mały|240px|Grób Marii Hrabowskiej na cmentarzu Witomińskim w Gdyni Maria Hrabowska (ur. 8 lutego 1936 w Poznaniu, zm. 14 lipca 2008 w Gdańsku) – prof. dr hab. n. med., patomorfolog, immunolog Akademii Medycznej w Gdańsku, członek NSZZ „Solidarność”, instruktorka Związku Harcerstwa Polskiego w stopniu harcmistrzyni, Przewodnicząca ZHP (1996–2001).
Medycyna Maria Hrabowska była kierownikiem Samodzielnej Pracowni Patomorfologii Klinicznej Instytutu Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Gdańsku. 31 marca 1993 uzyskała tytuł profesora nauk medycznych.
Harcerstwo Maria Hrabowska urodziła się w rodzinie oficera Wojska Polskiego, który poległ we wrześniu 1939 roku. Po wojnie wraz z matką mieszkała w Gdyni. Wstąpiła do harcerstwa mając 11 lat.
W 1957 roku jako studentka Akademii Medycznej uczestniczyła w reaktywowanie harcerstwa w Gdańsku, prowadziła drużynę harcerek, działała w kręgu starszoharcerskim „Westerplatte”. W 1959 roku została podharcmistrzynią w kręgu akademickim Akademii Medycznej w Gdańsku. Była ostatnią komendantką Hufca Harcerek Gdańsk-Śródmieście, rozwiązanego w 1961 roku. Po wprowadzeniu w ZHP nowego systemu stopni i sprawności harcerskich według projektu Jacka Kuronia, zrywającego z tradycyjną metodyką harcerską, na prawie 20 lat zrezygnowała z działalności w harcerstwie i poświęciła się pracy naukowej.
W latach 1972–1975 Maria Hrabowska systematycznie odwiedzała chorego Józefa Grzesiaka „Czarnego”, była jego lekarzem.
Wróciła do harcerstwa w 1980 roku, wstępując do Kręgu im. Andrzeja Małkowskiego w Gdańsku, była zastępczynią komendanta kręgu. Działała w Kręgu Seniorów „Korzenie”, prowadziła szkolenia drużynowych, pomagała prowadzić obozy harcerskie. W 1982 roku została harcmistrzynią, a w 1990 roku przewodniczącą Naczelnego Sądu Harcerskiego. Z jej inicjatywy stworzono przy nim Harcerski Rejestr Represjonowanych. Współtworzyła program wychowania zdrowotnego w ZHP.
Od 1993 roku była wiceprzewodniczącą Związku Harcerstwa Polskiego, a po śmierci Stefana Mirowskiego, w latach 1996–2001, pełniła funkcję Przewodniczącej ZHP.
W wyborach parlamentarnych w 1993 roku kandydowała do Senatu z Komitetu Wyborczego „Służba Dziecku” w Gdańsku.
Była aktywnym członkiem NSZZ „Solidarność”. Zaangażowała się też w działalność Związku Legionistów Polskich, gdzie pełniła funkcję komendantki Okręgu Północnego. Współpracowała z Muzeum Czynu Niepodległościowego w Krakowie.
Pochowana na cmentarzu Witomińskim w Gdyni (kwatera 55-32-34a)Wyszukiwarka cmentarna - Cmentarze Komunalne w Gdyni.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (17 grudnia 2007)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 grudnia 2007 r. o nadaniu orderów (, pkt 5.) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (16 maja 2001)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 maja 2001 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (, pkt 13.) Złoty Krzyż Zasługi – dwukrotniePostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 stycznia 1997 r. o nadaniu odznaczeń (, pkt 16.) Srebrny Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej Srebrny Medal Virtuti Civili Srebrna Odznaka II RP Za Wierną Służbę Srebrny Medal Zasług Fundacji „Straż Mogił Polskich Bohaterów” Medal „Zasłużony Akademii Medycznej w Gdańsku” Medal 1000-lecia Miasta Gdańska
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Związku Legionistów Polskich Kategoria:Harcmistrzowie Kategoria:Ludzie nauki związani z Gdańskiem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy immunolodzy Kategoria:Polscy patolodzy Kategoria:Przewodniczący Związku Harcerstwa Polskiego Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 2008 Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Pochowani na cmentarzu Witomińskim w Gdyni