thumb|Stara sala obrad Rady Okręgu Burnside w 1928 roku (zbudowana w roku 1869) Historia Burnside, jednostki samorządowej na obszarze metropolitalnym Adelaide w Australii Południowej, sięga trzystu lat wstecz. Przed brytyjskimi osadnikami obszary dzisiejszego City of Burnside zamieszkiwało aborygeńskie plemię Kuarna, które zimą osiedlało się na terenach przy rzece Torrens, a latem przenosiło się na tereny Adelaide Hills.
W 1839 roku dotarł tutaj pierwszy osadnik, szkocki emigrant Peter Anderson, który nazwał to miejsce Burnside, ze względu na fakt, że przy jego posiadłości płynął potok (w gaelickim szkockim burn oznacza „potok”). 10 lat później, w 1849, South Australian Company zaplanowało nową osadę położoną wokół oryginalnego Burnside która była reklamowana jako Burnside the Beautiful (Piękne Burnside).
Początkowo podstawą gospodarki Burnside były uprawa winorośli, górnictwo i gaje oliwne; w Glen Osmond znajdowały się bogate złoża mineralne, a w Magill założono winnice. Obecną salę obrad zbudowano w 1926 roku w Tusmore; okręg stał się gminą w 1935 roku, natomiast w 1943 roku na skutek silnego rozwoju regionalnego Burnside ogłoszono miastem. W latach 60. XX wieku w Burnside powstała biblioteka publiczna i ośrodek pływacki, które później rozbudowywano i unowocześniano w latach 1997–2001. Dzisiaj Burnside jest jednym z najchętniej zasiedlanych regionów w AdelaideCity of Burnside: History (http://www.burnside.sa.gov.au/site/page.cfm?u=668) Accessed 27 April 2006.
Wczesne osady Osadę Kensington założono w maju 1839 roku, jedynie 29 miesięcy po założeniu kolonii. Osada miała wtedy głównie charakter rolniczy i utrzymywała bliskie stosunki z sąsiadującą osadą Norwood. W 1853 roku powstała dzięki ich połączeniu jedna z pierwszych gmin Adelaide o nazwie Norwood and Kensington, która ostatecznie przekształciła się w dzisiejsze City of Norwood Payneham St Peters. Przedmieścia Kensington Gardens i Kensington Park, będące wówczas częścią Kensington, teraz wchodzą w skład obszaru BurnsideWarburton, ss. 236, 245, 331, 336.. Miasto Makgill (później znane jako Magill) początkowo założono jako Makgill Estate o powierzchni 2,1 km². Należało do dwóch Szkotów – Roberta Cocka i Williama Fergusona, którzy poznali się na pokładzie statku Buffalo zmierzającego do nowo założonej kolonii. Nazwano je imieniem powiernika pani Cock, Davida M MakgillaWarburton, s. 197.. Ferguson, który był odpowiedzialny za uprawę roli, w 1838 roku zbudował tam gospodarstwo rolne. Niedługo po tym Cockowi i Fergusonowi zaczęło brakować pieniędzy, na skutek czego Magill zostało pierwsza osadą na terenie Adelaide Hills, którą podzielono na mniejsze częściIfould in Coleman, s. 42.Warburton, ss. 197–199.. Osada Glen Osmond była ściśle związana z odkryciem przez dwóch imigrantów z Kornwalii złóż srebra i ołowiu na zboczach Mount OsmondWarburton, ss. 106–108.. Początkowo gospodarka Australii Południowej nie była jeszcze rozwinięta i groziło jej bankructwo, jednak dzięki odkryciu tych minerałów dochód z eksportu znacznie wzrósłWarburton, p. 111.. Gubernator Gawler odwiedził miejsce, w którym odkryto złoża, a pierwszą kopalnię, Wheal Gawler, nazwano na jego cześć. Surowce mineralne z pierwszej kopalni w Australii Południowej eksportowano za granicę przez całe lata 40. XIX wieku, zapewniając tym samym miejsce pracy najpierw dla imigrantów z Kornwalii, a następnie, kiedy niemieccy biznesmeni zakupili kilka kopalni, także dla tych z Niemiec. Wczesne osady bardzo przypominały miasta Kornwalii, a późniejsze – miasta niemieckieWarburton, ss. 110–114.Postcards: Glen Osmond Mines (https://web.archive.org/web/20071001001209/http://esvc001353.wic010u.server-web.com/features/glen_osmond_mines.html) Accessed 27 April 2006. Górnictwo podupadło z powodu masowej migracji pracowników będącej skutkiem gorączki złota, która zaczęła się w sąsiadującej kolonii Wiktoria w 1851 rokuIfould, ss. 32–33..
