Francis Kruse (ur. 1854 w Kolonii, zm. 1930 w Bad Godesberg) – prezydent Regencji w Bydgoszczy w latach 1901–1903, prezydent Regencji w Minden w latach 1903–1909, prezydent Rejencji Düsseldorf w latach 1909–1919.
Życiorys Urodził się 28 maja 1854 r. w Kolonii. Był synem Heinricha, redaktora naczelnego miejscowej gazety, poety i pisarza oraz Louise z domu Menckhoff. Uczęszczał do kolońskiego gimnazjum Fryderyka Wilhelma, w którym w 1872 złożył egzamin dojrzałości. Wówczas rodzina przeniosła się do Berlina, gdzie jego ojciec objął kierownictwo berlińskiej redakcji Kölnische Zeitung.
Francis Kruse studiował prawo na uniwersytecie w Berlinie. Potem odbył kilkumiesięczną podróż naukową do Włoch, a po powrocie kontynuował studia prawnicze, kolejno na uniwersytecie w Heidelbergu, Lipsku i Getyndze, gdzie został promowany, uzyskując stopień naukowy doktora. Krótki staż zawodowy odbył w Sądzie Powiatowym w Rheinsbergu.
W 1876 jako referendariusz został zatrudniony w Miejskim i Kameralnym Sądzie w Berlinie. Po uzyskaniu tytułu asesora w 1881 r. opuścił sądownictwo i przeszedł do administracji. Od 1882 pracował w Urzędzie Podatków Bezpośrednich w Berlinie, w 1883 r. mianowano go landratem w Altenie. W 1891 przeszedł do pracy w pruskim ministerstwie spraw wewnętrznych. W 1896 został mianowany wyższym radcą regencyjnym i doradcą ministra Hansa von Hammersteina.
14 września 1901 został mianowany prezydentem Regencji w Bydgoszczy. Na stanowisku tym pozostał półtora roku, po czym 1 kwietnia 1903 przeniesiono go na równorzędne stanowisko do Minden. Tamtejszą regencją kierował do 1909 r. Ostatnim etapem jego działalności urzędniczej było stanowisko prezydenta Rejencji Düsseldorf (1909–1919). Był to awans ze względu na znaczenie gospodarcze Nadrenii. Szczególną jego zasługą był rozwój budownictwa mieszkaniowego oraz zelektryfikowanie większej części administrowanego okręgu.
Po klęsce Niemiec w I wojnie światowej i upadku cesarstwa, podjął decyzję o odejściu z administracji państwowej. Jako zdeklarowany monarchista nie tolerował rzeczywistości państwowej Republiki Weimarskiej. Przeniósł się do Bad Godesberg i zamieszkał w swojej willi, gdzie zmarł 12 kwietnia 1930 r.
Od 1881 był żonaty z Margarete z domu Zander, córką fabrykanta papieru z Bergisch Gladbach. Miał ośmioro dzieci (dwóch synów i sześć córek).
Prezydent Regencji w Bydgoszczy Urząd prezydenta Regencji w Bydgoszczy objął 24 września 1901 r. Jako urzędnik łączył w sobie liberalizm z pruską wiernością i lojalnością wobec monarchii, które objawiały się tolerowaniem jednych zjawisk i rygorystycznym przeciwdziałaniem innym. Jego postępowanie wpływało uspokajająco w przypadkach dość licznych konfliktów na tle narodowościowym.
Nie był zwolennikiem Hakaty, uważając, że jej działalność przynosiła bydgoskiemu okręgowi regencyjnemu więcej szkód niż pożytku. Jego głównym zamierzeniem był rozwój społeczno-kulturalny Bydgoszczy oraz regionu, przez ściślejsze jego powiązanie z resztą Niemiec przeżywających wówczas niezwykły rozkwit kulturalny. Spektakularnym dowodem jego preferencji był dar księgozbioru prywatnego jego ojca dla nowo tworzonej Biblioteki Miejskiej w Bydgoszczy. W darze znalazło się blisko 3 tys. tomów, w tym wiele starych i rzadkich dzieł, opatrzonych dedykacjami.
Wspierał także rozwój organizacji sportowych, np. był członkiem honorowym Klubu Wioślarskiego „Frithjof”. Na stanowisku prezydenta Regencji w Bydgoszczy pozostał do 1 kwietnia 1903 r., kiedy przeniesiono go na równorzędne stanowisko do Minden.
Zobacz też Rejencja bydgoska Rejencja Düsseldorf
Bibliografia Błażejewski Stanisław, Kutta Janusz, Romaniuk Marek: Bydgoski Słownik Biograficzny. Tom IV. Bydgoszcz 1997. , s. 63–64
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Getyndze Kategoria:Ludzie związani z Uniwersytetem w Heidelbergu Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Lipsku Kategoria:Prezydenci rejencji bydgoskiej Kategoria:Niemieccy politycy Kategoria:Urodzeni w 1854 Kategoria:Zmarli w 1930