasługi - 1947 Krzyż Walecznych - 1948 Medal za Warszawę 1939–1945 Medal 10-lecia Polski Ludowej Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” - 1955 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 108-110.
Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Kapitanowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Oficerowie Wojsk Inżynieryjnych ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1961 Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie