In the Court of the Crimson King (podtytuł: An Observation by King Crimson) – pierwszy album zespołu King Crimson. Został wydany 10 października 1969 w Wielkiej Brytanii nakładem Island Records. W tym samym roku wydany również w Stanach Zjednoczonych nakładem Atlantic Records. Nagrywano go w Wessex Sound Studios w Londynie. Album przez wiele źródeł został uznany za jeden z najlepszych i jednocześnie najbardziej wpływowych dzieł rocka progresywnego, na którym King Crimson odrzucił bluesowe podstawy charakterystyczne dla rocka i zastąpił je mieszanką jazzu oraz muzyki poważnejEdward Macan, Rocking the Classics: English Progressive Rock and the Counterculture, Wydawnictwo: Oxford University Press, 1997, . Uznawany także za jeden z najbardziej znaczących debiutów w historii muzyki.
W 2015 roku zajął 2. miejsce na liście „50 Greatest Prog Rock Albums of All Time” magazynu Rolling Stone dając się wyprzedzić tylko The Dark Side of the Moon Pink Floyd.
Album Historia Nagrywanie swojego debiutanckiego albumu King Crimson rozpoczął 12 czerwca 1969 roku w Morgan Studios w Londynie. Proces rejestracji nadzorował Tony Clarke, producent nagrań The Moody Blues, związany z wytwórnią Decca Records, dla której wcześniej nagrywał Giles, Giles and Fripp. Pod jego kierownictwem zespół zarejestrował kilka utworów, między innymi „21st Century Schizoid Man”, „I Talk to the Wind” i „Epitaph”, ale po miesiącu przerwał współpracę, ponieważ Clarke próbował narzucić zespołowi brzmienie The Moody Blues. Zerwanie współpracy z Clarkiem doprowadziło w konsekwencji do zerwania współpracy z wytwórnią Decca. 5 lipca zespół wystąpił jako jeden z supportów na bezpłatnym koncercie The Rolling Stones w londyńskim Hyde Parku, na którym obecnych było pół miliona słuchaczy. Swój krótki występ zakończył wykonaniem suity „Mars” z cyklu Planety Gustave’a Holsta zbierając pozytywne recenzje w brytyjskiej prasie. W rezultacie zespołem zainteresowała się wytwórnia Island Records podpisując nim kontrakt. Wówczas o zespół upomniała się Decca, powołując się na fakt, że Robert Fripp i Michael Giles, członkowie dawnego Giles Giles and Fripp, nadal byli związani z nią umową. Spowodowało to niekorzystny dla zespołu proces prawny. Jego menadżerowie, David Enthoven i John Gaydon doprowadzili wprawdzie do ugody, ale przez kilka następnych lat zespół musiał płacić wytwórni 2 % swoich honorariów autorskich ze sprzedaży swoich płyt. 17 lipca w Wessex Sound Studios muzycy rozpoczęli samodzielnie nagrywanie albumu kończąc prace 20 sierpnia.
Latem i jesienią zespół koncertował w Wielkiej Brytanii. 10 października został wydany jego debiutancki album. W tym samym miesiącu zespół wyruszył w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych. W grudniu McDonald, źle znoszący trudy trasy i rozłąkę z rodziną zdecydował się odejść z zespołu, pociągając za sobą Gilesa. W ich ślady poszedł też Greg Lake przyjmując ofertę Keitha Emersona wspólnego utworzenia zespołu Emerson, Lake and Palmer. King Crimson przestał istnieć. Tymczasem jego debiutancki album sprzedał się w liczbie 100 000 egzemplarzy.
Okładka Okładka została przygotowana przez Barry’ego Godbera, który był programistą i projekt plastyczny na potrzeby In the Court of the Crimson King był jedynym tego typu, jaki opracował w swoim życiu. Godber zmarł wkrótce po wydaniu albumu na skutek ataku serca.
Muzyka i teksty thumb|Peter Sinfield (Genua, 2010) Według opisu Wiesława Weissa z miesięcznika Teraz Rock muzyka albumu była eklektyczna, łamiąca konwencje, odwołująca się do tradycji europejskiej, zdumiewała bogactwem wyobraźni kompozytorskiej, zuchwałością rozwiązań aranżacyjnych i brzmieniowych, niespotykaną intensywnością emocji i kunsztem wykonania. Towarzyszyły jej poetyckie teksty Petera Sinfielda, przedstawiające mroczną i pesymistyczną wizję świata, w przeciwieństwie do naiwnego idealizmu epoki hippiesów.
