thumb|Marit Bjørgen, piętnastokrotna medalistka olimpijska thumb|Julija Czepałowa, sześciokrotna medalistka olimpijska thumb|Podium olimpijskie biegu na 30 km w Vancouver. Od lewej: Marit Bjørgen (srebro), Justyna Kowalczyk (złoto), Aino-Kaisa Saarinen (brąz) Medalistki igrzysk olimpijskich w biegach narciarskich – lista zawodniczek, które przynajmniej raz w karierze stanęły na podium zawodów olimpijskich w biegach narciarskich kobiet.
Od 1952 roku w ramach zimowych igrzysk olimpijskich rozgrywane są konkurencje biegów narciarskich kobiet. Pierwszą kobiecą konkurencją był bieg na 10 km, który rozgrywano w latach 1952–1988 oraz od 2002 roku. W 1956 roku do kalendarza igrzysk włączono także sztafetę kobiet. W latach 1956–1972 każda ze sztafet składała się z trzech zawodniczek, a od kolejnych igrzysk – z czterech. Od 1964 do 1998 roku przeprowadzany był bieg na 5 km, który w latach 1992–1998 stanowił pierwszą część biegu pościgowego na 15 km. W 1984 roku do kalendarza zimowych igrzysk włączono także najdłuższy dystans – przez pierwsze dwa igrzyska wynosił on 20 km, a od 1992 roku jest o 10 km dłuższy. Od 1992 do 2002 roku medale olimpijskie przyznawano także w biegu na 15 km. W 2002 roku rozpoczęto rozgrywać biegi łączone. Podczas igrzysk w Salt Lake City bieg ten składał się z dwóch odcinków po 5 km każdy. Cztery lata później dystans każdego z odcinków wydłużono o 2,5 km. Również w Salt Lake City po raz pierwszy w historii igrzysk olimpijskich rozegrano indywidualny bieg sprinterski, a w 2006 roku także sprint drużynowy.
Najbardziej utytułowanymi zawodniczkami w biegach narciarskich na igrzyskach olimpijskich są reprezentantki Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, które łącznie 37 razy stanęły na podium olimpijskim, w tym 14 razy na najwyższym jego stopniu. Drugie miejsce w klasyfikacji medalowej zajmują biegaczki norweskie z dorobkiem 43 medali, w tym 13 złotych, a trzecie miejsce reprezentantki Rosji – 21 medale, w tym 10 złotych.
W indywidualnej klasyfikacji medalowej pierwsze miejsce zajmuje Marit Bjørgen, która zdobyła piętnaście medali olimpijskich, w tym osiem złotych, cztery srebrne i trzy brązowe medale. Jest jednocześnie najbardziej utytułowaną zawodniczką w konkurencjach indywidualnych z dorobkiem pięciu złotych, trzech srebrnych i dwóch brązowych medali. Na drugim miejscu w klasyfikacji zawodniczek znajduje się Lubow Jegorowa, która sześciokrotnie zdobyła tytuł mistrzyni olimpijskiej i trzykrotnie tytuł wicemistrzyni.
W biegach sztafetowych najwięcej złotych medali zdobyły reprezentantki ZSRR i Norwegii – po cztery.
Czterokrotnie zdarzyło się, że wszystkie pozycje na podium olimpijskim zajęły reprezentantki jednego kraju. We pierwszych trzech przypadkach dokonały tego biegaczki radzieckie. W biegu na 10 km podczas igrzysk w 1960 roku na podium stanęły: Marija Gusakowa, Lubow Kozyriewa i Radja Jeroszyna, a cztery lata później w tej samej konkurencji: Kławdija Bojarskich, Jewdokija Miekszyło i Marija Gusakowa. W biegu na 20 km w 1988 roku medale olimpijskie zdobyły natomiast: Tamara Tichonowa, Anfisa Riezcowa oraz Raisa Smietanina. W 2014 roku w biegu na 30 km wszystkie medale zdobyły biegaczki norweskie – Marit Bjørgen, Therese Johaug i Kristin Størmer Steira.
Trzy biegaczki narciarskie utraciły medale olimpijskie w wyniku dyskwalifikacji za stosowanie środków dopingujących. Pierwszy taki przypadek nastąpił w 1976 roku, kiedy trzecia na mecie biegu na 5 km Galina Kułakowa została zdyskwalifikowana. W 2002 roku medale olimpijskie utraciły natomiast Olga Daniłowa i Łarisa Łazutina. Gdyby nie dyskwalifikacje, Łazutina zdobyłaby trzy medale (1 złoty i 2 srebrne), a Daniłowa dwa (1 złoty i 1 srebrny).
