SMS Meteor − austro-węgierska kanonierka torpedowaJane's Fighting Ships of World War I, s. 227 z końca XIX wieku, biorąca udział w I wojnie światowej.

Budowa i klasyfikacja

SMS „Meteor”, wodowany w 1887 w niemieckiej stoczni Schichau w Elblągu, był pierwszą z siedmiu zbudowanych dla marynarki wojennej Austro-Węgier kanonierek torpedowych. Zamówienie na budowę okrętu złożono 30 listopada 1886. Przy jego konstrukcji zakłady Schichau wykorzystały m.in. doświadczenie z konstrukcji liderów torpedowców D 1 i D 2 dla marynarki niemieckiej. „Meteor” nie osiągnął jednak kontraktowej prędkości 22,5 węzła, a niektóre rozwiązania konstrukcyjne nie satysfakcjonowały marynarki. Między innymi, uzbrojenie uznano za zbyt słabe. Mimo to, zamówiono w zakładach Schichaua dwie dalsze jednostki, nieco tylko ulepszonego typu, SMS „Blitz” i „Komet”, rozwijające większą prędkość.

W służbie austro-węgierskiej jednostki te klasyfikowano oryginalnie jako Torpedofahrzeug, która to nazwa oznaczała początkowo okręty torpedowe o długości do 61 m (200 stóp) i była następnie używana także dla kontrtorpedowcówE. Sieche, Torpedoschiffe..., s.3-4. Wzorując się na brytyjskiej terminologii, okręty te nazywano też nieoficjalnie niszczycielami (niem. Zerstörer), co spotyka się także w literaturze, jednakże ustępowały one znacząco niszczycielom prędkością i miały słabsze uzbrojenie.

Okręt miał konstrukcję wywodzącą się z powiększonych torpedowców, z gładkopokładowym kadłubem, dziobnicą o formie taranowej i sporym nawisem rufowym. W widoku z góry kadłub miał charakterystyczny dla torpedowców budowy Schichaua wrzecionowaty obrys, osiągający największą szerokość za śródokręciem. Okręt miał jedynie szczątkową nadbudówkę dziobową, z odkrytym pomostem bojowym oraz początkowo jeden pochyły kominNa podstawie planów w E. Sieche, Torpedoschiffe..., s.11. Napęd stanowiła trzycylindrowa maszyna parowa potrójnego rozprężania o mocy indykowanej 2700 KM, napędzająca jedną śrubę. Oprócz głównego steru zawieszonego za śrubą, pod nawisem rufowym, okręt miał pomocniczy ster dziobowy. Posiadał też możliwość użycia pomocniczego ożaglowania.

Uzbrojenie stanowiło początkowo 7 pojedynczych dział kalibru 47 mm, z czego 2 o dłuższej lufie L/44 (44 kalibry), a 5 o krótszej L/33. Jedno działo umieszczone było na rufie, a pozostałe sześć - po trzy na każdej z burt, z tego dwa przed nadbudówką dziobową. Uzbrojenie początkowo uzupełniała stała wyrzutnia torped 350 mm w dziobnicy.

Służba SMS „Meteor” wszedł do służby w 1888. W 1904 roku został poddany częściowej przebudowie, podczas której zainstalowano między innymi obrotową wyrzutnie torpedową 350 mm na pokładzie rufowym zamiast działa. Po wybuchu I wojny światowej kanonierka była wykorzystywana do patrolowania wybrzeża, stacjonując w Poli. W lutym 1918 poddana została ponownej zmianie uzbrojenia – dwa dziobowe działa zamieniono na działo przeciwlotnicze 66 mm.

„Meteor” przetrwał wojnę. W styczniu 1920 został przez konferencję międzyaliancką w Paryżu przyznany Włochom i tam złomowany.

Dane UzbrojenieE. Sieche, Torpedoschiffe..., s.10 początkowe: 2 armaty 47 mm L/44 SFK (2xI) długość lufy: 44 kalibry (L/44) 7 armat 47 mm L/33 SFK (7xI) długość lufy: 33 kalibry (L/33) 1 wyrzutnia torpedowa 350 mm (stała na dziobie - w dziobnicy) od 1904: 8 armat 47 mm (8xI)Zapewne wyrzutnia torped została zainstalowana zamiast działa rufowego, jak w "Blitz", co sugeruje szkic w E. Sieche, s.11 2 wyrzutnie torped 350 mm (1 stała na dziobie, 1 obrotowa na rufie) od lutego 1918: 1 armata przeciwlotnicza 66 mm (nominalnie 7 cm) L/45 (na dziobie) 6 armat 47 mm (6xI) 2 wyrzutnie torped 350 mm (1 stała na dziobie, 1 obrotowa na rufie)

Zobacz też Lista okrętów austro-węgierskiej marynarki wojennej

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Austro-węgierskie kanonierki torpedowe Kategoria:Okręty zbudowane w Schichau-Werke