„21st Century Schizoid Man”, potężnie brzmiący, wirtuozerski utwór ze zmieniającymi się metrami, innowacyjnie łączy szorstki wokal Lake’a z elektronicznie przetworzonymi talerzami z chrzęszczącymi, mocno przesterowanymi akordami gitarowymi i jednym z kultowych, natychmiast rozpoznawalnych motywów muzyki rockowej. Jazzowe skłonności zdradza swingująca część środkowa utworu oraz solówki saksofonisty Iana McDonalda i gitarzysty Roberta Frippa. Utwór zamyka chaotyczne, kakofoniczne zakończenie, nie spotykane wcześniej w muzyce rockowej. Drugi utwór, „I Talk to the Wind”, to urokliwa pastoralna ballada z lirycznie brzmiącym fletem McDonalda i gitarą Frippa o ciepłej tonacji, inspirowaną grą Wesa Montgomery’ego. Podkład instrumentalny tworzy tło dla bardzo delikatnego, ekspresyjnego śpiewu Lake’a. Po „I Talk to the Wind” nastepuje „Epitaph”, dzieło całego zespołu, opracowane z rozmachem, odznaczające się orkiestrowym brzmieniem w stylu XIX-wiecznej muzyki symfonicznej, osiągniętym przy pomocy melotronu. Symfoniczne tendencje łączą się tu z gitarami akustycznymi z pogłosem i całkowicie pomysłową i charakterystyczną perkusją. Kolejna ballada, „Moonchild”, jest bardziej melancholijna i po zaledwie kilku minutach otwiera się w dziesięciominutowy, swobodnie improwizowany fragment, który łączy w sobie elektryczny klawesyn Iana McDonalda i ponownie ciepły i jazzowy ton Frippa, ale tym razem nasycony zarówno liryzmem, jak i większą harmoniczną kanciastością. W utworze pojawiły się również improwizacje harmoniczne i punktualistyczne, struktury w stylu Weberna. Utwór z ciężkimi chórami melotronowymi kończy się kodą, która zaczyna się od cyrkowego brzmienia organów piszczałkowych, by ostatecznie wielokrotnie powtórzyć refren utworu i zamknąć utwór chaosem podobnym do zakończenia „21st Century Schizoid Man”.
Lista utworów
Twórcy Robert Fripp – gitara, melotron Ian McDonald – instrumenty dęte, instrumenty klawiszowe, wokal Greg Lake – gitara basowa, wokal Michael Giles – instrumenty perkusyjne, wokal Peter Sinfield – teksty Barry Godber – ilustracja na okładce
Wznowienia Album na przestrzeni lat doczekał się szeregu wznowień połączanych z jego remasteringiem.
The Definitive Edition (1992) 26 maja 1992 roku album został wznowiony przez E.G. Records w wersji zremasterowanej przez Roberta Frippa i Tony’ego Arnolda w 1989 roku. Był częścią serii wydawniczej The Definitive Edition.
30th Anniversary Edition (1999) 3 sierpnia 1999 roku album poddano kolejnemu remasteringowi, po czym wydano go nakładem Virgin Records jako część jubileuszowej serii 30th Anniversary Edition.
40th Anniversary Edition (2009) 23 listopada 2009 roku z okazji 40. rocznicy wydane zostało na płycie CD/DVD-A kolejne wznowienie albumu, zawierające nowe miksy stereo i 5.1 autorstwa Roberta Frippa i Stevena Wilsona, a także wysokiej rozdzielczości miksy stereo oryginału, obszerny dodatkowy materiał audio i reprezentatywne wideo.
CD 1: 2019 2009 Stereo Mix
CD 2: Original Master Edition 2004
CD 3: The Alternate Album
CD 4: Live 1969
CD 5: The Original Atlantic Records Issued Vinyl US Radio Promos
DVD
MLP Loseless 5.1 Surround
1. 21st Century Schizoid Man 2. I Talk To The Wind 3. Epitaph 4. Moonchild 5. The Court Of The Crimson King
2009 Stereo Mix
1. 21st Century Schizoid Man 2. I Talk To The Wind 3. Epitaph 4. Moonchild 5. The Court Of The Crimson King
Original Master Edition 2004
1. 21st Century Schizoid Man 2. I Talk To The Wind 3. Epitaph 4. Moonchild 5. The Court Of The Crimson King
Additional Audio Content
1. Moonchild (Full Version) 2. I Talk To The Wind (Duo Version) 3. I Talk To The Wind (Alternate Mix) 4. Epitaph (Backing Track) 5. Wind Session
The Alternate Album
1. 21st Century Schizoid Man (Instrumental) 2. I Talk To The Wind (Studio Run Through) 3. Epitaph (Alternate Version) 4. Moonchild (Take 1) 5. The Court Of The Crimson King (Take 3)
Video Content
21st Century Schizoid Man - edit
50th Anniversary Edition (2019) Kolejna reedycja albumu miała miejsce 25 października 2019 roku, z okazji 50. rocznicy debiutu. Album został wydany jako 3CD+Blu-ray oraz podwójny zestaw winylowy. Na płycie blu-ray znalazły się nowe miksy stereo i 5.1 Stevena Wilsona z 2019 roku (w rozdzielczości 24/96), oryginalny miks („master edition”) również w rozdzielczości 24/96, kompletna alternatywna wersja albumu zawierająca miksy Stevena Wilsona z 2019 roku i miksy instrumentalne z 2019 roku. W dołączonej książeczce znalazły się nowe noty autorstwa biografa King Crimson, Sida Smitha. Podwójne wydanie winylowe z okazji 50-lecia In The Court of the Crimson King zawiera nowy miks stereo Stevena Wilsona z 2019 roku na pierwszej płycie oraz alternatywny album z utworami zmiksowanymi przez Wilsona i Davida Singletona. Ponadto grafika, zarówno na blu-ray/CD, jak i na winylu została wzięta z oryginalnych obrazów i pieczołowicie odrestaurowana. Wśród utworów dodatkowych znalazlo się między innymi wykonanie a cappella utworu „Epitaph”, instrumentalna, prosta wersja „The Court of the Crimson King” oraz szybsza, alternatywna wersja „Moonchild”.
