Stowarzyszenie Chrześcijańsko-Narodowe Nauczycielstwa Szkół Powszechnych − (SChNNSP), organizacja społeczna założona 27 września 1921 roku, reprezentująca nauczycieli szkolnictwa powszechnego o poglądach prawicowych, antykomunistycznych. Powstało ze zjednoczenia dziewięciu organizacji nauczycielskich, reprezentowało mniejszość w przedwojennym zawodowym ruchu nauczycielskim.
Historia W 1914 roku w Galicji było kilka organizacji skupiających nauczycieli: Polskie Towarzystwo Pedagogiczne z siedzibą we Lwowie, Związek Nauczycielek z siedzibą we Lwowie, Towarzystwo Nauczycielstwa Polskiego miasta Lwowa, Stowarzyszenie Nauczycielek w Krakowie, Stowarzyszenie Wzajemnej pomocy nauczycielek w Przemyślu, Związek Nauczycielstwa Szkół Ludowych z siedzibą w Krakowie założone w roku 1906 roku. Po 1918 powstały: Związek Nauczycieli Polaków Katolików z siedzibą w Grudziądzu, Związek Dzielnicowy Stowarzyszeń Nauczycieli Polaków w Poznaniu, Stowarzyszenie Nauczycielstwa szkół elementarnych z siedzibą w Warszawie, Chrześcijańskie Stowarzyszenia Nauczycielstwa na Litwie z siedzibą w Wilnie i Związek Nauczycieli Górnoślązaków w Katowicach.
Z inicjatywy Związku Dzielnicowego Stowarzyszeń Nauczycieli Polaków oraz Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego podjęto negocjacje z działającymi w Polsce organizacjami nauczycielskimi. W dniach 26–27 września 1921 roku w Warszawie został zorganizowany zjazd delegatów nauczycielstwa szkół powszechnych z trzech zaborów w celu utworzenia jednego stowarzyszenia nauczycielskiego. Do Stowarzyszenia Chrześcijańsko-Narodowe Nauczycielstwa Szkół Powszechnych nie przystąpił Związek Nauczycielstwa Szkół Powszechnych z Warszawy.
Powstały oddziały stowarzyszenia: lwowski, poznański, pomorski, łódzki, lwowski, krakowski, lubelski, wileński, łucki i śląski. Warszawski powstał po przekształceniu dawnego Stowarzyszenia Nauczycielstwa Elementarnego w Warszawie. Oprócz Warszawy obejmował województwo warszawskie i kieleckie. Oddział poznański powstał z przekształcenia Związku Dzielnicowego Stowarzyszeń Nauczycieli Polaków. W skład oddziału pomorskiego z siedzibą w Grudziądzu weszli członkowie Pomorskiego Związku Towarzystw Nauczycieli Polaków Katolików (powstał w 1919). Oddział krakowski powstał z przekształcenia Towarzystwa Pedagogicznego i Stowarzyszenia nauczycielek.
Pierwszym prezesem został Stanisław Glapiński. Wybitnym działaczem i później wieloletnim prezesem był Michał Siciński (1921–1939), senator z ramienia ZLN. Do czołowych działaczy i organizatorów należeli Tadeusz Dybczyński, Stanisław Glapiński, Józef Jastrzębski, Henryk Maciejewski, Konstanty Synowiec oraz ks. Bronisław Szmidt.
Czasopisma
„Nauczyciel Polski” pismo wydawane we Lwowie od 1921 roku przez Polskie Towarzystwo Pedagogiczne. W 1922 roku stało się organem Stowarzyszenia i służyło do przekazywania informacji na temat pracy Stowarzyszenia i do utrzymywania kontaktów z czytelnikami. Początkowo redakcja nadal znajdowała się we Lwowie, ale wkrótce przeniesiono ją do Warszawy. „Szkoła” ukazujace się od 1866 roku pismo Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Od 1925 roku ukazywało się z podtytułem: organ Stowarzyszenia Chrześcijańsko-Narodowego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych, a od 1936 roku: dodatek do „Nauczyciela Polskiego". „Kwartalnik Pedagogiczny” wydawany w Warszawie w latach 1929–1938 z podtytułem: Organ Sekcji Pedagogicznej Stowarzyszenia Chrześcijańsko-Narodowego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych. „Szkoła Śląska ” miesięcznik zawodowy: organ Śląskiego Okręgu "Stow. Chrześc-Narodowego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych" w Polsce : pismo poświęcone sprawom wychowania w ogólności, a szkolnictwu powszechnemu w szczególności. Pismo ukazujące się w latach 1922–1935.
Zobacz też Towarzystwo Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych
Przypisy
Kategoria:Organizacje oświatowe w II Rzeczypospolitej