San Antonio Spurs – amerykański klub koszykarski uczestniczący w rozgrywkach ligi NBA (Dywizja Południowo-zachodnia w Konferencji Zachodniej). Pięciokrotni mistrzowie NBA z: 1999, 2003, 2005, 2007 i 2014 – wszystkie tytuły wygrali pod wodzą Gregga Popovicha, który był trenerem nieprzerwanie od 1996 do 2025. Członkiem każdego ze zwycięskich zespołów był również najlepszy punktujący, zbierający i blokujący w historii klubu – Tim Duncan.
Spurs to jeden z czterech klubów ABA, które dołączyły do NBA w wyniku fuzji tych lig w 1976 roku.
W maju 2015 Spurs osiągnęli najlepszy procent zwycięstw do wszystkich rozgrywanych meczów w całej NBA, w maju 2017 roku zaś najlepszy procent zwycięstw w amerykańskim i kanadyjskim zawodowym sporcie w ostatnich trzech dekadach. Od sezonu 1999/00 do 2016/17 Spurs wygrywali co najmniej 50 spotkań w sezonie, co stanowi rekord NBA. W sezonie 2018/19 Spurs wyrównali rekord NBA w liczbie awansów do play-off z rzędu (22).
W drafcie NBA 2025 San Antonio Spurs wywalczyli możliwość wybrania zawodnika jako drudzy w kolejce. Teksańczycy mają szczęście do loterii draftu, dwa lata temu Ostrogi z jedynką pozyskały Victora Wembanyamę, przed rokiem z 'czwórką' przyszedł Stephon Castle.
Mecz domowe klub ten rozgrywa w hali AT&T Center położonej w San Antonio.
Historia 1967–70: Dallas Chaparrals (ABA) W lutym 1967 roku grupa inwestorów z Dallas nabyła od nowo tworzącej się ligi ABA prawa do drużyny, której nadano nazwę ChaparralsChaparral to po polsku kukawka, ptak żyjący m.in. w Teksasie.. W premierowym meczu (16 października 1967) Dallas Chaparrals pokonali u siebie Anaheim Amigos 129–125, a grający trener Cliff Hagan (były mistrz NBA z St. Louis Hawks) zdobył dla gospodarzy 35 punktów.
Sezon 1967–68 Chaparrals zakończyli z 46 wygranymi i 32 porażkami, zajmując drugie miejsce w Dywizji Zachodniej. W półfinale dywizji pokonali Houston Mavericks 3–0, by następnie przegrać z New Orleans Buccaneers 1–4. Najlepszymi statystycznie graczami Chaparrals byli: Bob Verga (najlepszy punktujący drużyny), John Beasley (najlepszy zbierający), Cincinnatus Powell oraz wspomniany Hagan (najlepszy punktujący).
W kolejnym sezonie Chaparrals zanotowali bilans 41–37 i zajęli 4. miejsce w Dywizji Zachodniej. W półfinałach dywizji przegrali jednak ponownie z New Orleans Buccaneers 3–4.
W połowie trzeciego sezonu istnienia drużyny z funkcji trenera zwolniony został Hagan, a jego miejsce zajął generalny menedżer Max Williams. Chaparrals odnieśli 45 zwycięstw w 84 meczach, kończąc sezon regularny na 2. miejscu w dywizji. Swoją grę w playoffs znów zakończyli w półfinałach Dywizji Zachodniej, przegrywając tym razem z Los Angeles Stars 2–4.
1970–71: Texas Chaparrals (ABA) W związku z małym zainteresowaniem fanów grą drużyny w Dallas, w sezonie 1970–1971 zmieniono jej nazwę na Texas Chaparrals, co wiązało się z pomysłem rozgrywania niektórych meczów w mniejszych miastach stanu. Pomysł ten okazał się jednak chybiony i w kolejnym sezonie drużyna ta ponownie występowała pod nazwą Dallas Chaparrals.
