thumb|upright=0.8|Powieść dla dziewcząt Powieść dla dziewcząt (powieść pensjonarska) – odmiana powieści dla młodzieży, skrzyżowana z romansem dydaktycznym, moralnym, sentymentalnym i psychologicznym, o silnym charakterze dydaktycznym, często kładąca nacisk na rolę i miejsce kobiety.
W zakresie technik artystycznych, korzysta z literatury popularnej i elitarnej, przyjmując rozmaity charakter i formy, np. quasi-dokument, dziennik, listy, narrację odautorską, technikę punktu widzenia, behawiorystyczną prezentację świata.
Typową bohaterką tradycyjnej powieści dla dziewcząt jest dorastająca panienka, która poznaje świat i ludzi poprzez pryzmat własnych przeżyć, doznań i zainteresowań. Od lat 50. XX wieku, bohaterka stopniowo się emancypuje i usamodzielnia.
Pierwszą polską powieścią dla dziewcząt była Pamiątka po dobrej matce, autorstwa Klementyny Hoffmanowej, z roku 1819.
Wybrane przykłady powieści dla dziewcząt Polskie „Pamiątka po dobrej matce”, Klementyna Hoffmanowa „Księżniczka”, Zofia Urbanowska „Marta”, Eliza Orzeszkowa „Emancypantki”, Bolesław Prus „Druga brama”, Halina Górska „Za zielonym wałem”, Helena Boguszewska twórczość Kornela Makuszyńskiego twórczość Krystyny Siesickiej twórczość Małgorzaty Musierowicz
Zagraniczne „Małe kobietki”, Louisa May Alcott „Tajemnica Gerty”, Maria Susanna Cummins „Heidi”, Johanna Spyri twórczość Lucy Maud Montgomery twórczość Frances Hodgson Burnett
Bibliografia Portal wiedzy Onet, na podstawie „Słownika Encyklopedycznego – Język polski”, Elżbieta Olinkiewicz, Katarzyna Radzymińska, Halina Styś (Wydawnictwo Europa, 1999).
Dla dziewcząt