USS Congress − trzeci okręt United States Navy o tej nazwie − został zaprojektowany jako trzymasztowa, żaglowa, uzbrojona w 38 dział, ciężka fregata. Była jedną z pierwszych sześciu fregat zbudowanych na polecenie Kongresu USA. Konstruktor wszystkich sześciu okrętów, Joshua Humphreys, zaprojektował je tak, by stanowiły główną siłę młodej floty. Początkowo fregaty miały nosić nazwy zaczynające się od litery „A” do „F”, ale w marcu 1795 roku sekretarz wojny Timothy Pickering przedstawił własną listę nazw. Prezydent George Washington wybrał ostatecznie pięć z nich: „Constitution”, „United States”, „President”, „Constellation” i „Congress” jako zgodne z pryncypiami konstytucji Stanów ZjednoczonychIan W. Toll: Six Frigates, s. 55, konstytucja USA była pierwszą na świecie ustawą zasadniczą demokratycznego państwa. Dwie następne: konstytucja 3 maja w Polsce i konstytucja francuska, powstały później i dotyczyły monarchii konstytucyjnych. Autorzy tej pierwszej konstytucji nie mieli na czym się wzorować, stąd przyjęte pryncypia, czyli zasady budowy nowego państwa.. Okręt zbudował James Hackett w Portsmouth (New Hampshire), gdzie też odbyło się, 15 sierpnia 1799 roku, wodowanie.
Pierwszymi zadaniami nowej fregaty była ochrona amerykańskich statków handlowych w czasie quasi-wojny z Francją i walka z piratami w czasie I wojny berberyjskiej. Podczas wojny roku 1812 „Congress”, wraz z siostrzaną fregatą USS „President”, odbył kilka długich oceanicznych rejsów i zdobył (lub uczestniczył w zdobywaniu) 20 brytyjskich statków. Pod koniec 1813 roku, wobec braku materiałów na remont, okręt został odstawiony do rezerwy. Wrócił do służby w roku 1815, by wziąć udział w II wojnie berberyjskiej. W latach dwudziestych XIX wieku brał udział w zwalczaniu piractwa w Indiach Zachodnich, a nadto odbył kilka podróży do Ameryki Południowej i był pierwszym amerykańskim okrętem wojennym, jaki zawinął do Chin. Ostatnie dziesięć lat służby „Congress” spędził jako hulk mieszkalny, aż został, w roku 1834, skreślony z listy okrętów US Navy i rozebrany.
Budowa
W roku 1785 amerykańskie statki handlowe zaczęły padać łupem piratów berberyjskich, głównie z Trypolisu i Algieru, grasujących na Morzu Śródziemnym. Kongres zareagował na to, wydając Ustawę Morską z roku 1794Allen (1909), ss. 41–42.Beach (1986), ss. 26–27.. Ustawa ta zapewniała fundusze na budowę sześciu fregat z zastrzeżeniem, że budowa zostanie wstrzymana w chwili zawarcia traktatu pokojowego z AlgieremBeach (1986), s. 29.An Act to provide a Naval Armament (1794)..
Zaprojektowane przez Joshuę Humphreysa fregaty miały być długie i wąskie. W konstrukcji zastosowano diagonalne żebrowanie (celem zmniejszenia wzdłużnego wyginania się kadłubów) i bardzo ciężkie poszycie. Dawało to kadłubom znacznie większą odporność niż we fregatach o lżejszej konstrukcji. Wobec tego, że młode Stany Zjednoczone nie mogły równać się liczbą okrętów z europejskimi potęgami, projekt Humphreysa zakładał, że jego fregaty będą na tyle potężne, by pokonać fregaty przeciwnika, a jednocześnie dość szybkie, by ujść okrętom liniowymToll (2006), ss. 49–53.Beach (1986), ss.29–30,33.Allen (1909), ss.42–45..
Stępka została położona w drugiej połowie 1795 rokuAllen (1909), s. 47., w stoczni w Portsmouth, New Hampshire. Budowniczym był James Hackett, który pracował pod nadzorem komandora Jamesa Severa. Budowa przebiegała wolno, a w marcu 1796 roku została całkowicie wstrzymana, na wieść o zawarciu traktatu pokojowego z AlgieremAn Act to provide a Naval Armament. „Congress” stał niewykończony w stoczni aż do roku 1798, kiedy to pogarszające się stosunki z Francją doprowadziły do wybuchu quasi-wojny. Na prośbę ówczesnego prezydenta Johna Adamsa Kongres zatwierdził 16 lipca fundusze na ukończenie budowyAllen (1909), s. 56..