Medalistki chronologicznie Sprint indywidualny Sprint indywidualny po raz pierwszy znalazł się w kalendarzu igrzysk olimpijskich w 2002 roku. Wówczas dystans liczył 1,5 kilometra, które zawodniczki pokonywały techniką dowolną. W 2006 roku styl biegu nie uległ zmianie, natomiast długość biegu wynosiła 1,1 kilometra. W 2010 roku trasa liczyła ponownie 1,5 kilometra, które należało pokonać stylem klasycznym. Na kolejnych igrzyskach sprint rozegrano techniką dowolną, na kolejnych klasyczną, a na kolejnych dowolną. Poniżej wymienione zostały medalistki wszystkich biegów.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 2002, Salt Lake City 2006, Turyn 2010, Vancouver 2014, Soczi 2018, Pjongczang 2022, Pekin
Sprint drużynowy Od 2006 roku poza sprintem indywidualnym rozgrywana jest również sztafeta sprinterska. Zarówno podczas igrzysk w Turynie, jak i w Vancouver w konkurencji wzięły udział zespoły składające się z dwóch zawodniczek. Każda z nich miała do wykonania po 3 okrążenia techniką dowolną. W 2006 roku dystans każdego z okrążeń wynosił 1,1 kilometra, a cztery lata później był o 400 metrów dłuższy. W 2014 roku każde z okrążeń liczyło 1,3 kilometra, a bieg odbywał się techniką klasyczną. W poniższej tabeli podano medalistki sprintów drużynowych.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 2006, Turyn Szwecja Lina Andersson Anna Dahlberg Kanada Sara Renner Beckie Scott Finlandia Aino-Kaisa Saarinen Virpi Kuitunen2010, Vancouver Niemcy Evi Sachenbacher-Stehle Claudia Nystad Szwecja Charlotte Kalla Anna Haag Rosja Irina Chazowa Natalja Korostielowa2014, Soczi Norwegia Ingvild Flugstad Østberg Marit Bjørgen Finlandia Aino-Kaisa Saarinen Kerttu Niskanen Szwecja Ida Ingemarsdotter Stina Nilsson2018, Pjongczang USA Kikkan Randall Jessica Diggins Szwecja Charlotte Kalla Stina Nilsson Norwegia Marit Bjørgen Maiken Caspersen Falla2022, Pekin Niemcy Katharina Hennig Victoria Carl Szwecja Maja Dahlqvist Jonna Sundling Rosyjski Komitet Olimpijski Julija Stupak Natalja Niepriajewa
Bieg na 5 km W latach 1964–1998 w ramach zimowych igrzysk olimpijskich rozgrywany był bieg kobiet techniką klasyczną na 5 kilometrów. W 1976 roku trzecie miejsce zajęła Galina Kułakowa, jednak została zdyskwalifikowana za stosowanie dopingu, w wyniku czego utraciła brązowy medal. W tabeli przedstawiono medalistki wszystkich kobiecych biegów na 5 km.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1964, Innsbruck 1968, Grenoble 1972, Sapporo 1976, Innsbruck Początkowo brązowy medal zdobyła reprezentantka ZSRR, Galina Kułakowa, jednak została zdyskwalifikowana za stosowanie środków dopingujących i utraciła medal.1980, Lake Placid 1984, Sarajewo 1988, Calgary 1992, Albertville 1994, Lillehammer 1998, Nagano
Bieg na 10 km Bieg na 10 kilometrów kobiet na igrzyskach olimpijskich rozgrywany jest od 1952 roku. W latach 1992–1998 bieg ten przeprowadzony był w ramach biegu pościgowego, w związku z czym poniższe zestawienie nie uwzględnia medalistek z tych igrzysk. Od początku do 2006 roku włącznie, bieg na 10 km odbywał się techniką klasyczną, w 2010 techniką dowolną, podczas igrzysk w Soczi ponownie rozegrano bieg techniką klasyczną, w 2018 ponownie dowolną, a w 2022 ponownie klasyczną. Wicemistrzynią olimpijską w 2002 roku początkowo została Olga Daniłowa, jednak z powodu dyskwalifikacji za doping utraciła medal. W tabeli przedstawiono medalistki wszystkich biegów z lat 1952–1988 i 2002–2022.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1952, Oslo 1956, Cortina d’Ampezzo 1960, Squaw Valley 1964, Innsbruck 1968, Grenoble 1972, Sapporo 1976, Innsbruck 1980, Lake Placid 1984, Sarajewo 1988, Calgary 2002, Salt Lake City Srebrny medal początkowo zdobyła Olga Daniłowa, jednak w związku z tym, że stosowała środki dopingujące została zdyskwalifikowana i utraciła medal. 2006, Turyn 2010, Vancouver 2014, Soczi 2018, Pjongczang 2022, Pekin
Biegi łączone i pościgowe Trzykrotnie (w latach 1992, 1994 i 1998) w ramach igrzysk olimpijskich rozegrano bieg pościgowy na 15 kilometrów. Składał się on z dwóch części – najpierw przeprowadzono rywalizację na 5 kilometrów techniką klasyczną, za którą przyznano medale, a następnie, w kolejności odwrotnej do zajmowanych miejsc, rozegrano bieg na 10 km techniką dowolną.
W 2002 roku rozegrano bieg łączony 2 × 5 kilometrów. Pierwszą część dystansu zawodniczki musiały pokonać stylem klasycznym, a drugą część stylem dowolnym. Na pierwszym miejscu bieg ukończyła Rosjanka Olga Daniłowa, która wyprzedziła swoją rodaczkę, Łarisę Łazutinę, jednak u obu zawodniczek wykryto środki dopingujące, co spowodowało dyskwalifikację i utratę medali.
