Emil Bratz (ur. 24 marca 1868 w Słupsku, zm. 14 kwietnia 1934 w Berlinie) – niemiecki lekarz psychiatra i neurolog, radca sanitarny. Zajmował się m.in. zagadnieniami leczenia alkoholizmu i zmianami neuropatologicznymi hipokampa w padaczce.
Studiował medycynę na Uniwersytecie w Heidelbergu, Würzburgu, Berlinie i Kilonii. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1891 roku. Początkowo praktykował w Roda, potem przeniósł się do Berlina. Od 1923 dyrektor Anstalt Dalldorf. W 1933 roku przeszedł w stan spoczynkuKreuter A. Deutschsprachige Neurologen und Psychiater: ein biographisch-bibliographisches Lexikon von den Vorläufern bis zur Mitte des 20. Jahrhunderts, Band 1. Saur, 1996 s. 175.
Wybrane prace Über Strychin und Brucin. Kiel, 1891 Die Behandlung der Trunksüchtigen unter dem bürgerlichen Gesetzbuch. Marhold, 1898 Geschäftsbericht über die ersten zwei Jahre der Reichsdeutschen Waffenbrüderlichen Vereinigung 1915 bis 1916 (1916) Humor in der Neurologie und Psychiatrie: gesammelt von den Fachärzten des deutschen Sprachgebiets. de Gruyter, 1930
Przypisy
Bibliografia Günter Krämer: Kleines Lexikon der Epileptologie. Georg Thieme Verlag, 2005 s. 45 Emil Bratz, M.D. Journal of Nervous & Mental Disease 81 (1), ss. 122-123 (1935)
Kategoria:Ludzie urodzeni w Słupsku Kategoria:Niemieccy neurolodzy Kategoria:Niemieccy psychiatrzy Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1934