Sezon ten był dla teksańskiej drużyny nieudany również sportowo. Z zespołu do Kentucky Colonels odszedł Cincinnatus Powell, a w trakcie sezonu do Utah Stars wytransferowano Rona Boone’a i Glena Combsa (w ich miejsce przybyli Donnie Freeman i Wayne Hightower). W listopadzie 1970 roku, po kilkunastu meczach, do dymisji podał się dotychczasowy trener – Williams, którego zastąpił Bill Blakeley. Ostatecznie Chaparrals wygrali tylko 30 z 84 meczów, przez co, aby wystąpić w playoffs, w meczu o ostatnie wolne miejsce musieli pokonać Denver Rockets. W potyczce dwóch najsłabszych drużyn w lidze górą byli Chaparrals, i to oni awansowali dalej. Ponownie odpadli jednak w półfinałach Dywizji Zachodniej, przegrywając z późniejszymi mistrzami – Utah Stars 4–0. Najlepszym zawodnikiem zespołu w sezonie 1970–1971 był pozyskany ze Stars Freeman, który to wystąpił w Meczu Gwiazd ABA, a następnie został także wybrany do drugiej piątki najlepszych zawodników sezonu.
1971–73: Dallas Chaparrals (ABA) Jeszcze przed rozpoczęciem sezonu 1971–1972, w dniu 21 września 1971 roku rozegrany został pierwszy mecz towarzyski pomiędzy zespołami konkurujących: NBA i ABA, zwiastujący późniejszą fuzję obu tych lig. W spotkaniu tym Millwaukee Bucks z Kareemem Abdulem-Jabbarem w składzie mierzyli się właśnie z Chaparrals, których pokonali 106–103.
W sezonie 1971–72 nowym trenerem zespołu został Tom Nissalke, który poprowadził zespół do 42 zwycięstw (w 84 meczach) oraz 3. miejsca w dywizji, gwarantującego udział w fazie playoffs. Za ów wynik Nissalke nagrodzony został tytułem najlepszego trenera sezonu. W playoffs Chaparrals ponownie ulegli Utah Stars 4–0, i jak sezon wcześniej, najlepszym zawodnikiem zespołu znów był Donnie Freeman, wybrany do pierwszej piątki sezonu.
Przed kolejnymi rozgrywkami z ławki trenerskiej odszedł Nissalke, a nowym szkoleniowcem został Babe McCarthy. Odszedł również Freeman i Chaparrals zagrali najsłabszy sezon w historii swoich występów w ABA, wygrywając tylko 28 z 84 meczów. Zajęli przy tym ostatnie miejsce w dywizji i po raz pierwszy nie awansowali do fazy playoffs. Przy bilansie 24–48 McCarthy został zwolniony, a w jego miejsce na kilka ostatnich meczów zatrudniono Dave’a Browna. Wyróżniającą się postacią w drużynie Cahpprals był, wybrany do najlepszej piątki debiutantów, James Silas, którego numer – 13 – w późniejszych latach zastrzeżono.
1973–1976: San Antonio Spurs (ABA) Po katastrofalnym sezonie i z powodu regularnie spadającej frekwencji latem 1973 roku właściciele Chaparrals zdecydowali się oddać drużynę w trzyletni leasing grupie inwestorów z San Antonio, która przeniosła ją do swojego miasta i przemianowała na Spurs (pierwotnie – Gunslingers). Gdy niewielkie na początku zainteresowanie występami Ostróg zaczęło wraz ze zwycięstwami wzrastać, strony doszły do porozumienia i po kilku miesiącach dokonano całkowitego przejęcia klubu.
Pierwszym mecz pod nowym szyldem San Antonio Spurs rozegrali 10 października 1973 roku, ulegając we własnej hali prowadzonym z ławki trenerskiej przez Wilta Chamberlaina San Diego Conquistadors 106-121, a spotkanie w HemisFair Arena obejrzało 5879 widzów.
