Metoda biegunowa – metoda pomiarów szczegółów terenowych. Polega na wyznaczaniu długości d osi celowej (odległości) od znanego punktu osnowy do punktu zdejmowanego oraz kąta α pomiędzy bokiem osnowy a osią celową.
Do wykonania pomiaru metodą biegunową używa się: do pomiaru kątów – teodolitu do pomiaru długości – taśmy mierniczej, dalmierza optycznego lub elektronicznego
Przy geodezyjnym pomiarze stanowiskami instrumentu oraz punktami nawiązania mogą być: Pozioma osnowa geodezyjna Punkty pomiarowej osnowy sytuacyjnej Punkty pośrednie na bokach osnów Punkty terenowe, których położenie zostało dowiązane do co najmniej dwóch punktów poziomej osnowy
Przy pomiarze szczegółów terenowych II oraz III grupy dokładnościowej, stanowiskami i nawiązaniami mogą być szczegóły terenowe I grupy.
Długość nawiązania nie może być mniejsza niż 40 metrów. Minimalna liczba nawiązań to 2. Wyjątkiem jest pomiar wykonywany z ostatniego punktu ciągu wiszącego, gdy dopuszcza się jeden kierunek nawiązania, ale wówczas należy wykonać pomiar kontrolny na co najmniej jeden szczegół terenowy I grupy o znanych współrzędnych.
W archeologii metoda pomiarowa służąca do lokalizacji znalezisk w płaszczyźnie pionowej. Wykorzystuje się w niej zarówno pomiary kątów w płaszczyźnie pionowej jak i pomiary odległościowe.
center
Zobacz też pomiary kątów w płaszczyźnie poziomej pomiary odległości (archeologia) tachimetria
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Teoria i metodologia archeologii Kategoria:Metody pomiarów geodezyjnych