Karol Boromeusz Janowski (ur. 4 listopada 1941 w WarszawieWspółcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. Tom V. Suplement A-Ż, wyd. Ośrodek Przetwarzania Informacji, Warszawa 2006, s. 363-364) – polski historyk i politolog, prof. dr hab., nauczyciel akademicki.
Życiorys W 1966 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1971 otrzymał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii nadany uchwałą Rady Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego na podstawie pracy Polska Partia Socjalistyczna na Dolnym Śląsku (1945-1948) napisanej pod kierunkiem Mariana Orzechowskiego. W 1985 na Wydziale Nauk Społeczno-Politycznych Akademii Nauk Społecznych uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie nauk politycznych, w 2001 otrzymał tytuł profesoraPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 stycznia 2001 r. nr 115-1-01 o nadaniu tytułu naukowego profesora ()..
Od 1968 pracował w Instytucie Nauk Społecznych Poitechniki Wrocławskiej, w 1975 przeniósł się do Warszawy, pracował w Wydawnictwie Współczesnym, gdzie kierował działem ideologicznym miesięcznika Nowe DrogiKarol B. Janowski, prof. zw. dr hab. Doświadczenie zawodowe. Był adiunktem w Instytucie Podstawowych Problemów Marksizmu-Leninizmu, następnie pracował w powstałej w 1984 Akademii Nauk Społecznych, od 1986 w Instytucie Badań Problemów Młodzieży, gdzie kierował Zakładem Badań Warunków Pracy i Życia MłodzieżyAgnieszka Kasińska-Metryka Karola Boromeusza Janowskiego droga naukowych przygód. od 1988 w Instytucie Nauk Politycznych PAN, następnie w Instytucie Studiów Politycznych PAN, Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, gdzie kierował Zakładem Teorii Polityki na Wydziale Zarządzania i Administracji, Prywatnej Wyższej Szkole Businessu i Administracji w Warszawie, Od 2000 na Uniwersytecie w Białymstoku, następnie w Wyższej Szkole Studiów Międzynarodowych w Łodzi, Wyższej Szkole Finansów i Zarządzania w Białymstoku, Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Do 2020 wykładał w Wyższej Szkole Finansów i Zarządzania w Warszawie (od 2020) Akademii Ekonomiczno-Humanistycznej w Warszawie.
W latach 1988–1991 był sekretarzem generalnym Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych.
W swoim dorobku posiada ponad 220 prac (m.in.: książki, studia i artykuły, referaty na konferencjach, ekspertyzy) z tematyki najnowszej historii politycznej, teorii polityki, socjologii polityki oraz problematyki ustrojowo-politycznej.
Wybrane monografie Polska Partia Socjalistyczna na Dolnym Śląsku w latach 1945-1948 (1978) Czy możliwa jest legalna opozycja polityczna? Dylematy przeobrażeń systemu politycznego w Polsce (1988) Demokracja socjalistyczna w koncepcjach polityczno-programowych PZPR (1989) Przeobrażenia polityczne w Polsce w latach 1988-1992. Próba analizy teoriopolitycznej (1992) Polska 1980-1981. Od euforii do szoku (1995) Polska 1981-1989. Między konfrontacją a porozumieniem (1996) Polska. Rok 1989. W kręgu refleksji nad zmianą polityczną (1998) Źródła i przebieg zmiany politycznej w Polsce (1980-1989). Studium historyczno-politologiczne (2003) Kultura polityczna Polaków. Pomiędzy integracją a konfliktem (2020)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy politolodzy Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Pracownicy Instytutu Podstawowych Problemów Marksizmu-Leninizmu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Nauk Społecznych Kategoria:Nauczyciele akademiccy Prywatnej Wyższej Szkoły Nauk Społecznych, Komputerowych i Medycznych w Warszawie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Białymstoku Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Ekonomiczno-Humanistycznej w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1941