Uzbrojenie thumb|Rysunek techniczny przedstawiający plan budowy fregat „Congress” i „Constellation”
Naval Act z roku 1794 określał fregaty jako okręty 36-działowe. Jednakże „Congress” i siostrzany USS „Constellation” zostały sklasyfikowane jako 38-działowe ze względu na ich rozmiary: 50 m długości i 12 m szerokościTak twierdzi Chapelle; Canney powołuje się na Chapelle'a klasyfikującego „Congress” jako fregatę 38-działową, ale jednocześnie pyta: „...co dokładnie Humphreys miał na myśli klasyfikując te okręty jako 44- lub 36-działowe, skoro liczba ambrazur zupełnie nie odpowiada klasyfikacji, a okręty rzadko kiedy miały na pokładach tyle dział, na ile były sklasyfikowane, co było zgodne z ówczesną praktyką?”Beach uważa, że sekretarz marynarki, Benjamin Stoddert, przeklasyfikował „Congress” i „Constellation” na 38-działowe gdy porównał ich rozmiary z właśnie ukończonym „Chesapeake”, który został sklasyfikowany jako 44-działowy, choć był od tamtych mniejszy.Inni badacze, jak Lardas i Bryan, trzymają się oficjalnie ustalonych klas, ale odnotowują: „US Navy w latach 1794-1826 oficjalnie stosowała tylko trzy klasy fregat: 44-działowe, 36-działowe i 32-działowe. Klasyfikacja nie zależała ani od wielkości okrętu, ani od wagi jego uzbrojenia, ale od wielkości załogi, jej płac i pieniędzy na utrzymanie okrętu”..
Klasyfikowanie według liczby dział oznaczało jedynie wielkości przybliżone; „Congress” często miewał na pokładach nawet 48 działRoosevelt (1883), s. 53.. Okręty w tamtych czasach nie miały stałych baterii dział; działa były przenośne i często okręty wymieniały się nimi w zależności od potrzeb. Każdy dowódca modyfikował uzbrojenie swego okrętu względem własnych upodobań, biorąc pod uwagę takie czynniki, jak ogólny tonaż ładunku, liczba załogi i planowany kurs żeglugi. W konsekwencji uzbrojenie okrętu mogło się często zmieniać.
W czasie swego pierwszego rejsu w quasi-wojnie przeciwko Francji „Congress” był uzbrojony w czterdzieści dział, w tym dwadzieścia osiem 18-funtowych i dwanaście 9-funtowych. W czasie patroli w wojnie brytyjsko-amerykańskiej miał na pokładach czterdzieści cztery działa, w tym dwadzieścia cztery 18-funtowe i dwadzieścia 32-funtowych.
Niewypowiedziana wojna
„Congress” został zwodowany 15 sierpnia 1799 roku, rozpoczynając służbę pod dowództwem komandora Severa. Po wyposażeniu i uzbrojeniu w Rhode Island, fregata wyruszyła 6 stycznia 1800 roku w swą dziewiczą podróż, by w towarzystwie USS „Essex” eskortować statki handlowe zdążające do Indii WschodnichToll (2006), s. 136.. Sześć dni później, zaskoczona nawałnicą, straciła wszystkie trzy maszty. Stało się tak dlatego, że olinowanie okrętu było zakładane i naprężane w chłodnym klimacie i uległo zwiotczeniu gdy okręt wszedł na cieplejsze wodyCooper (1856), s. 133.. Z braku właściwego naprężenia olinowania wszystkie maszty runęły zabijając jednego członka załogi, próbującego usztywnić grotmasztAllen (1909), ss. 151–152.Maclay i Smith (1898) t. 1, s. 91..
Załoga zdołała zainstalować pomocniczy żagiel i zawrócić do Gosport Navy Yard na remontAllen (1909), s. 153.. Na miejscu część młodszych oficerów z załogi Severa oświadczyła, że nie ma zaufania do niego, jako dowódcy. Przeprowadzone zostało dochodzenie, w wyniku którego komandor Sever został oczyszczony z zarzutów i pozostał dowódcą fregaty, zaś wielu ludzi z jego załogi zostało wkrótce przeniesionych na USS „Chesapeake”Toll (2006), s. 139..
Po sześciu miesiącach spędzonych w porcie, kiedy to remontowano takielunek fregaty, USS „Congress” wyszedł w morze 26 lipca, kierując się do Indii ZachodnichMorris (1880), s. 120.. Brał udział w rutynowych patrolach eskortując amerykańskie statki handlowe i ścigając jednostki francuskie. Dwukrotnie omal nie wszedł na mieliznę: po raz pierwszy, gdy ścigał francuskiego korsarza, znalazł się na płytkich wodach, gdzie widać było, tuż pod powierzchnią, spore skały; chociaż głębokość, na jakiej znajdowały się ich wierzchołki, nie była znana, Sever kazał natychmiast zaprzestać pościgu i zawrócić na głębsze wodyMorris (1880), s. 121.. Za drugim razem do zagrożenia doszło koło wysp Caicos, kiedy to w nocy prąd zepchnął okręt w stronę raf. O świcie zauważył niebezpieczeństwo marynarz czuwający na okuArtykuł w „Dictionary of American Naval Fighting Ships” twierdzi, że 29 sierpnia 1800 roku „Congress” odbił, z rąk francuskiego korsarza, amerykański statek handlowy „Experiment”. Jednak żadne źródło nie wspomina o takim przypadku; przede wszystkim zaś autobiografia Charlesa Morrisa, który był kadetem na „Congress” w czasie wojny..
