thumb|Źródło thumb|Ujście Nysy Łużyckiej do Odry Nysa Łużycka (, , , ) – rzeka w Czechach (kraj liberecki), Niemczech (Saksonia, Brandenburgia) i Polsce (woj. dolnośląskie i lubuskie); lewobrzeżny dopływ Odry.
Długość rzeki wynosi (według różnych publikacji) od 251,6 km do 254,6 km.
Zlewnia Nysy Łużyckiej obejmuje obszar o powierzchni (według różnych publikacji) od 4297 km² do 4403 km².
Na długości 197,8 km rzeka wyznacza granicę pomiędzy Polską a Niemcami od 1945 roku (uznaną oficjalnie w latach 1950, 1970 i 1991); powierzchnia zlewni 4297 km² (2196 km² w Polsce). Górny odcinek rzeki o długości 53,8 km i powierzchni zlewni 375,3 km kw. znajduje się na terenie Czech.
Średnioroczny przepływ średniej wody (SSQ) obliczony w punkcie ujścia rzeki wynosi 31 m³/s.
Przebieg Źródła w Czechach na wysokości ok. 635 m n.p.m., na granicy miejscowości Nová Ves nad Nisou i Smržovka, w południowej części Gór Izerskich.
W górnym biegu Nysy Łużyckiej leży Żytawskie Zagłębie Węglowe, którego wschodnią część stanowi Turoszowskie Zagłębie Węgla Brunatnego. Następnie rzeka przepływa przez obszar Borów Dolnośląskich i tereny wschodnich Łużyc.
Nysa Łużycka uchodzi do Odry na 542,4 km jej biegu, na północ od wsi Kosarzyn, w pobliżu niemieckiej wsi Ratzdorf.
Hydronimia Po II wojnie światowej używano polskiej nazwy NissaDekret z dnia 26 października 1945 r. o ustanowieniu „Medalu za Odrę, Nissę, Bałtyk” ()..
Polską nazwę Nysa Łużycka wprowadzono urzędowo zarządzeniem w 1951 rokuZarządzenie nr 115 Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 1951 r. ws. przywrócenia i ustalenia urzędowych nazw rzecznych śląskiej części dorzecza Odry i Łaby (, s. 827)..
Nazwa rzeki należy do nazw substratowych – została przejęta przez nową ludność od wcześniejszych osadników, którzy później wyginęli lub wymarliCienkowski, W. P., Sekrety imion własnych, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1965, s. 136..
Główne dopływy Miedzianka Witka Czerwona Woda Jędrzychowicki Potok Skroda Lubsza Mandau Pließnitz Eckartsbach
Miasta nad Nysą Łużycką od źródeł Jablonec nad Nysą Liberec Hrádek nad Nisou Zittau (Żytawa) Görlitz / Zgorzelec Pieńsk Łęknica / Bad Muskau (Mużaków) Forst Guben / Gubin
Zagospodarowanie Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 2002 r. ws. klasyfikacji śródlądowych dróg wodnychRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych ()., Nysa ma klasę żeglowną Ia na odcinku 15 km od Gubina do ujścia do Odry.
Elektrownie wodne: Sobolice Przysieka Zasieki Gubin
Przypisy mały|Nysa w Libercu
Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie (M-Ż). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, .
Kategoria:Rzeki w Brandenburgii Kategoria:Rzeki w Czechach Kategoria:Rzeki w Polsce Kategoria:Rzeki w Saksonii Kategoria:Rzeki graniczne Kategoria:Dorzecze Nysy Łużyckiej