Pseudomalachit (znany także jako lunnit, ehlit, fosforokalcyt, trombolit, dyhydryt, prasyn, tagilit) – minerał bardzo rzadki, podobny do malachitu.
Minerał ten bywa nazywany także fosforokalcytem, lunnitem (od nazwiska chemika, Lunna) oraz ehlitem (od nazwy miejscowości Ehle w Niemczech, gdzie został odkryty).
Charakterystyka Właściwości Bardzo rzadko tworzy pojedyncze kryształy o pokroju krótkosłupkowym, tabliczkowym, igiełkowym lub włoskowym. Występuje w skupieniach włókniste, groniaste, sferolityczne bądź nerkowate, tworzy nacieki i naskorupienia. Odznacza się intensywną, zielonoszmaragdową barwą, jest kruchy, przezroczysty. Nie „burzy” z kwasem solnym (tą reakcją odróżnia się go od malachitu), ale rozpuszcza się w kwasach i stapia się w płomieniu dmuchawki.
Występowanie Jest minerałem strefy utleniania kruszców miedzi, przede wszystkim chalkopirytu. Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak: malachit, azuryt, chalkopiryt, kupryt, tenoryt, chryzokola, limonit, chalcedon.
Miejsca występowania: Na świecie: jego główne złoża znajdują się w Niemczech - Nadrenii, Rosja - Uralu, w okolicach Chotobofu w Czechach i Lubetovej na Słowacji, Wielka Brytania – Kornwalia, Portugalia – Bogolo, Zambia, Kongo.
W Polsce: został stwierdzony w Sudetach – Rudawy Janowickie, Góry Kaczawskie i na Dolnym Śląsku.
Zastosowanie czasami wykorzystywany jest jako kamień ozdobny, do wyrobu drobnej galanterii, ceniony kamień kolekcjonerski. Wydobywany jest jedynie ze względu na to, że towarzyszy różnym rudom miedzi.
Przypisy
Bibliografia Jizi Koufinsky: Encyklopedia minerałów i skał. Warszawa 1995, . W. Schumann: Minerały świata, Almapress, . R. Duda, L. Reji: Wielka Encyklopedia Minerałów, Elipsa 2 ,
Linki zewnętrzne pseudomalachit na stronie Webmineral.com pseudomalachit na stronie Mindat.org
Kategoria:Tlenki i wodorotlenki (minerały)