Mistrzowie NBA thumb|260px|Alamodome – hala, w której „Ostrogi” walczyły o swoje pierwsze mistrzostwo NBA w 1999 roku Pierwsze mistrzostwo w historii klub zdobył w 1999, kiedy to, będącego u szczytu kariery Davida Robinsona wsparł nowy nabytek – Tim Duncan. Spurs zdominowali ligę, kończąc sezon regularny z dorobkiem 37-13 (sezon był skrócony z powodu lokautu). W play-offach osiągnęli wynik 15-2, pokonując kolejno Minnesota Timberwolves 3-1, Los Angeles Lakers 4-0, Portland Trail Blazers 4-0 i w finale New York Knicks 4-1.
Mistrzowski zespół tworzyli: Tim Duncan (MVP finału), David Robinson, Avery Johnson, Sean Elliott, Jaren Jackson, Mario Elie, Malik Rose, Jerome Kersey, Antonio Daniels, Steve Kerr, Will Perdue, Gerard King. W meczach sezonu regularnego występowali także Andrew Gaze i Brandon Williams. Trenerem był Gregg Popovich.
Cztery lata później, w sezonie 2002–2003 Spurs rozpoczęli rozgrywki w nowej hali SBS Center. W trakcie sezonu Podpora „Ostróg”, David Robinson, ogłosił, że będzie to jego ostatni sezon w lidze. Zmotywowani tym faktem Spurs osiągnęli znakomity wynik w sezonie zasadniczym 60-22. Po zaciętych pojedynkach w finałach – kolejno Phoenix Suns, mistrz w latach 2000–2002 Los Angeles Lakers, Dallas Mavericks – spotkali się w finale ligi z, prowadzonymi przez Jasona Kidda, New Jersey Nets. Po zaciętych, acz mało efektownych pojedynkach, Spurs wygrali 4-2.
Skład drużyny mistrzowskiej: Tim Duncan (MVP finału), David Robinson, Stephen Jackson, Malik Rose, Tony Parker, Manu Ginóbili, Bruce Bowen, Steve Smith, Kevin Willis, Steve Kerr, Speedy Claxton, Danny Ferry. W sezonie regularnym grali także: Anthony Goldwire, Devin Brown, Mengke Bate’er. Trenerem zespołu był Gregg Popovich.
W 2005 zespół grał trzeci raz w finale NBA. Wcześniej w pierwszej rundzie play-off zespół pokonał Seattle SuperSonics w stosunku 4-2. W kolejnej fazie ich przeciwnikiem był zespół Phoenix Suns – rewelacja sezonu 2005. Rywalizacja była bardzo zacięta, jednak zwycięzcami okazali się zawodnicy Spurs, którzy wygrali tę serię 4-1. W finale Spurs pokonali mistrzów poprzedniego sezonu Detroit Pistons 4-3. Kolejny raz MVP finałów został lider drużyny San Antonio – Tim Duncan. thumb|200px|Tim Duncan – pięciokrotny mistrz NBA Mistrzowska drużyna: Tim Duncan (MVP finału), Manu Ginóbili, Tony Parker, Bruce Bowen, Robert Horry, Glenn Robinson, Brent Barry, Radoslav Nesterovič, Nazr Mohammed, Beno Udrih, Devin Brown, Tony Massenburg. W sezonie reguarnym grali również Malik Rose, Mike Wilks, Sean Marks, Dion Glover i Linton Johnson. Trenerem był Gregg Popovich.
Czwarte mistrzostwo NBA zdobyli w 2007. Gładko wygrali rywalizację w finale z Cleveland Cavaliers nie ponosząc porażki. Zwyciężali kolejno: 85:76, 103:92, 75:72 i 83:82. MVP finałów tym razem został francuski rozgrywający, Tony Parker.
Mistrzostwo wywalczyli: Tim Duncan, Manu Ginóbili, Tony Parker (MVP finału), Bruce Bowen, Robert Horry, Brent Barry, Michael Finley, Fabricio Oberto, Francisco Elson, Jacque Vaughn, Matt Bonner, Beno Udrih. W sezonie regularnym grali również: James White, Eric Williams, Jackie Butler i Melvin Ely. Trenerem był Gregg Popovich.