CD 1: 2019 Stereo Mixes & Instrumental Mixes
1. 21st Century Schizoid Man 2. I Talk To The Wind 3. Epitaph 4. Moonchild 5. The Court Of The Crimson King
instrumental mixes
6. 21st Century Schizoid Man 7. I Talk To The Wind 8. Epitaph 9. Moonchild 10. The Court Of The Crimson King
1 – 10 miksy Stevena Wilsona z oryginalnych wielościeżkowych taśm
CD 2: Alternate Album, Expanded Edition
1. Wind Session (2019 Stereo Mix) 2. 21st Century Schizoid Man (Morgan Studios, June 1969 take, with Greg Lake vocal overdubs from Wessex Studios, August 1969 & Jakko Jaksyk/Mel Collins overdubs, August 2019) 3. I Talk To The Wind (Alternate 2019 Mix) 4. I Talk To The Wind (Duo version, full length master, 2019 mix) 5. Epitaph (Isolated vocal, 2019 mix) 6. Epitaph (Alternate take, 2019 mix) 7. Moonchild (Take 1, 2019 mix) 8. The Court Of The Crimson King (June 1969 take, 2019 mix) 9. 21st Century Schizoid Man (Trio version, 2019 mix)
miksowanie Steven Wilson, oprócz 2, 5: David Singleton
CD 3: Original Master Edition, Expanded
1. 21st Century Schizoid Man 2. I Talk To The Wind 3. Epitaph 4. Moonchild 5. The Court Of The Crimson King
Additional Material
6. 21st Century Schizoid Man (Morgan Studios instrumental take, 1969) 7. I Talk To The Wind (studio run through, 2019 mix) 8. Epitaph (Backing track, 2019 mix) 9. The Court Of The Crimson King (part 1) 10. The Court Of The Crimson King (part 2) (mono single A/B side, 1969)
1 – 5 produkcja King Crimson, 24-bitowy remastering – Simon Hayworth 6 – 10: produkcja King Crimson 7 – 8 miks – Steven Wilson
Blu-ray Disc
DTS-HD MA 5.1 & LPCM 5.1
2019 5.1 Mixes
1. 21st Century Schizoid Man 2. I Talk To The Wind 3. Epitaph 4. Moonchild 5. The Court Of The Crimson King
Steven Wilson – miksowanie z oryginalnych wielościeżkowych taśm
DTS-HD MA & PCM Stereo 24/96
2019 Stereo Mixes
1. 21st Century Schizoid Man 2. I Talk To The Wind 3. Epitaph 4. Moonchild 5. The Court Of The Crimson King
Steven Wilson – miksowanie z oryginalnych wielościeżkowych taśm
2019 Instrumental Mixes
1. 21st Century Schizoid Man 2. I Talk To The Wind 3. Epitaph 4. Moonchild 5. The Court Of The Crimson King
Steven Wilson – miksowanie z oryginalnych wielościeżkowych taśm
DTS-HD MA & PCM Stereo 24/96
Original Master Edition
1. 21st Century Schizoid Man 2. I Talk To The Wind 3. Epitaph 4. Moonchild 5. The Court Of The Crimson King
produkcja King Crimson, 24-bitowy remastering – Simon Hayworth
Alternate Album
1. 21st Century Schizoid Man (Morgan Studios, June 1969 take, with Greg Lake vocal overdubs from Wessex Studios, August 1969 & Jakko Jakszyk/Mel Collins overdubs, August 2019) 2. I Talk To The Wind (Alternate 2019 mix) 3. I Talk To The Wind (Duo version, full length master, 2019 Mix) 4. Epitaph (Isolated vocal, 2019 mix) 5. Epitaph (Alternate take, 2019 Mix) 6. Moonchild (Take 1, 2019 Mix) 7. The Court Of The Crimson King (June 1969 take, 2019 Mix)
miksowanie Steven Wilson, oprócz 1, 4: David Singleton
Additional Material