W latach 2006–2022 zmieniono dystans biegu łączonego na 2 × 7,5 km. Za każdym razem składał on się z biegu techniką klasyczną i biegu techniką dowolną.
Poniżej przedstawiono zawodniczki, które stanęły na podium olimpijskim w biegach łączonych i pościgowych.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1992, Albertville 1994, Lillehammer 1998, Nagano 2002, Salt Lake City Jako pierwsza na metę dobiegła Olga Daniłowa, jednak została zdyskwalifikowana za stosowanie środków dopingujących. Srebrny medal początkowo zdobyła Łarisa Łazutina, jednak została zdyskwalifikowana za stosowanie dopingu i utraciła medal. 2006, Turyn 2010, Vancouver 2014, Soczi 2018, Pjongczang 2022, Pekin
Bieg na 15 km Nie licząc biegów pościgowych i łączonych, czterokrotnie w kalendarzu igrzysk olimpijskich znalazł się bieg na 15 kilometrów kobiet. Miało to miejsce w latach 1992–2002. W 1992 i 1998 roku był to bieg techniką klasyczną, w 1994 techniką dowolną, podobnie jak w 2002 roku, jednak wówczas bieg ten był biegiem masowym. Podczas igrzysk w Salt Lake City na drugim miejscu bieg ukończyła Łarisa Łazutina, jednak utraciła zdobyty medal z uwagi na dyskwalifikację. Tabela zawiera wykaz medalistek wszystkich czterech biegów na 15 kilometrów.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1992, Albertville 1994, Lillehammer 1998, Nagano 2002, Salt Lake City
Bieg na 20 km Bieg na 20 kilometrów kobiet był konkurencją poprzedzającą rozgrywany od 1992 roku bieg na 30 kilometrów. W historii zimowych igrzysk olimpijskich dwukrotnie rozegrano bieg na 20 km – w 1984 techniką klasyczną oraz w 1988 techniką dowolną. W poniższej tabeli wymienione zostały medalistki tych dwóch biegów.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1984, Sarajewo 1988, Calgary
Sztafeta Zawody olimpijskie trzyosobowych kobiecych sztafet w biegach narciarskich rozgrywano w latach 1956–1972. Podczas kolejnych igrzysk rozpoczęto przeprowadzać bieg sztafetowy z udziałem czterech zawodniczek. Tabela przedstawia sztafety, które stanęły na podium olimpijskim.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1956, Cortina d’Ampezzo Finlandia Sirkka Polkunen Mirja Hietamies Siiri Rantanen ZSRR Lubow Kozyriewa Alewtina Kołczina Radja Jeroszyna Szwecja Irma Johansson Anna-Lisa Eriksson Sonja Edström1960, Squaw Valley Szwecja Irma Johansson Britt Strandberg Sonja Ruthström-Edström ZSRR Radja Jeroszyna Marija Gusakowa Lubow Kozyriewa Finlandia Siiri Rantanen Eeva Ruoppa Toini Pöysti1964, Innsbruck ZSRR Alewtina Kołczina Jewdokija Miekszyło Kławdija Bojarskich Szwecja Barbro Martinsson Britt Strandberg Toini Gustafsson Finlandia Senja Pusula Toini Pöysti Mirja Lehtonen1968, Grenoble Norwegia Inger Aufles Babben Enger Damon Berit Mørdre Lammedal Szwecja Britt Strandberg Toini Gustafsson Barbro Martinsson ZSRR Alewtina Kołczina Rita Aczkina Galina Kułakowa1972, Sapporo ZSRR Lubow Muchaczowa Alewtina Olunina Galina Kułakowa Finlandia Helena Takalo Hilkka Kuntola Marjatta Kajosmaa Norwegia Inger Aufles Aslaug Dahl Berit Mørdre Lammedal1976, Innsbruck ZSRR Nina Bałdyszewa Zinaida Amosowa Raisa Smietanina Galina Kułakowa Finlandia Liisa Suihkonen Marjatta Kajosmaa Hilkka Kuntola Helena Takalo NRD Monika Debertshäuser Sigrun Krause Barbara Petzold Veronika Schmidt1980, Lake Placid NRD Marlies Rostock Carola Anding Veronika Schmidt Barbara Petzold ZSRR Nina Bałdyszewa Nina Roczewa Galina Kułakowa Raisa Smietanina Norwegia Brit Pettersen Anette Bøe Marit Myrmæl Berit Aunli1984, Sarajewo Norwegia Inger Helene Nybråten Anne Jahren Brit Pettersen Berit Aunli Czechosłowacja Dagmar Švubová Blanka Paulů Gabriela Svobodová Květa Jeriová Finlandia Pirkko Määttä Eija Hyytiäinen Marjo Matikainen Marja-Liisa Hämäläinen1988, Calgary ZSRR Swietłana Nagiejkina Nina Gawriluk Tamara Tichonowa Anfisa Riezcowa Norwegia