Spurs zdobyli kolejne mistrzostwo ligi w sezonie 2013/14, pokonując w Finale Miami Heat 4–1. Zawodnikami mistrzowskiej drużyny byli: Tim Duncan, Manu Ginóbili, Tony Parker, Kawhi Leonard (MVP finału), Danny Green, Tiago Splitter, Boris Diaw, Patty Mills, Aron Baynes, Cory Joseph, Matt Bonner, Austin Daye, Marco Belinelli, Jeff Ayres, Damion James. Trenerem był Gregg Popovich.
Zawodnicy
Kadra w sezonie 2025/26 Stan na 5 maja 2025
Prawa międzynarodowe Draft Runda Wybór Zawodnik Poz. Nar. Obecny zespół Adnotacje Przyp. 2011 2 59 G/F Crvena zvezda Belgrad (Serbia)
Zastrzeżone numery mały|upright|333px|Koszulki zawieszone pod kopułą hali AT&T Center.
San Antonio Spurs – zastrzeżone numery Nr Imię i nazwisko Pozycja Lata gry Data ceremonii 00 Johnny Moore G 1980–19871989–1990 20 marca 1998 6 Avery Johnson G 19911992–19931994–2001 22 grudnia 2007 9 Tony Parker G 2001–2018 12 listopada 2019 12 Bruce Bowen F 2001–2009 21 marca 2012 13 James Silas G 1972–1981 28 lutego 1984 20 Manu Ginóbili SG 2002–2018 28 marca 2019 21 Tim Duncan PF/C 1997–2016 18 grudnia 2016 32 Sean Elliott F 1989–19931994–2001 6 marca 2005 44 George Gervin G 1974–1985 5 grudnia 1987 50 David Robinson C 1989–2003 10 listopada 2003
Włączeni do Koszykarskiej Galerii Sławy 19 osób związanych ze Spurs zostało włączonych do Basketball Hall of Fame. (14 graczy i 5 trenerów) San Antonio Spurs – Galeria Sław Zawodnicy Numer Imię i nazwisko Pozycja Lata gry Rok włączenia 16 Cliff Hagan SF/SG 1967–1969 1978 44 George Gervin G 1974–1985 1996 2 Moses Malone C/PF 1994–1995 2001 21 Dominique Wilkins SF 1996–1997 2006 50 David Robinson C 1989–2003 2009 53 Artis Gilmore C 1982–1987 2011 10 Dennis Rodman SF 1993–1995 2011 10 Louie Dampier G 1976–1979 2015 1 Tracy McGrady SG/SF 2013 2017 10 Maurice Cheeks PG 1989–1990 2018 21 Tim Duncan PF 1997–2016 2020 20 Manu Ginóbili SG 2002–2018 2022 16 Pau Gasol PF/C 2016–2019 2023 9 Tony Parker PG 2001–2018 2023 Trenerzy Imię i nazwisko Stanowisko Lata pracy Rok włączenia Larry Brown Trener 1988–1992 2002 Jerry Tarkanian Trener 1992 2013 22 George Karl Asystent trenera 1978–1980 2022 Gregg Popovich Asystent treneraTrener 1988–19921996–Obecnie 2023 Współpracownicy Imię i nazwisko Stanowisko Lata pracy Rok włączenia Cotton Fitzsimmons Trener 1984–1986 2021
Włączeni do Koszykarskiej Galerii Sław FIBA San Antonio Spurs – Galeria Sław Zawodnicy Numer Imię i nazwisko Pozycja Lata gry Rok włączenia 50 David Robinson C 1989–2003 2013 10 Andrew Gaze SG 1999 2013 7 Fabricio Oberto C 2005–2009 2019 Trenerzy Imię i nazwisko Stanowisko Lata pracy Rok włączenia Ettore Messina Asystent trenera 2014–2019 2021