Motor Lublin (dawn. Robotniczy Klub Sportowy Motor Lublin) – polski klub piłkarski z siedzibą w Lublinie, założony w 1950 r. Od sezonu 2024/2025 ponownie występuje w Ekstraklasie. Swoje mecze rozgrywa na Motor Lublin Arenie.
Klub powstał przy budowanej Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie i przez wiele dekad był związany z przemysłem motoryzacyjnym miasta. W okresie PRL należał do największych klubów sportowych Lubelszczyzny, prowadząc liczne sekcje sportowe, w tym piłkarską i żużlową.
Motor jest najbardziej utytułowanym klubem piłkarskim z Lublina i jednym z najbardziej rozpoznawalnych klubów sportowych wschodniej Polski. Do końca sezonu 2025/2026 rozegrał 11 sezonów w Ekstraklasie, trzykrotnie docierał do ćwierćfinału Pucharu Polski, uczestniczył w rozgrywkach Pucharu Intertoto oraz zdobył mistrzostwo Polski juniorów U-19 w 1971 r.
Największe sukcesy w rozgrywkach ligowych klub odnosił w latach 80. XX w. Po spadku z najwyższej klasy rozgrywkowej w 1992 r. przez ponad trzy dekady występował na niższych szczeblach ligowych, powracając do Ekstraklasy po zwycięstwie w barażach w 2024 r.
Historia Początki i pierwsze sukcesy (1950–1978) Początki klubu sięgają drużyny Metalowca Lublin, wywodzącej się spośród pracowników Lubelskiej Fabryki Maszyn Rolniczych. W grudniu 1950 r. w jej miejsce utworzono Związkowe Koło Sportowe „Stal” Lublin, założone przez grupę pracowników budowanej Fabryki Samochodów Ciężarowych (FSC) w Lublinie. Głównymi animatorami tych działań byli Zdzisław Czubaszek i Tadeusz Osiński. Zespół rozpoczął rozgrywki od klasy B (ówczesnej V ligi) i awansował do klasy A już po pierwszym sezonie. Rok później patronat nad klubem przejęła w całości FSC, a drużyna, przemianowana na Stal FSC, uzyskała awans do wojewódzkiej klasy wydzielonej. W sezonie 1957 prezes Zdzisław Czubaszek poinformował o zmianie nazwy klubu na Robotniczy Klub Sportowy „Motor” Lublin, a także o przydzieleniu przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie terenów pod nowy obiekt sportowy w dzielnicy Kalinowszczyzna na rogu ulic Mełgiewskiej i Łęczyńskiej przy planowanej Trasie W-Z.
Po dwóch nieudanych próbach barażowych w 1959 r. i 1962 r., Motor po raz pierwszy awansował do II ligiNazewnictwo klas rozgrywkowych w polskiej piłce nożnej uległo zmianie w sezonie 2008/2009: dawna I liga została przemianowana na Ekstraklasę, a dawna II liga – na obecną I ligę. Poziom, na który awansował Motor Lublin, odpowiada więc dzisiejszemu drugiemu szczeblowi centralnych rozgrywek (obecnej I lidze), a nie dzisiejszej II lidze, będącej od 2008 roku odrębnym, trzecim poziomem rozgrywkowym w sezonie 1964/1965, po zwycięstwie 3:0 nad CKS Czeladź w dodatkowym meczu barażowym w Łodzi, obserwowanym przez 10 tysięcy kibiców, z czego 7 tysięcy przyjechało z Lublina. W lidze utrzymał się jednak tylko jeden sezon. Drugi awans nastąpił w sezonie 1967/1968, po zwycięstwie 3:1 nad bezpośrednim rywalem, Włókniarzem Łódź. W spotkaniu tym jedną z bramek zdobył Witold Sokołowski, który w tym sezonie był najlepszym strzelcem Motoru z dorobkiem 18 goli i jednym z kluczowych zawodników drużyny w tamtym okresie. W 1970 r. konsultantem piłkarzy klubu został Kazimierz Górski, a w sezonie 1970/1971 zespół zdobył mistrzostwo Polski juniorów U-19. W zwycięskiej drużynie juniorów, prowadzonej przez Jerzego Adamca, wystąpił m.in. Władysław Żmuda, jeden z późniejszych czołowych piłkarzy w historii polskiej reprezentacji. W tym samym roku najlepszym strzelcem II ligi, z dziesięcioma golami, został zawodnik Motoru Andrzej Kaczewski. Po spadku do III ligi w 1972 r. i ponownym awansie w 1973 r., Motor w sezonie 1973/1974 walczył o wejście do I ligi, ostatecznie przegrywając decydujący mecz ze Stomilem Olsztyn i kończąc rozgrywki na 2. miejscu za Arką Gdynia; najlepszym strzelcem zespołu w tym sezonie był Jerzy Krawczyk, autor 17 bramek. Po tym niepowodzeniu drużynę opuściło kilku czołowych zawodników – wśród nich określany w klubowych opracowaniach jako najlepszy piłkarz regionu w tamtym okresie Ryszard Brysiak, który przeniósł się do Polonii Bytom, a także Andrzej Kaczewski, Paweł Śpiewak i Andrzej Sykta. W sezonie 1978/1979, po remisie 3:3 i porażce w rzutach karnych z Szombierkami Bytom, klub znalazł się o krok od półfinału Pucharu Polski – największego wówczas sukcesu pucharowego w swojej historii.
