Stanisław Błaszkowiak (ur. 10 listopada 1893 w Radzewie, zm. 8 listopada 1975 w Gdańsku) – polski specjalista budowy mostów, profesor Politechniki Gdańskiej, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Życiorys Był synem Franciszka (cieśli) i Józefy z Nawrotów. Uczęszczał do gimnazjum w Śremie (1904–1913), następnie podjął studia inżynierskie na Politechnice w Charlottenburgu (1913–1916); nie ukończył studiów, został powołany do armii niemieckiej i w jej szeregach uczestniczył w walkach I wojny światowej.
Po wojnie rozpoczął pracę w PKP w kierownictwie budów linii kolejowych. W latach 1921–1925 studiował na Politechnice Gdańskiej; pracował jednocześnie – do wybuchu II wojny światowej – jako kierownik Działu Podtorza i Mostów w dyrekcjach okręgowych kolei w Gdańsku (1923–1929), Toruniu (1929–1938) i Poznaniu (1938–1939).
W czasie okupacji pracował jako księgowy w fabryce pończoch w Częstochowie, następnie w kolejnictwie w Krakowie; pozostał związany z koleją krótko po wojnie – w Krakowie (styczeń–luty 1945) i Poznaniu (1945–1947).
W latach 1945–1946 uczył w Liceum Drogowym i w Szkole Inżynierskiej w Poznaniu, w 1946 związał się z Politechniką Gdańską; kierował Katedrą Mostów Stalowych, w 1947 obronił doktorat nauk technicznych (na podstawie pracy Przyczynki do metody Crossa), od 1949 był profesorem nadzwyczajnym, od 1960 profesorem zwyczajnym. Przeszedł na emeryturę w 1964.
W 1951 został członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Polska Akademia Nauk przyznała mu nagrodę im. Feliksa Jasińskiego (1961), otrzymał również odznaczenia państwowe – Złoty Krzyż Zasługi (1936) i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1957).
80–lecie urodzin prof. Błaszkowiaka uczczono specjalnym posiedzeniem Rady Naukowej Instytutu Budownictwa Lądowego Politechniki Gdańskiej. Jednym z jego studentów był znany fizyk, generał Sylwester Kaliski.
W pracy naukowej zajmował się budową mostów, konstrukcjami budowlanymi oraz mechaniką budowli. Opracował m.in. projekt wzmocnienia mostu kolejowego na Wiśle w Toruniu. Badał problematykę statyki i dynamiki kratownic i ram. Ogłosił szereg prac naukowych, m.in.: Metoda Crossa. 82 przykłady (1948) Przyczynek do dynamiki kratownic. Metoda Pohlhausen-Cross (1949, ze Zbigniewem Kączkowskim) Kraty rombowe i złożone. Obliczenie metodą Crossa (1950) Bestimmung der Größtdurchbiegung eines parallelgurtigen Vierendeelträgers (1956) Metoda Crossa (1959, ze Zbigniewem Kączkowskim) Interactive Methods in Structural Analysis (1966)
Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Związek Akademików Gdańskich Wisła
Bibliografia Biogramy uczonych polskich, Część IV: Nauki techniczne, Wrocław 1988
Kategoria:Absolwenci i studenci Wyższej Szkoły Technicznej Wolnego Miasta Gdańska Kategoria:Absolwenci Liceum Ogólnokształcącego im. gen. Józefa Wybickiego w Śremie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy inżynierowie budownictwa Kategoria:Polscy korporanci Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego