thumb|Błogosławieństwo prymicyjne thumb|Pamiątka pierwszej mszy św. ks. Józefa Teodorowicza z 1887 Prymicja, także prymicje (od primitiae, co oznacza pierwociny, pierwsze zbioryA. Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, Przemyśl 1948, s.v. Primitiae, s. 481.; niesłusznie wywodzi się niekiedy słowo „prymicje” od wyrażenia „prima missa”, czyli pierwsza msza) − w Kościele katolickim nazwa pierwszej mszy sprawowanej uroczyście przez nowo wyświęconego kapłana (neoprezbitera) z udziałem społeczności parafialnej, z której pochodzi Rozdział 65: Obrzęd błogosławieństwa prymicyjnego. Wprowadzenie, pkt 1456, s. 307.. Prymicja jest sprawowana zazwyczaj dzień po święceniach kapłańskich dokonanych przez biskupa. W Polsce zwyczajowo mszę prymicyjną sprawuje się w kościele parafialnym. W zależności od regionu neoprezbiter celebruje liturgię samodzielnie (w asyście proboszcza) lub w koncelebrze. Na zakończenie udzielane jest specjalne błogosławieństwo prymicyjne o randze błogosławieństwa papieskiego. Papież Leon XIII w 1886 roku mszę prymicyjną wzbogacił możliwością uzyskania odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami Nr 43..
Przedłużeniem uroczystości w kościele może być przyjęcie prymicyjne.
Zobacz też
Obrazek prymicyjny Sekundycja
Przypisy
Bibliografia , Tom XXII, Warszawa 1898 s. 2.
Kategoria:Liturgia katolicka