Traktat pokojowy z Francją został ratyfikowany 3 lutego 1801 roku, a „Congress” wrócił do Bostonu w kwietniuAllen (1909), s. 221.. Zgodnie z ustawą Kongresu przegłosowaną 3 marca i podpisaną przez prezydenta Adamsa, trzynaście fregat, będących w tym czasie w służbie, miało przejść do rezerwyAllen (1909), s. 255.. W drodze do Washington Navy Yard, „Congress” mijał Mount Vernon; komandor Sever kazał zrzucić żagle, opuścić banderę do połowy masztu i oddać salut z 13 dział ku czci niedawno zmarłego pierwszego prezydentaAllen (1909), s. 258.. Po przybyciu do Waszyngtonu „Congress” został wycofany ze służby wraz z USS „United States” i USS „New York”.
Wojna z piratami
Gdy Stany Zjednoczone zajęte były wojną z Francją, kłopoty z państwami berberyjskimi zostały tymczasowo zażegnane zapłaceniem haraczu, który miał dawać gwarancję, że amerykańskie statki handlowe nie będą napadaneMaclay i Smith (1898), t. 1, ss. 215–216.. Jednak w 1801 roku Jusuf Karamanli, pasza Trypolisu, niezadowolony z wysokości otrzymanego haraczu (w porównaniu z Algierem), zażądał zapłacenia mu natychmiast 225 000 USDAllen (1905), ss. 88, 90.. W odpowiedzi Thomas Jefferson wysłał na Morze Śródziemne eskadrę fregat, by chronić żeglugę amerykańską i wymusić na państwach berberyjskich ostateczne zawarcie pokojuMaclay i Smith (1898), t. 1, s. 228.Allen (1905), s. 92..
Dowódca pierwszej eskadry, Richard Dale na USS „President”, otrzymał rozkaz eskortowania statków handlowych w basenie Morza Śródziemnego i prowadzenia negocjacji z władcami państw berberyjskich. Drugą eskadrą dowodził Richard Valentine Morris na USS „Chesapeake”, jednak tak źle wywiązywał się ze swoich obowiązków, że został odwołany, a w roku 1803 usunięty z US NavyToll (2006), s. 173.. Trzecia eskadra, dowodzona przez Edwarda Preble'a na USS „Constitution”, w połowie 1804 roku zbombardowała TrypolisAllen (1905), s. 199..
Prezydent Jefferson postanowił w kwietniu zluzować eskadrę Preble'a, w związku z czym wydał rozkaz, by cztery fregaty wyszły jak najszybciej w morze. Fregatami „President”, „Congress”, „Constellation” i „Essex” dowodził Samuel Barron. „Congress”, dowodzony przez Johna Rodgersa, wymagał pilnych napraw, minęły więc dwa miesiące nim eskadra była gotowa. Wyruszyła w końcu czerwcaToll (2006), ss. 224–227., a do Gibraltaru przybyła 12 sierpnia. „Congress” i „Essex” zostały natychmiast wysłane na patrol w okolice Tangeru, a gdy wróciły po trzech tygodniach do Gibraltaru, „Congress” pożeglował do TrypolisuToll (2006), s. 252.Allen (1905), ss. 219, 220..
„Congress”, wraz z „Constellation”, brał udział w blokadzie Trypolisu i zdobył piracką szebekę, zanim nie odpłynął w październiku na Maltę celem dokonania napraw. 6 listopada Rodgers objął dowodzenie na „Constitution”, a jego miejsce na „Congress” zajął Stephen DecaturAllen (1905), s. 220.. Następnym odnotowanym okresem działalności okrętu był początek lipca 1805 roku, kiedy to został wysłany, wraz z USS „Vixen”, do Tunisu. 23 lipca dołączyły do nich inne okręty US NavyAllen (1905), s. 268.Źródła nie podają, gdzie był i co robił „Congress” w okresie pomiędzy 25 października 1804 a początkiem lipca 1805 roku. Nadmieniają jednak, że pewna liczba okrętów spędziła zimę 1804/1805 na Malcie.. Na początku września „Congress” zawiózł do Waszyngtonu ambasadora TunisuCooper (1856), ss. 221-222.Allen (1905), s. 269.. Potem, zakotwiczony w Washington Navy Yard, służył do roku 1807 jako szkoła kadetów marynarkiToll (2006), s. 282..
Wojna w roku 1812
thumb|Komandor John Rodgers w 1813 roku