Pierwszą rodziną, która osiedliła się na ziemi mającej się później stać osadą Burnside, byli Andersonowie. Ze Szkocji przywieźli ze sobą dobre referencje, cenne doświadczenie w uprawie roli i 3000 funtów; jednak zwyczaje rolne w Szkocji znacznie różniły się od tych na antypodach i rodzinie nie udało się tam zadomowićWarburton, s. 2.. W 1847 roku Andersonowie sprzedali swoją ziemię, porzucili gospodarstwo i przenieśli się do Morphett Vale. W 1849 roku człowiek, który kupił ziemię Andersonów, William Randell, postanowił zbudować osadę na swojej nowej posiadłości. Do zaprojektowania osady zatrudnił geodetę i planistę Nathana Hailesa. Hailes był zarówno zaskoczony, jak i rozczarowany faktem, że na tych terenach ktoś już kiedyś mieszkał, a potem je opuścił – szczególnie ze względu na rozrost i przystosowanie roślin europejskich do nowego środowiskaWarburton, s. 3.. Pierwsze osady założone w tym regionie, mianowicie Glen Osmond, Magill i Kensington, istniały już od jakiegoś czasu w momencie powstania BurnsideWarburton, ss. 1–3, 106–108, 197–199.. Nowa osada miała dobre warunki do rozwoju; otaczały ją dwie główne arterie komunikacyjne, Burnside (dzisiaj Glynburn) i Greenhill Roads, oraz leżała nad Second CreekWarburton, ss. 1, 3.. W osadę wkrótce zainwestowało wielu właścicieli ziemskich; niektórzy z nich byli zamożnymi mieszkańcami Adelaide, którzy budowali posiadłości w Adelaide Hills, natomiast innych bardziej interesowała uprawa ziemiWarburton, ss. 4–30.. Reklamy Hailesa z 1850 roku opisywały osadę jako „Burnside the Beautiful” (Piękne Burnside) i wymieniały takie zalety jak „ciągły dostęp do bieżącej wody, rozległe i różnorodne widoki, żyzna gleba i dobry kamień budowlany [...]” z „[...] bezpośrednią, nowo otwartą i idealną drogą do AdelaideWarburton, ss. 3–4.”.
Rady okręgowe Początkowo wszystkie osady, które potem utworzyły Radę Okręgu Burnside, wchodziły w skład ówczesnej Rady Okręgu East Torrens, którego powierzchnia wynosiła 159 km². East Torrens graniczyło na północy z rzeką Torrens, z Adelaide Hills na wschodzie, z Mount Barker Road na południu i z Adelaide Parklands na zachodzie. East Torrens wpisano do dziennika urzędowego w 1853 roku na mocy ustawy District Councils Act 1852 (Ustawa o radach okręgowych); ustawa ta przewidywała, że w radzie zasiada pięciu wybranych członków, każdy jako reprezentant danego regionu. Pierwszymi przedstawicielami okręgu byli dr David Wark (St Bernards), James Cobbledick (Uraidla), Charles Bonney (Norwood), Daniel Ferguson (Glenunga) i George Müller (Stepney). Bonney, oprócz pełnienia funkcji radnego, był także urzędnikiem zarządzającym królewszczyzną (Commissioner of Crown Lands). Pierwsze spotkanie radnych miało miejsce w hotelu World's End w Magill 12 czerwca 1853 roku. Wprowadzono w życie pierwsze plany dotyczące pomiaru i oszacowania obszaru okręgu, a także ściągnięcia opłat za licencję i podatki, jak przewidywała Ustawa Okręgowa. T. B. Penfold z Magill, były kapitan, miał zostać pierwszym urzędnikiem okręgu i poborcą podatkowym 1 stycznia 1854 roku. 4 stycznia 1854 roku odbyło się głosowanie, podczas którego podatnicy podjęli decyzję dotyczącą wysokości podatków płaconych okręgowi (jeden szyling do funta); zdecydowano wówczas także o zwolnieniu z opłat organizacji charytatywnych, szkół i kościołów. W 1855 roku liczba ludność okręgu wynosiła 3705 mieszkańców i była o tysiąc większa niż w sąsiadującym City of Norwood Payneham St PetersCity of Norwood Payneham St Peters: Norwood-Kensington History (https://web.archive.org/web/20110926230826/http://www.npsp.sa.gov.au/ssi-council/html/council/kensington/) Accessed 27 April 2006. Ogromne East Torrens nie okazało się tak stabilne jak Norwood-Kensington. Frustrację podatników wywoływała niewiedza odnośnie do tego, co się dzieje z ich pieniędzmi; radnym brakowało władzy i funduszy, aby skutecznie działać, a interesy okręgu były bardzo zróżnicowane. 14 sierpnia 1856 roku obszar ten podzielono na trzy części. Rada Okręgu Payneham odłączyła się i dołączyła do terenów północno-zachodnich, a Radę Okręgu Burnside utworzono w południowo-wschodnim zakątku i jej obszar wynosił 15,9 km².Melbourne in Coleman, s. 11.. W 1858 roku nastąpił dalszy podział East Torrens i odłączenie się Adelaide Hills CouncilWarburton, ss. xxiii–xxiv..
