Liga Obrony Praw Człowieka i Obywatela – organizacja społeczna w II Rzeczypospolitej.
Historia Założona w 1921Statut Ligi Obrony Praw Człowieka i Obywatela zarejestrowany 23 lutego 1921 r. przez Witolda Giełżyńskiego, Stanisława Patka, Stanisława Posnera, Stanisława Thugutta i innych w celu obrony swobód demokratycznych i przeciwdziałania wszelkiemu uciskowi i nietolerancji. W latach 30. stała się organizacją o profilu antyfaszystowskim, odegrała ważną rolę w kampanii o amnestię dla więźniów politycznych (1935). Organizowała protesty przeciwko dyskryminacji narodowościowej, masowym procesom politycznym, Berezie Kartuskiej, łamaniu swobód demokratycznych, pacyfikacjom w Małopolsce Wschodniej. Współdziałała z Czerwoną Pomocą w Polsce. W listopadzie 1937 została rozwiązana przez sanacyjne władze państwowe pod zarzutem przekroczenia uprawnień statutowychPismo Andrzeja Struga, przewodniczącego Zarządu Głównego Ligi, do Komisariatu Rządu na m.st. Warszawę, „Robotnik”, 23 kwietnia 1937, s. 3.Akt urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 15 listopada 1937 r. do b. Zarządu Ligi Obrony Praw Człowieka i Obywatela, „Czarno na białem”, Nr 7 z 13 lutego 1938, s. 8..
Działacze
Czołowi działacze: Andrzej Strug, Wacław Barcikowski, Irena Kosmowska, Teodor Duracz, Zygmunt Szymanowski, Władysława Weychert-Szymanowska, Julian Maliniak, Dorota Kłuszyńska, Halina Krahelska, Wanda Wasilewska i inni. W Zagłębiu Dąbrowskim byli to: Tadeusz Michejda, Witold Wyspiański i inni.
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia Powszechna PWN, tom 2
Linki zewnętrzne Przestrzenie sprzeciwu. Działalność Ligi Obrony Praw Człowieka i Obywatela w II Rzeczypospolitej
!