Ewa Teresa Skrzypczak (ur. 9 grudnia 1929 w Warszawie, zm. 4 listopada 2020 tamże) – polska profesor fizyki, specjalizująca się w fizyce jądrowej wysokich energii oraz fizyce medycznej. Profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys Studiowała na Wydziale Fizyki UW. Jej praca magisterska, wykonywana pod opieką Stefana Pieńkowskiego, dotyczyła naturalnej promieniotwórczości skał i meteorytów. Po studiach pracowała w zespołach Mariana Danysza i Jerzego Pniewskiego. Prowadziła badania nad wyznaczeniem masy hiperonu lambda, co było tematem jej rozprawy doktorskiej. Stopień doktora uzyskała w roku 1960. Habilitowała się w 1964 i uzyskała stopień naukowy docenta. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskała w 1978, a w 1989 została profesorem zwyczajnym prof. dr hab. Ewa Skrzypczak.
Uczestniczyła w eksperymentach dotyczących zderzeń cząstek o wysokich energiach prowadzonych w CERN (eksperymenty NA35, NA49, NA61).
Przez cztery kadencje pełniła funkcję prodziekana Wydziału Fizyki ds. studenckich.
Wybrane publikacje książkowe Fizyka wielkich energii (1965) Warszawa 1965 (tom 30 serii wydawniczej Omega) Fizyka w medycynie (1982), Wstęp do fizyki jądra atomowego i cząstek elementarnych (1993, wspólnie z Zygmuntem Szeflińskim) Kinematyka relatywistyczna w zadaniach (2003, wspólnie z Tomaszem Matulewiczem), Fizyka subatomowa w zadaniach (2005, wspólnie z Tomaszem Matulewiczem),
Współredagowała Encyklopedię fizyki współczesnej wydanej w 1983 roku przez PWN.
Przypisy
Bibliografia Wykaz profesorów i docentów Uniwersytetu Warszawskiego. Dane biograficzne, "Roczniki Uniwersytetu Warszawskiego", tom 10 (redaktor Ludwik Bazylow), 1971, s. 113.
Kategoria:Absolwenci Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Polscy encyklopedyści Kategoria:Polscy fizycy XX wieku Kategoria:Polscy fizycy XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2020