Osamotnione Burnside Po uporaniu się z problemem związanym z mniej dochodową i trudną w uprawie ziemią i jej bardzo niezadowolonymi mieszkańcami Burnside było zdane na siebie. Pierwsze spotkanie nowej Rady Okręgu Burnside odbyło się w karczmie Greengate Inn w Tusmore 19 sierpnia 1856 roku. Ze względu na czas potrzebny na wybranie nowych radnych ponowne spotkanie odbyło się dopiero 29 grudnia. Przewodniczący dr Christopher Penfold spotkał się tam z resztą przedstawicieli: Danielem Fergusonem z Glenungi, Alexandrem Fergusonem z Monreith, Johnem Townsendem z Magill i Jamesem Gryllsem z Belle VueWarburton, s. xxvi.. To właśnie wtedy Kent Town odrzuciło propozycję włączenia się do Burnside i zamiast tego zwróciło się o przystąpienie do Norwood-Kensington. Rada miała spotykać się w karczmie lub w domu Fergusona do grudnia 1869 roku, kiedy zbudowano pierwszą salę obrad. Jednak rada nadal mogła działać i spełniać swoje obowiązki na mocy ustawy Local Government Act 1852 (Ustawa o samorządach lokalnych). Dotyczyła ona zarządzania mniejszymi drogami, udzielania licencji na otwarcie rzeźni i pubów oraz zapobiegania rozprzestrzenianiu się szkodliwego popłocha pospolitego. Obowiązkiem rady było także, na mocy innej ustawy z 1851 roku, promowanie edukacji. Większość dróg i mostów zbudowano po utworzeniu rady. Taki nagły rozwój i rozbudowa zdziwiły wczesnych mieszkańców okręgu. W tym samym czasie rada była niemalże przytłoczona dużą liczbą wniosków o status mieszkańca ich okręgu i zmuszeni byli poprosić indywidualnych podatników o pomoc finansową przy budowaniu mostów na ich obszarzeWarburton, s. xxix..
Znaczną część historii Burnside śledziły i udokumentowały instytucje, które do dzisiaj stanowią ważną część życia jej mieszkańców: szkoła i kościółHill in Coleman, ss. 123–126.. Pierwszą szkołą na tym obszarze była szkoła w Magill otwarta w 1846 roku, której budowa poprzedzała wprowadzenie ogólnostanowego systemu kształcenia. Magill Primary School powiększono w listopadzie 1855 roku, gdy zapisało się do niej 38 chłopców i 29 dziewczynek; uczono ich czytać i pisać, a także udzielano lekcji z arytmetyki, gramatyki, geografii, historii, rysunku i śpiewu. Wszystkiego uczył ich jeden nauczyciel. Do 1865 roku było ich już dwóchMagill School: History (https://web.archive.org/web/20060424063653/http://magillps.sa.edu.au/) Accessed 27 April 2006. Glen Osmond Primary School założono w październiku 1858 roku, tuż przed założeniem tam instytutu (Glen Osmond Institute) będącego ośrodkiem debat i kształceniaWarburton, ss. 308–309.. Burnside Primary School zbudowano w 1872 roku, przejęła wówczas zadania małej instytucji prywatnejAdey in Coleman, ss. 135–136.. Ze względu na brak odpowiednich bibliotek i podobnych instytucji szkoły otrzymały duży zbiór książek i pism od mieszkańców miasta. W szkołach organizowano także gorące debaty na temat przyszłości stanu i regionu. Przyciągały one często tłumy ludzi. Jednak pomimo tego intelektualnego ducha starsza część ludności pozostawała stosunkowo w tyle z edukacją. Dążenia do rozwijania wiedzy trwały do momentu, kiedy w związku z wojnami burskimi zaczęto kłaść większy nacisk na aktywność fizyczną i zasługi dla społeczeństwa. Co dziwne, taki rozwój naukowej działalności nie miał miejsca w tradycyjnym ośrodku Burnside niedaleko Tusmore, gdzie obecnie znajdują się sala obrad, dom kultury oraz bibliotekaWarburton, s. 310..