Barys Dawidawicz Giunter (, , Boris Dawidowicz Giuntier; ur. 2 września 1943, zm. 22 sierpnia 2014 w Mińsku) – białoruski polityk, w latach 1990–1995 deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji; członek Opozycji BNF – frakcji parlamentarnej partii Białoruski Front Ludowy (Biełaruski Narodny Front), o charakterze antykomunistycznym i niepodległościowym.
Życiorys Urodził się 2 września 1943 roku. W 1990 roku został deputowanym ludowym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR z Homelskiego-Sielmaszowskiego Okręgu Wyborczego Nr 190. Wchodził w skład Komisji Rady Najwyższej ds. Pracy, Cen, Zatrudnienia i Ochrony Socjalnej Ludności, a także w skład Czasowej Komisji Rady Najwyższej ds. Oceny Działalności Osób Służbowych i Innych Odpowiedzialnych w Związku z Likwidacją Skutków Awarii w Elektrowni Atomowej w Czarnobylu. Był również członkiem tzw. Gabinetu Cieni Opozycji BNF. Brał udział w opracowaniu i przyjęciu Deklaracji o Państwowej Suwerenności Białorusi, przygotowaniu projektów ustaw na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej 24–25 sierpnia 1991 roku, w czasie której ogłoszono niepodległość Białorusi.
Wchodził w skład delegacji Opozycji BNF skierowanej na Litwę w czasie interwencji wojsk radzieckich w styczniu 1991 roku. Delegacja, w której skład wchodzili jeszcze Ihar Pyrch i Siarhiej Nawumczyk, wyraziła poparcie dla litewskich dążeń niepodległościowych.
Współautor szeregu projektów ustaw, w tym dotyczących problemów Czarnobyla. Uczestniczył w głodówce deputowanych Opozycji BNF 11–12 kwietnia 1995 roku w Sali Owalnej parlamentu, ogłoszonej na znak protestu przeciwko zainicjowanemu przez prezydenta Łukaszenkę referendum na temat wprowadzenia języka rosyjskiego jako drugiego języka państwowego, zmiany symboli państwowych Białorusi (biało-czerwono-białej flagi i herbu Pogoni) na symbole nawiązujące do radzieckich, integracji ekonomicznej z Federacją Rosyjską i prawie prezydenta do rozwiązywania parlamentu. W nocy z 11 na 12 kwietnia został razem z innymi protestującymi wywleczony siłą z sali parlamentu przez zamaskowanych funkcjonariuszy wojska i służb specjalnych, pobity, wywieziony samochodem, a następnie wyrzucony na ulicy w centrum Mińska.
W 2010 roku Zianon Pazniak opisał w swoich wspomnieniach Barysa Giuntera z początku lat 90. następująco:
Po zakończeniu pełnomocnictw deputowanego przez pewien czas pracował w Centrum Obrony Praw Człowieka „Wiosna”. Zmarł 22 sierpnia 2014 roku w Mińsku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Białoruskiego Frontu Ludowego Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Zmarli w 2014