Nikołaj Iwanowicz Siniegubow (, ur. w Debalcewie, zm. 12 grudnia 1971 w obwodzie moskiewskimwarheroes.ru) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych (Czeka, OGPU i NKWD), następnie urzędnik państwowy, od 1942 zastępca ludowego komisarza komunikacji ZSRR, w latach 1948–1951 wiceminister kolejnictwa ZSRR. Bohater Pracy Socjalistycznej (w latach 1943–1958).
Jeden z bezpośrednich wykonawców zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn robotnika kolejowego, uczestniczył w I wojnie światowej jako podoficerСинегубов Николай Иванович (11.01.1896) az-libr.ru [dostęp 2011-08-15]. Od 1920 roku funkcjonariusz WczK i członek partii bolszewickiejNikita Pietrow, Kto zabijał Polaków strzałem w tył głowy w Katyniu, Charkowie i Twerze, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 24), Warszawa 2009, str. 192 (tekst rosyjski: Никита Петров, «Даже собаки от нас шарахались». Признания палачей, расстрелявших поляков и награжденных за это novayagazeta.ru, 7 lipca 2008 [dostęp 2011-08-29]). W latach 1937–38 zastępca szefa 6 (transportowego) Wydziału Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego. Od sierpnia 1939 roku do listopada 1940 roku szef pionu śledczego i zastępca szefa Głównego Zarządu Transportowego NKWD. 14 marca 1940 roku awansowany na stopień starszego majora bezpieczeństwa państwowego.
Według zeznań gen. Dmitrija Tokariewa, złożonych w 1991 roku przed rosyjskim prokuratorem wojskowym ppłk. Anatolijem Jabłokowem, w 1940 roku jeden z bezpośrednich wykonawców zbrodni katyńskiej, rozstrzeliwujący w podziemiach Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie (obecnie Twer) polskich jeńców wojennych pochowanych następnie w MiednojeZeznanie Tokariewa, Zeszyty Katyńskie (nr 3), Warszawa 1994.
W 1942 mianowany zastępcą ludowego komisarza komunikacji ZSRR. 15 listopada 1943 roku otrzymał tytuł Bohatera Pracy Socjalistycznej. Od lipca 1948 do czerwca 1951 roku wiceminister kolejnictwa ZSRR. W 1956 roku przeszedł na emeryturę.
W 1958 roku wykluczony z Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, pozbawiony tytułu Bohatera Pracy Socjalistycznej i odznaczeń za fałszowanie materiałów śledczych i stosowanie nielegalnych metod przesłuchiwania podejrzanych w okresie pracy w latach 1937–1939 w Głównym Zarządzie Transportowym NKWD.
Odznaczenia Złoty Medal „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej (5 listopada 1943) Order Lenina (trzykrotnie - 24 listopada 1942, 5 listopada 1943 i 6 sierpnia 1954) Order Czerwonego Sztandaru (19 stycznia 1945) Order Kutuzowa I klasy (29 lipca 1945) Order Czerwonej Gwiazdy (22 lipca 1937) Order „Znak Honoru” (26 kwietnia 1940) Odznaka "Honorowy Funkcjonariusz Czeki/GPU (V)" (1930) I 5 medali.
Przypisy
Linki zewnętrzne https://web.archive.org/web/20121019175213/http://memo.ru/uploads/files/845.pdf (ros.)
Kategoria:Funkcjonariusze Czeki Kategoria:Funkcjonariusze NKWD Kategoria:Wykonawcy zbrodni katyńskiej Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru” Kategoria:Radzieccy politycy Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1971