Ekstraklasa i najlepsze lata klubu (1979–1992) W styczniu 1979 r. zespół objął Bronisław Waligóra, a w sezonie 1979/1980 Motor zdominował swoją grupę II ligi, zapewniając sobie mistrzostwo z czterokolejkowym wyprzedzeniem; 24 maja 1980 r., pokonując Raków Częstochowa 1:0 po golu Bolesława Mącika, klub po raz pierwszy w historii awansował do I ligi (obecnie Ekstraklasa). W swoim debiucie na najwyższym poziomie rozgrywkowym w sezonie 1980/1981 zajął 10. miejsce, a w drugim sezonie w ekstraklasie spadł z powrotem do II ligi. W tym samym sezonie Motor po raz drugi w historii awansował do ćwierćfinału Pucharu Polski, gdzie odpadł po porażce z Arką Gdynia.
thumb|300px|Drużyna Motoru Lublin w sezonie 1989/1990
W 1983 r., pod wodzą debiutującego w samodzielnej pracy Lesława Ćmikiewicza, Motor wrócił do I ligi po zwycięstwie 4:0 nad Resovią w decydującym meczu, oglądanym przez rekordowe wówczas 30 tysięcy widzów; po dwie bramki w tym spotkaniu zdobyli Mirosław Car i Andrzej Pop, a tydzień później to właśnie Pop przesądził o awansie, strzelając jedynego gola w wygranym 1:0 wyjazdowym meczu z Polonią Warszawa. W sezonie 1982/1983 klub wystąpił w 22. edycji rozgrywek Pucharu Intertoto, rywalizując z drużynami z Danii, Niemiec Zachodnich i Szwajcarii: Lyngby BK, MSV Duisburg i FC Luzern, zajmując 3. miejsce w swojej grupie. W I lidze klub grał do 1987 r., osiągając w sezonie 1984/1985 najwyższą w swojej ówczesnej historii lokatę – 9. miejsce, z dorobkiem 29 punktów; w tym samym sezonie najlepszym strzelcem całej ekstraklasy, z czternastoma golami, został zawodnik Motoru Leszek Iwanicki. Po kolejnym awansie w 1989 r., wywalczonym w barażu z Pogonią Szczecin (Motor uległ 2:3 w pierwszym meczu w Szczecinie, bramki zdobyli Jerzy Matys i Marek Sadowski, po czym w rewanżu w Lublinie wygrał 2:0 golami Sadowskiego i Zbigniewa Grzesiaka), Motor spadł z ekstraklasy w sezonie 1991/1992, kończąc rozgrywki na 15. miejscu mimo zwycięstwa 5:2 w ostatniej kolejce z Zagłębiem Sosnowiec; od tego czasu klub przez 32 lata nie występował na najwyższym szczeblu ligowym. Rekordzistą klubu pod względem liczby występów w ekstraklasie pozostaje Waldemar Fiuta, który rozegrał w niej 177 spotkań w barwach Motoru.
Kryzys i lata w niższych ligach (1992–2010) Po spadku z ekstraklasy klub przechodził trwały regres sportowy: w sezonie 1995/1996 spadł do III ligi, a dwa lata później do IV ligi, zmieniając przy tym nazwę na Lubelski Klub Piłkarski, m.in. w celu uniknięcia egzekucji komorniczej związanej z zadłużeniem. W styczniu 2002 r., w okresie głębokiego kryzysu organizacyjnego klubu, funkcję menedżera LKP Motor Lublin objął były zawodnik i trener klubu Witold Sokołowski, wspierany przez Krzysztofa Rześnego. W chwili rozpoczęcia ich współpracy zespół zajmował pierwsze miejsce w tabeli IV ligi. Ostatecznie w sezonie 2001/2002 Motor wywalczył awans do III ligi z 26-punktową przewagą nad drugą w tabeli Tomasovią Tomaszów Lubelski.
thumb|Sezon 2007/2008, Motor Lublin 2:0 Polonia Warszawa, stadion przy Alejach Zygmuntowskich, 18 sierpnia 2007 r.
W sezonie 2006/2007 zespół pod wodzą Ryszarda Kuźmy wygrał rozgrywki III ligi i po 11-letniej przerwie wrócił do II ligilechia.gda.pl, Mocna grupa beniaminków90minut.pl, III liga 2006/2007, grupa: 4. Awans został przesądzony 6 czerwca 2007 r. bezbramkowym wyjazdowym remisem z Sandecją Nowy Sącz. W sezonie 2008/2009 Motor zajął spadkowe 15. miejsce, mimo to przystąpił w następnym sezonie do rozgrywek o mistrzostwo II ligi, po nieotrzymaniu licencji przez GKS Jastrzębie. Po zakończeniu sezonu z klubu odszedł trener Kuźma, który przyjął pracę asystenta Jacka Zielińskiego w Lechu Poznań. W sezonie 2009/2010 Motor zajął spadkowe 18. miejsce i został zdegradowany na III poziom rozgrywkowy. Przez okres kryzysu i prób odbudowy z klubem związany był, w trzech różnych okresach, napastnik Piotr Prędota; innymi ważnymi zawodnikami byli m.in.: Marcin Syroka, Marcin Popławski, Dawid Ptaszyński, Artur Ryczek i Paweł Maziarz – wszyscy zaliczyli po ponad 200 występów w barwach Motoru.
Odbudowa i era Zbigniewa Jakubasa (2010–2024) W 2010 r. powstała spółka akcyjna Motor Lublin S.A. W sezonie 2010/2011, ze względu na długi sięgające 1,7 miliona złotych, klub zmuszony był wykupić licencję na występy w II lidze od mistrza III ligi lubelsko-podkarpackiej – Spartakusa Szarowola. W 2011 r. podpisano umowę na budowę Areny Lublin (obecnie Motor Lublin Arena), na której klub rozegrał pierwszy mecz w sezonie 2014/2015 na IV szczeblu ligowym, remisując z Lublinianką 1:1. Na trybunach zasiadło 6500 widzów.
W sezonie 2019/2020, skróconym z powodu pandemii COVID-19, Motor uzyskał awans do II ligi decyzją Lubelskiego Związku Piłki Nożnej, prowadzącego rozgrywki III ligi grupy IV. 4 czerwca 2020 r., przed rozpoczęciem sezonu 2020/2021, ogłoszono, że nowym większościowym udziałowcem klubu został Zbigniew Jakubas, co zapoczątkowało okres dynamicznego rozwoju. W sezonie 2022/2023 Motor, prowadzony przez trenera Gonçalo Feio, awansował do I ligi po wygranym w rzutach karnych barażu ze Stomilem Olsztyn. W trakcie tego sezonu zespół dotarł również do ćwierćfinału Pucharu Polski, wyrównując najlepsze osiągnięcie klubu w tych rozgrywkach. W sezonie 2023/2024, pod wodzą trenera Mateusza Stolarskiego, klub awansował na najwyższy szczebel ligowy, wygrywając wyjazdowy mecz barażowy z Arką Gdynia 2:1. Gospodarze prowadzili od 13. minuty, jednak w końcówce spotkania Motor odwrócił jego losy, strzelając dwie bramki: w 87. minucie trafił Bartosz Wolski, a w doliczonym czasie gry Mbaye Jacques Ndiaye, dając klubowi po 32 latach przerwy powrót do Ekstraklasy. Kadrę, która wywalczyła ten awans kibice i media zaczęli określać mianem „Niezniszczalnych” – przydomek ten spopularyzował trener Stolarski, podkreślając w wypowiedziach dla mediów rolę zespołowości i wzajemnego zaufania w drużynie.
Powrót do Ekstraklasy (2024– ) thumb|250px|Sezon 2024/2025, Motor Lublin 2:1 Śląsk Wrocław, Motor Lublin Arena, 28 września 2024 r.
W sezonie 2024/2025 – pierwszym po ponownym awansie – „Niezniszczalni” Stolarskiego zajęli 7. miejsce w Ekstraklasie, zdobywając 49 punktów. Jest to dotychczas najlepszy wynik w historii występów klubu na najwyższym szczeblu rozgrywkowym. Najlepszym strzelcem zespołu w tym sezonie był Samuel Mráz, który zdobywając 16 bramek w Ekstraklasie ustanowił klubowy rekord strzelecki na najwyższym szczeblu rozgrywek, poprawiając poprzednie osiągnięcie Leszka Iwanickiego z sezonu 1984/1985. W sezonie 2025/2026 Motor zajął 12. miejsce w lidze z dorobkiem 43 punktów, zapewniając sobie utrzymanie na najwyższym poziomie rozgrywkowym drugi rok z rzędu. W tym sezonie rekord Mráza pobił Karol Czubak, który zdobywając 19 bramek został drugim najlepszym strzelcem całej Ekstraklasy, klubowym rekordzistą pod względem liczby goli zdobytych w jednym sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej oraz otrzymał tytuł napastnika sezonu 2025/26 w Ekstraklasie.