thumb|Tablica pamiątkowa w Budapeszcie Nándor Gion (ur. 1 lutego 1941 w Srbobranie, zm. 27 sierpnia 2002 w Segedynie) – węgierski pisarz.
Ukończył filologię węgierską na Uniwersytecie w Nowym Sadzie. Pracował jako dziennikarz radiowy oraz kierował teatrem w Nowym Sadzie. W 1993 roku wyjechał z Jugosławii i zamieszkał w Budapeszcie.
Twórczość Kétéltűek a barlangban (1968) Testvérem, Joáb (1969) Engem nem úgy hívnak (1970) Ezen az oldalon (1971) Postarablók (1972) Virágos katona (1973) Olyan, mintha nyár volna (1974) Grał także dla łotrów (Latroknak is játszott, 1976, polski przekład 1985, tłum. Krystyna Pisarska, ) A kárókatonák még nem jöttek vissza (1977) Salwa na cześć czarnego bawołu (Sortűz egy fekete bivalyért, 1982, polski przekład 1987, ) Az angyali vigasság (1985) Börtönről álmodom mostanában (1990) Izsakhár (1994) Mint a felszabadítók (1996) Sorsfordítók – 23 orvos legszebb történetei (1996) Ez a nap a miénk (1997) Rózsaméz Aranyat talált Mit jelent a tök alsó? Novellák a hagyatékból (2004)
Bibliografia Literatura na Świecie, nr 9/2000
Kategoria:Węgierscy prozaicy Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Zmarli w 2002 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Nowym Sadzie