Ropień zagardłowy (łac. abscessus retropharyngeus) – ropień tkanek miękkich okolicy zagardłowej zlokalizowanej za tylną ścianą gardła. Może występować w formie ostrej lub przewlekłej. Ostry ropień zagardłowy Ostra postać ropnia zagardłowego występuje głównie u niemowląt lub dzieci i zwykle jest powikłaniem bakteryjnego zakażenia umiejscowionego w obrębie nosogardła, migdałków, zatok przynosowych lub ucha środkowego. Powstaje w wyniku zropienia węzłów chłonnych zagardłowych. Objawia się trudnościami w połykaniu, gorączką i powiększeniem szyjnych węzłów chłonnych. Może prowadzić do znacznego upośledzenia drożności górnych dróg oddechowych a nawet niewydolności oddechowej. Podczas badania fizykalnego stwierdza się uwypuklenie tylnej ściany gardła.
Leczenie ropnia zagardłowego często wymaga chirurgicznego drenażu. Konieczna jest również antybiotykoterapia. W przypadku znacznych trudności w oddychaniu należy rozważyć wykonanie tracheotomii.
Przewlekły ropień zagardłowy Przewlekły ropień zagardłowy występuje w przebiegu gruźlicy trzonów kręgów szyjnych. Leczenie polega na leczeniu choroby podstawowej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Otorynolaryngologia Kategoria:Choroby bakteryjne Kategoria:Choroby dróg oddechowych